Sękowice (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wsi w gminie Gubin. Zobacz też: inne miejsca o tej nazwie.
Sękowice
Znak z nazwą wsi
Znak z nazwą wsi
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat krośnieński
Gmina Gubin
Liczba ludności (2011) 296 [1]
Strefa numeracyjna (+48) 68
Kod pocztowy 66-620
Tablice rejestracyjne FKR
SIMC 0909532
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Sękowice
Sękowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sękowice
Sękowice
Ziemia 51°54′34″N 14°42′30″E/51,909444 14,708333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sękowice (niem. Schenkendorf[1], łuż. Šenkojce)[2]wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Gubin. W miejscowości znajduje się ujście Werdawy (prawy dopływ Nysy Łużyckiej).

W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie zielonogórskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1300 roku[3]. Schroniła się tutaj w XIV wieku żona i dzieci starosty poznańskiego Macieja Borkowica[3][4]. Właścicielami wsi w latach 1442 – 1482 była rodzina Wesembergów, do 1523 roku rodu von Köckeritz, a do 1811 roku były własnością Zakonu joannitów[3]. W 1811 roku po rozwiązaniu zakonu rozdano grunt w dzierżawę wieczystą między chłopów[5][3]. Sękowice od 1813 roku były wsią królewską[3].

We wcześniejszym okresie należała do wsi również cegielnia oraz osiedle zwane (niem. Grüne Eiche) (Zielony Dąb)[5]. Zabudowa miejscowości pochodząca z wieku XIX i XX.

Od września 1995 roku prowadzone były w rejonie wsi badania archeologiczne[6]. Prace prowadziła grupa pracowników Muzeum Archeologicznego Środkowego Nadodrza pod kierunkiem Jarosława Lewczuka. Podczas prac odkryto cmentarzyska (ze schyłku VI i V wieku p.n.e.) oraz wiele ciekawych eksponatów[7].

Granicę od Sękowic do Polanowic od 11 czerwca 1945 roku ochraniał 3. batalion 38. Pułku Piechoty, a komendantem wojskowym był dowódca batalionu por. Zbigniew Budzan[7]. We wsi była również od listopada 1945 do 1947 roku 6. Komenda Odcinka WOP, a jej komendantami byli kpt. Jan Mikulski, kpt. Władysław Bykowski i kpt. Grabowski[7]. Była tu także 29. Strażnica WOP, którą rozwiązano w 1947 roku, a jej komendantem był chor. Wacław Baronowski oraz 30. Strażnica WOP rozwiązana w latach 60-tych, której komendantami byli por. Domrzalski i ppor. Jan Kruszkowski[7].

We wsi w 1947 roku powstało koło SL[8]. W 1952 roku wieś zamieszkiwały 222 osoby i było 56 gospodarstw. Sękowice w 1999 roku otrzymały wodociąg, a we wrześniu 2001 roku kanalizację[8].

Do 21 grudnia 2007 roku funkcjonowało tu drogowe przejście graniczne z Niemcami Gubinek - Guben, które na mocy układu z Schengen zostało zlikwidowane..

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[9]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki pod wezwaniem świętego Rodziny, szachulcowy, został zbudowany w drugiej połowie XVII wieku[7]. Założony na rzucie ośmioboku, z prostokątną zakrystią od wschodu, z kruchtą i wejściem do empory od południa. Posiada ośmiospadowy dach z tamburem i latarnią[7]. Z wystroju zostały zachowane renesansowe nagrobki, barokowy ołtarz oraz chrzcielnica z drugiej połowy XVII wieku[7]. W 1813 roku miał miejsce remont kościoła, następny był na początku XX wieku, a ostatnią gruntowną jego renowację ukończono w 2010 roku. Od 1946 roku pełni funkcję kościoła filialnego pw. Świętej Rodziny[10]. Pod koniec lat 80 XX wieku przy kościele znajdowała się osiemnastowieczna dzwonnica, konstrukcji drewnianej, oszalowana i nakryta dachem namiotowym[10]. Kościół zasługuje na uwagę.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Świetlica
Droga dojazdowa do wsi
Zabudowania wsi

Przypisy

  1. Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 236.
  2. Rudolf Lehmann: Historisches Ortslexikon für die Niederlausitz Band 2. Die Kreis Cottbus, Spremberg, Guben und Sorau. 2011. ISBN 978-3-941919-90-7.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 302
  4. Maciej Borkowic został skazany na śmierć głodową przez Kazimierza Wielkiego za rokosz i spiskowanie
  5. 5,0 5,1 Gubińskie Towarzystwo Kultury - Zeszyty Gubińskie nr 5 s. 29
  6. Prace prowadzono w związku z budową obwodnicy Gubina i przejścia granicznego w Gubinku
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 7,6 Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 303
  8. 8,0 8,1 Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 304
  9. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 24.1.13]. s. 13.
  10. 10,0 10,1 Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 237.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wydawnictwo Gubińskiego Towarzystwa Kultury 1999 r. - Zeszyty Gubińskie nr 5 s.29
  • Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949…. Gubin: Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Gubińskiej, 2011, s. 302-309. ISBN 978-83-88059-54-4.
  • Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza „PDN”, 2011, s. 237-238. ISBN 978-83-919914-8-2.