Sławomir Celiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sławomir Celiński

Sławomir Celiński (ur. 17 maja 1852 w Warszawie, zm. 14 maja 1918 tamże) – inżynier i architekt, rzeźbiarz.

W 1868 rozpoczął naukę w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Władysława Łuszczkiewicza, Walerego Gadomskiego i Jana Matejki. Po ukończeniu szkoły w 1874 uzyskał stypendium rządowe i wyjechał kontynuować studia na Akademii Sztuk w Wiedniu, gdzie zdobywał wiedzę w pracowni Kaspara Zumbuscha, w międzyczasie podróżując do Włoch. Powrócił do Warszawy w 1877. Równocześnie pracował w Warszawie, w fabryce fajansów w Nieborowie oraz jako kierownik artystyczny w fabryce terakoty i majoliki należącej do Pawła Puzyny w Grużach na Litwie. W 1889 otrzymał stanowisko modelatora w petersburskiej Cesarskiej Fabryce Porcelany. W późniejszych latach pracował przy budowie kolei w Mandżurii. Odbył też podróż do Ameryki Północnej, gdzie podejmował się prac architektonicznych. Po 1902 osiadł na stałe w Warszawie.

Celiński w początkach swojej działalności stosował styl akademicko-klasycystyczny, tworzył popiersia, medialony, rzeźby figuralne i nagrobkowe. W dziełach, które powstały po 1900 r., zauważalny jest wpływ secesji. Do czasów współczesnych zachowały się nieliczne prace Sławomira Celińskiego. Do jego dorobku należy prezentowana w Muzeum Narodowym w Warszawie grupa rzeźbiarska Świst i Poświst. Przedstawia ona dwa bóstwa słowiańskie. Istnieją dowody, że Celiński chciał stworzyć ponad naturalnych rozmiarów model tej rzeźby i wyeksponować go w plenerze Warszawy. Mniej znaną rzeźbą przypisywaną Celińskiemu jest nawiązująca stylem do dzieła Donatella rzeźba Dawid, która stoi przed Pałacem Sobańskich w Warszawie[1]

Przypisy

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]