Sąd Najwyższy (Polska)
| Sąd Najwyższy | |
Gmach Sądu Najwyższego w Warszawie |
|
| Obszar właściwości | Rzeczpospolita Polska |
| Podstawa prawna | Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, ustawa o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2002 r. Nr 240, poz. 2052) |
| Instancja wyższa wobec | sądy powszechne, sądy wojskowe |
| Organizacja wewnętrzna | |
| Przewodniczy | Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego |
| Pozostałe organy | Prezes Sądu Najwyższego Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego zgromadzenie sędziów izby Sądu Najwyższego Kolegium Sądu Najwyższego |
| Funkcjonowanie | |
| Okres funkcjonowania | od 1917 |
| Siedziba | Warszawa |
| Język urzędowy | język polski |
| Strona internetowa | |
| Przeczytaj: Ważne zastrzeżenia! | |
| Polska
Ten artykuł jest częścią serii: Ustrój i polityka Polski Władza wykonawcza
Władza sądownicza
|
Sąd Najwyższy – naczelny organ władzy sądowniczej w Polsce.
Spis treści |
Kompetencje[edytuj]
Sąd Najwyższy powołany jest do:
- Sprawowania nadzoru nad działalnością sądów powszechnych i wojskowych w zakresie orzekania – jest to tzw. nadzór judykacyjny (art. 183 ust. 1 Konstytucji). Do środków służących wykonywaniu takiego nadzoru służą:
- rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych,
- podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne – zgodnie z art. 398 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego – jeżeli przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, wówczas Sąd Najwyższy może odroczyć wydanie orzeczenia i przekazać sprawę do rozstrzygnięcia powiększonemu składowi tego sądu. Uchwały interpretacyjne Sądu Najwyższego nie mają waloru powszechnego obowiązywania – jeśli nie uzyskały rangi zasady prawnej, to formalnie wiążą tylko w sprawie, w związku z którą zostały podjęte,
- Rozpoznawania protestów wyborczych oraz stwierdzania ważności wyborów do Sejmu i Senatu oraz wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a także ważności referendum ogólnokrajowego i referendum konstytucyjnego.
- Rozstrzygania nadzorczego w stosunku do samorządów zawodowych: adwokatów, radców prawnych oraz notariuszy.
- Opiniowania ustaw i innych aktów normatywnych.
- Rozpatrywanie skarg kasacyjnych na orzeczenia Trybunału do Spraw Sportu przy PKOl.
- Sąd Najwyższy może także wykonywać inne czynności przekazane przez ustawy.
Sąd Najwyższy działa na podstawie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy z 23 listopada 2002 o Sądzie Najwyższym (Dz.U. z 2002 Nr 240, poz. 2052 ze zm.).
Organy Sądu Najwyższego[edytuj]
- Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego
- Prezes Sądu Najwyższego (dla każdej z izb)
- Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego
- zgromadzenie sędziów izby Sądu Najwyższego (dla każdej z izb)
- Kolegium Sądu Najwyższego
W Sądzie Najwyższym działają także (ale nie są to organy SN):
- Kancelaria Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego
- Biuro Studiów i Analiz Sądu Najwyższego
Izby Sądu Najwyższego[edytuj]
- Cywilna (31 sędziów)
- Karna (28 sędziów)
- Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych (19 sędziów)
- Wojskowa (9 sędziów)
Na dzień 1 września 2010 r. w Sądzie Najwyższym orzekało 86 sędziów. Liczbę stanowisk sędziowskich w Sądzie Najwyższym oraz liczbę Prezesów ustala Prezydent RP na wniosek Zgromadzenia Ogólnego Sędziów SN. Od 2005 r. liczba stanowisk sędziowskich w Sądzie Najwyższym określona została na 90.
Pracami każdej z izb kierują Prezesi Sądu Najwyższego, a izby dzielą się dalej na wydziały.
Sędziowie Sądu Najwyższego[edytuj]
Cechą najwyższych organów sądowniczych w każdym państwie jest to, iż orzekają w nich najbardziej uznane autorytety w dziedzinie prawa.
Do Sądu Najwyższego powoływani są z jednej strony bardzo znani przedstawiciele nauki prawa, a z drugiej sędziowie z bardzo dużym doświadczeniem. Ma to zapewnić zarówno wysoki poziom merytoryczny orzeczeń jak i niezależność od innych władz w systemie trójpodziału władzy.
Sędziowie Sądu Najwyższego na rozprawie używają togi i biretu, a sędzia przewodniczący także łańcucha sędziowskiego.
W orzeczeniach i innych dokumentach urzędowych, tytuł "Sędzia Sądu Najwyższego" często skraca się do SSN.
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego[edytuj]
Obecnie Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego jest Stanisław Dąbrowski[1], a Prezesami Sądu Najwyższego są:
- Tadeusz Ereciński (Izba Cywilna)
- Lech Krzysztof Paprzycki (Izba Karna)
- Walerian Sanetra (Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych)
- Janusz Godyń (Izba Wojskowa)
Pierwszego Prezesa i prezesów powołuje Prezydent na 6 letnią kadencję na wniosek Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego.
Pierwsi Prezesi Sądu Najwyższego[edytuj]
- 1 września 1917 – 28 lutego 1922 Stanisław Pomian-Srzednicki
- 1 marca 1922 – 3 sierpnia 1924 Franciszek Nowodworski
- 22 września 1924 – 17 stycznia 1929 Władysław Seyda
- 17 stycznia 1929 – 1 września 1939 Leon Supiński
- 26 stycznia 1945 – 12 listopada 1956 Wacław Barcikowski
- 12 grudnia 1956 – 22 maja 1967 Jan Wasilkowski
- 23 maja 1967 – 21 stycznia 1972 Zbigniew Resich
- 21 stycznia 1972 – 1 kwietnia 1976 Jerzy Bafia
- 1 kwietnia 1976 – 14 maja 1987 Włodzimierz Berutowicz
- 14 maja 1987 – 30 czerwca 1990 Adam Łopatka
- 1 lipca 1990 – 17 października 1998 Adam Strzembosz
- 17 października 1998 – 18 października 2010 Lech Gardocki[2]
- 14 października 2010 – Stanisław Dąbrowski
Prezesi Izby Karnej SN[edytuj]
- 13 kwietnia 1945 – 7 kwietnia 1951 Kazimierz Bzowski
- 7 kwietnia 1951 – 31 stycznia 1953 Marian Mazur
- 31 stycznia 1953 – 10 grudnia 1956 Kazimierz Borys
- 10 grudnia 1956 – 5 sierpnia 1958 Stefan Kurowski
- 5 sierpnia 1958 – 22 maja 1962 Zygmunt Opuszyński
- 22 maja 1962 – 7 kwietnia 1975 Franciszek Wróblewski
- 7 kwietnia 1975 – 29 maja 1990 Bogdan Dzięcioł
- 29 czerwca 1990 – 29 maja 1996 Andrzej Murzynowski
- 29 maja 1996 – 4 lutego 1999 Zbigniew Doda
- 4 lutego 1999 – nadal Lech Krzysztof Paprzycki
Prezesi Izby Cywilnej SN[edytuj]
(wrzesień 1980 – czerwiec 1990 Izba Cywilna i Administracyjna)
- 15 kwietnia 1945 – 31 maja 1948 Artur Sieradzki
- 28 września 1948 – 24 grudnia 1954 Witold Święcicki
- 24 grudnia 1954 – 18 grudnia 1956 Zbigniew Resich
- 18 grudnia 1956 – 23 stycznia 1958 Bronisław Dobrzański
- 23 stycznia 1958 – 23 maja 1967 Zbigniew Resich
- 23 maja 1967 – 1 października 1981 Jan Pawlak
- 1 października 1981 – 19 grudnia 1983 Antoni Filcek
- 19 grudnia 1983 – 29 czerwca 1990 Wacław Sutkowski
- 29 czerwca 1990 – 21 listopada 1996 Stanisław Rudnicki
- 21 listopada 1996 – nadal Tadeusz Ereciński
Prezesi Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych SN[edytuj]
(maj 1962 – czerwiec 1990 Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych)
(czerwiec 1990 – grudzień 2002 Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń społecznych)
- 22 maja 1962 – 22 maja 1972 Zygmunt Opuszyński
- 22 maja 1972 – 5 listopada 1981 Franciszek Rusek
- 17 grudnia 1981 – 29 czerwca 1990 Tadeusz Szymanek
- 29 czerwca 1990 – 15 maja 2001 Jan Wasilewski
- 15 maja 2001 – nadal Walerian Sanetra
Prezesi Izby Wojskowej SN[edytuj]
(do 1962 roku – Prezesi Najwyższego Sądu Wojskowego)
- 22 lipca 1944 – 22 listopada 1945 Aleksander Tarnowski
- 22 listopada 1945 – 18 marca 1947 płk Aleksander Michaniewicz
- 18 marca 1947 – 2 listopada 1947 płk Władysław Garnowski
- 2 listopada 1947 – 15 maja 1954 Wilhelm Świątkowski
- 15 maja 1954 – 21 maja 1962 Jan Miłek
- 21 maja 1962 – 25 listopada 1971 Kazimierz Jankowski
- 25 listopada 1971 – 7 kwietnia 1975 płk Bogdan Dzięcioł
- 7 kwietnia 1975 – 29 czerwca 1990 gen. bryg.Kazimierz Lipiński
- 29 czerwca 1990 – nadal gen. dyw. Janusz Godyń
Budżet, zatrudnienie i wynagrodzenia[edytuj]
Wydatki i dochody Sądu Najwyższego są realizowane w części 04 budżetu państwa.
W 2011 wydatki Sądu Najwyższego wyniosły 83,5 mln zł, dochody – 0,7 mln zł. Przeciętne zatrudnienie w przeliczeniu na pełne etaty wyniosło 349 osób, a średnie miesięczne wynagrodzenie brutto 10 082 zł[3].
W ustawie budżetowej na 2012 wydatki Sądu Najwyższego zaplanowano w wysokości 89,4 mln zł[4], natomiast w 2013 – 95,5 mln zł[5].
Siedziba Sądu Najwyższego[edytuj]
Sąd Najwyższy mieści się w budynku przy placu Krasińskich w Warszawie[6]. posiada m.in. trzy kariatydy i orła, umieszczonego nad głównym wejściem. Kariatydy mają twarze żony i dwóch córek Marka Budzyńskiego – architekta.
Na kolumnach budynku umieszczono osiemdziesiąt sześć paremii prawniczych w języku polskim i łacińskim. Przygotował je zespół romanistów pod kierunkiem prof. Witolda Wołodkiewicza.
Oprócz Sądu Najwyższego budynek mieści także warszawski Sąd Apelacyjny oraz oddział Instytutu Pamięci Narodowej[7].
Przypisy
- ↑ http://www.newsweek.pl/artykuly/sekcje/polska/stanislaw-dabrowski-na-czele-sadu-najwyzszego,66271,1
- ↑ pierwsza kadencja w okresie 17 X 1998 – 17 X 2004, druga kadencja od 18 X 2004 do 18 X 2010
- ↑ Informacja o wynikach kontroli wykonania w 2011 roku budżetu państwa w części 04 - Sąd Najwyższy Najwyższa Izba Kontroli, Warszawa 2012, s. 12-15 [dostęp: 6 lipca 2012]
- ↑ Ustawa budżetowa na rok 2012 z dnia 2 marca 2012 r.. W: Dz. U. poz. 273 [on-line]. isap.sejm.gov.pl, 15 marca 2012. [dostęp 2013-02-08]. s. 30.
- ↑ Ustawa budżetowa na rok 2013 z dnia 25 stycznia 2013 r.. W: Dz. U. poz. 169 [on-line]. isap.sejm.gov.pl, 5 marca 2013. [dostęp 2013-02-08]. s. 30.
- ↑ Regulamin Sądu Najwyższego (M.P. z 2003 r. Nr 57, poz. 898) w §66.1. określa siedzibę Sądu jako „budynek położony w Warszawie przy placu Krasińskich nr 2/4/6”
- ↑ Strona na temat budynku Sądu Najwyższego
Zobacz też[edytuj]
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Sąd Kasacyjny (Księstwo Warszawskie)
- Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych
Linki zewnętrzne[edytuj]
- Strona internetowa Sądu Najwyższego RP
- Film dokumentalny o Adamie Strzemboszu Pierwszym Prezesie Sądu Najwyższego
|
|||||||||||||||||||