Rzut serca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rzut serca (ang. cardiac output - CO, częściej nazywany pojemnością minutową) jest to objętość krwi, jaką serce tłoczy w ciągu jednej minuty do naczyń krwionośnych. Jest iloczynem częstości skurczów serca oraz objętości wyrzutowej.

CO=SV*HR

W prawidłowych warunkach u dorosłego, zdrowego mężczyzny wnosi około 5000-6000 ml. Dla celów porównawczych przelicza się go na 1 m2 powierzchni ciała, tworząc indeks sercowy (ang. cardiac index - CI). Indeks sercowy wynosi w prawidłowych warunkach 3000-3500 ml/m2.

Rzut serca i opór obwodowy decydują o średnim ciśnieniu tętniczym krwi. Rzut serca jest z tego powodu jednym z najważniejszych parametrów hemodynamicznych. Jego oznaczanie jest trudne i w większości przypadków związane z dużą inwazyjnością badania. Najszerzej stosowaną metodą jest metoda termodylucji z wykorzystaniem cewnika Swana-Ganza wprowadzonego do tętnicy płucnej. Ze względu na dużą liczbę powikłań (często śmiertelnych) w ostatnich latach wprowadzono liczne modyfikacje tej metody, wykorzystujące termodylucję przezpłucną. Dzięki postępowi technicznemu można obecnie monitorować rzut serca w sposób ciągły, wykorzystując algorytmy analizujące kontur fali ciśnienia tętniczego, po uzyskaniu wartości wyjściowej metodą termodylucji. Inne metody oznaczania rzutu serca (pomiary wykorzystujące efekt Dopplera, metoda Ficka, metody rozcieńczania barwników) obarczone są zbyt dużym błędem pomiarowym, by mogły być stosowane w praktyce klinicznej.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.