Sándor Kisfaludy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sándor Kisfaludy

Sándor Kisfaludy (ur. 27 września 1772, zm. 28 października 1844) – węgierski poeta preromantyczny, brat Károlya Kisfaludy'ego.

Kisfaludy był poetą szlachty (pokazywał świat oczami przeciętnego szlachcica), w swojej twórczości przeszedł granicę między oświeceniem a romantyzmem.

Służył w gwardii królewskiej, został dyscyplinarnie wysłany na front w północnych Włoszech, gdzie dostał się do niewoli napoleońskiej. W 1799 r. wrócił na Węgry, a w 1809 r. wziął udział w pospolitym ruszeniu przeciwko Napoleonowi.

W literaturze węgierskiej był zapamiętany szczególnie jako autor dwóch cyklów liryków miłosnych, zadedykowanych Rózie Szegedy: Nieszczęśliwa miłość oraz Szczęśliwa miłość. W 1807 r. wydano oba cykle. Kisfaludy wielokrotnie akcentował, że najważniejsza jest poezja serca i naturalność.