Sępnik czarny
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Sępnik czarny | |
| Coragyps atratus[1] | |
| (Bechstein, 1793) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | szponiaste |
| Rodzina | kondorowate |
| Rodzaj | Coragyps[2] Geoffroy Saint-Hilaire, 1853 |
| Gatunek | sępnik czarny |
| Synonimy | |
|
|
| Podgatunki | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Sępnik czarny, urubu czarny (Coragyps atratus) – gatunek dużego ptaka padlinożerny z rodziny kondorowatych (Cathartidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Coragyps. Zamieszkuje w trzech podgatunkach na terenie obu Ameryk: w południowych stanach USA i północnym Meksyku oraz w centralnej, północno-wschodniej oraz zachodniej części Ameryki Południowej. Z reguły osiadły.
- Cechy gatunku
- Najmniejszy z kondorów. Upierzenie całego ciała czarne. Skrzydła szerokie, ogon krótki. Nieopierzona, łupkowoszara głowa.
Pomimo tego, że większość sępów ma słabe powonienie i poszukuje pożywienie wzrokiem to sępnik ma tak dobry węch, że w Ameryce wykorzystuje się go do wykrywania nieszczelności rurociągów. Stoddart w 1980 roku opisał przypadki, gdzie stada urubu czarnego koncentrowały się wokół miejsca wydobywania się gazu z zawartością silnie pachnącego zgnilizną merkaptanu [5].
- Wymiary średnie
- długość ciała ok. 68 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 150 cm - Biotop
- Zamieszkuje w dużych stadach różne środowiska – od leśnego i otwartego po tereny zurbanizowane.
- Gniazdo
- Gnieździ się we wnękach skalnych, spróchniałych pniach starych drzew, załomach murów lub na ziemi pod osłoną krzewów.
- Jaja
- Samica składa 2 – 3 jaja.
- Wysiadywanie
- Jaja wysiadywane są przez okres 38 – 45 dni przez obydwoje rodziców. Młode pozostają pod bezpośrednią opieką rodziców przez 90 dni, a następnie towarzyszą im wiele lat w poszukiwaniu pokarmu.
- Pożywienie
- Najczęściej odżywia się padliną, ale nie gardzi również drobnymi kręgowcami i owadami. Często żeruje w dużych grupach na wysypiskach śmieci.
- Ochrona
- Mimo braku naturalnych wrogów, w wielu regionach stał się rzadki głównie ze względu na brak odpowiednich miejsc gniazdowania. W Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych jest objęty ochroną gatunkową.
Przypisy
- ↑ Coragyps atratus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Coragyps. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 29 grudnia 2010]
- ↑ American Black Vulture (Coragyps atratus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 29 grudnia 2010].
- ↑ Coragyps atratus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Henryk Szarski: Historia zwierząt kręgowych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998.
