Sędzia pokoju
Sędzia pokoju (ang. Justice of the Peace) - w USA sędzia najniższego stopnia, podlegają mu sądy najniższej instancji (orzekające o winie w drobnych przestępstwach i wykroczeniach drogowych), udziela też ślubów; funkcja ma charakter wybieralny i wiążą się z nią wynagrodzenia pieniężne.
W Wielkiej Brytanii, arbiter lokalny - funkcja w znacznym stopniu tytularna, pozbawiona większych uprawnień; sędzia pokoju nie otrzymuje żadnych wynagrodzeń.
W Polsce instytucja sędziego pokoju istniała na terenach Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego w latach 1808-1915 oraz na terenie Wolnego Miasta Krakowa w latach 1816-1855[1]. W II Rzeczypospolitej sądy pokoju powołał dekret Naczelnika Państwa[potrzebne źródło]. Sędzia pokoju przewodził rozprawom w których początkowo oprócz niego uczestniczyło dwóch ławników, od 1927 sędzia pokoju orzekał jednoosobowo. Lokale dla Sądów Pokoju bądź też opłatę komornego za lokale wynajęte były zobowiązane zapewnić gminy. Sędzia pokoju pochodził z wyboru mieszkańców danego okręgu sądowego i obejmował funkcję na pięcioletnią kadencję.
