Sędzia pokoju

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sędzia pokoju (ang. Justice of the Peace) – w USA sędzia najniższego stopnia, podlegają mu sądy najniższej instancji (orzekające o winie w drobnych przestępstwach i wykroczeniach drogowych), udziela też ślubów; funkcja ma charakter wybieralny i wiążą się z nią wynagrodzenia pieniężne.

W Wielkiej Brytanii, arbiter lokalny – funkcja w znacznym stopniu tytularna, pozbawiona większych uprawnień; sędzia pokoju nie otrzymuje żadnych wynagrodzeń.

W Polsce instytucja sędziego pokoju istniała na terenach Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego w latach 1808-1915 oraz na terenie Wolnego Miasta Krakowa w latach 1816-1855[1]. W II Rzeczypospolitej sądy pokoju powołał dekret Naczelnika Państwa[potrzebne źródło]. Sędzia pokoju przewodził rozprawom w których początkowo oprócz niego uczestniczyło dwóch ławników, od 1927 sędzia pokoju orzekał jednoosobowo. Lokale dla Sądów Pokoju bądź też opłatę komornego za lokale wynajęte były zobowiązane zapewnić gminy. Sędzia pokoju pochodził z wyboru mieszkańców danego okręgu sądowego i obejmował funkcję na pięcioletnią kadencję. Kandydat musiał mieć skończone 30 lat, władać językiem polskim w mowie i na piśmie, mieć wykształcenie przynajmniej średnie, cieszyć się pełnią praw obywatelskich i nieskazitelną opinią. Wykluczeni byli parlamentarzyści, urzędnicy, wojskowi w służbie czynnej, duchowni, adwokaci i notariusze[2].

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]