Sēlpils

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sēlpils lub Sēļpils (łac.: castrum Selonum, "zamek Selonów", lit.: Sėlpilis, niem.: Selburg) – niegdyś militarne i polityczne centrum historycznej krainy Selonia, położonej nad Bałtykiem – na terenie dzisiejszej północnej Litwy i południowej Łotwy na wschód od Semigalii na lewym brzegu Dźwiny.

Archeologiczne dowody wskazują, że Sēlpils znajdowało się 17 km na północny zachód od współczesnego Jēkabpils i była znaczącym ośrodkiem osadnictwa w X-XIII w. wieku. Wykorzystywane było jako baza wypadowa Selonów i ich litewskich sojuszników do najazdów na ziemie Łatgalów i Liwów. Sēlpils zostało po raz pierwszy wspomniane w Kronice Henryka Łotysza, która opisuje zajęcie grodu przez kawalerów mieczowych i ich schrystianizowanych, liwońskich sojuszników w 1208.

Sēlpils był krótko na siedzibą biskupstwo selońskiego (1218 -1226), a następnie znalazł się pod władzą zakonu kawalerów mieczowych, który wzniósł tu ufortyfikowaną siedzibę wójta zakonu. Umocnienia zostały one zniszczone przez Szwedów w 1704, podczas wojny północnej. Do czasów współczesnych zachowały się jedynie ślady fundamentów.

Zobacz[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]