Sławomir Cenckiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sławomir Cenckiewicz
Sławomir Cenckiewicz, 2011
Podpis Sławomir Cenckiewicz
Sławomir Cenckiewicz, 2011
Data i miejsce urodzenia 20 lipca 1971
Gdynia, Polska
Zawód historyk, publicysta
Tytuł dr hab.
Uczelnia Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, Wyższa Szkoła Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu
Stanowisko nauczyciel akademicki historii
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Sławomir Cenckiewicz w Wikicytatach
Strona internetowa

Sławomir Ryszard Cenckiewicz (ur. 20 lipca 1971 w Gdyni) − historyk czasów najnowszych, doktor habilitowany, były pracownik Instytutu Pamięci Narodowej, publicysta. W ramach pracy naukowej zajmuje się polską emigracją polityczną, Polonią amerykańską i historią opozycji antykomunistycznej w okresie Polski ludowej[1]. Profesor uczelniany Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Ryszarda i Janiny z domu Kubiak[1]. Jego dziadek Mieczysław Cenckiewicz przed II wojną światową był działaczem młodzieżówki Komunistycznej Partii Polski, po 1945 funkcjonariuszem UBP i SB MSW[2][3]. Wychowywał się w gdańskiej dzielnicy Zaspa[3]. Absolwent Wydziału Historycznego Uniwersytetu Gdańskiego z 1997; pod kierunkiem prof. Romana Wapińskiego obronił pracę magisterską pt. „Geneza opozycji lewicowo-liberalnej w PRL (1956-1968)”, która otrzymała wyróżnienia rektora uczelni[1]. Od 1987 był członkiem Federacji Młodzieży Walczącej[3]. W 2003 doktoryzował się Instytucie Historii Uniwersytetu Gdańskiego na podstawie pracy doktorskiej pt. „Tadeusz Katelbach (1897-1977). Biografia polityczna„ (promotorem był ponownie prof. Roman Wapiński)[1]. W latach 2003-2005 adiunkt w Instytucie Historii Uniwersytetu Gdańskiego[1]. Od 2001 do 2006 pracownik Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku (stanowisko: starszy specjalista)[1]. Od lipca do listopada 2006 był zatrudniony w Biurze Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie (stanowisko: kierownik sekcji Edycji Źródeł i Informacji Naukowej)[1]. Od lutego 2007 do września 2008 pełnił posadę Naczelnika w Oddziałowym Biurze Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku[1]. Ze stanowiska odszedł w związku z silnymi naciskami IPN po publikacji książki SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii wspólnie z Piotrem Gontarczykiem)[1].

Dwukrotny stypendysta Polonia Aid Foundation Trust w Londynie (2000 i 2004)[1]. W 2000 otrzymał grant Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku[1]. Od 2005 do 2007 był stypendystą Free Speech Foundation w Chicago[4][1].

W latach 90 XX w. był redaktorem naczelnym dwumiesięcznika "Zawsze wierni" wydawanego przez tradycjonalistyczne Bractwo Świętego Piusa X. W latach 2003-2005 był sekretarzem redakcji rocznika naukowego „Niepodległość" (Warszawa)[1]. Członek redakcji kwartalnika naukowego IPN „Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944–1989" (Rzeszów)[1]. Od 1999 członek Rady Porozumiewawczej Badań nad Polonią[1].

Decyzją z 22 lipca 2006 Minister Obrony Narodowej Radosław Sikorski powołał go na stanowisko przewodniczącego Komisji ds. Likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych, które sprawował do 30 października 2006[1]. Wówczas pracował jako doradca Wiceministra Obrony Narodowej Antoniego Macierewicza - Pełnomocnika ds. organizacji Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Antoniego Macierewicza przy likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych[1].

Od grudnia 2006 do stycznia 2008 na mocy powołania przez Ministerstwo Skarbu był członkiem rady nadzorczej państwowej firmy Operator Logistyczny Paliw Płynnych Sp. z o.o. (wcześniej: Naftobaza), należącej do Nafty Polskiej - spółki skarbu państwa[5][6][1]. Powołany został ze względu na wiedzę dotyczącą powiązań ludzi bezpieki PRL i historii służb specjalnych Polski ludowej i ich przekształceń w RP, wiedzę mającą wpływ na bezpieczeństwo państwa.

7 listopada 2011 został doktorem habilitowanym, stopień nadał naukowcowi Wydział Nauk Historycznych i Społecznych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie[7], zaś za rozprawę habilitacyjną posłużyła publikacja książkowa Sławomira Cenckiewicza pt. Anna Solidarność. Życie i działalność Anny Walentynowicz na tle epoki (1929-2010), wydana w 2010 i stanowiąca biografię Anny Walentynowicz[1].

Autor ponad 200 publikacji naukowych, popularnonaukowych i źródłowych[1]. Publikował m.in. na łamach pism i periodyków "Arcana", "Niepodległość" (Nowy Jork-Londyn-Warszawa), "Biuletyn IPN", "Pamięć i Sprawiedliwość" (Warszawa), "Dzieje Najnowsze" (Warszawa), "Orzeł Biały" (Londyn), "Wprost" i "Tygodnik Solidarność", „Rzeczpospolita", „Christianitas" i „Gazeta Wyborcza". Publikował w miesięczniku "Uważam Rze"[8] i do stycznia 2013 w jego tematycznym miesięczniku "Uważam Rze Historia"[9]. Od stycznia 2013 jest publicystą tygodnika "Do Rzeczy"[10][11]. W kwietniu wydano jego artykuł w czeskim czasopiśmie "Securitas Imperii"[12].

17 czerwca 2013 miała premiera książki Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949–2005, napisanej wraz z grupą badawczą i stanowiącej pierwszą część biografii Lecha Kaczyńskiego[13][14][15][16]. We wrześniu 2013 ukazała się jego trzecia książka dotycząca Lecha Wałęsy pt. Wałęsa. Człowiek z teczki[17].

Jest związany z duszpasterstwem Bractwa św. Piusa X[18].

W 2009 rozpoczął prowadzenie zajęć z zakresu służb specjalnych PRL na podyplomowym Studium Socjologii Bezpieczeństwa Wewnętrznego na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, zaś w 2013 został profesorem akademickim i wykładowcą historii w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu[1][19]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Sławomir Cenckiewicz odpowiadał za opracowanie historyczne przy produkcji filmu dokumentalnego pt. Konfrontacja (2005). Udzielał się jako konsultant przy audycjach telewizyjnych, m.in. cyklu Errata do biografii emitowanego w latach 2007-2010 w kanale TVP Historia[1]. Ponadto udzielał wypowiedzi w filmach dokumentalnych.

Wyróżnienie, nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia
  • 2005: Wyróżnienie w ramach Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza (za książkę Oczami bezpieki...)[26].
  • 2005: Wyróżnienie w Konkursie Literackim im. Brutusa (za książkę Oczami bezpieki...).
  • 2006: Nagroda im. Jerzego Łojka (za książkę Tadeusz Katelbach...).
  • 2006: Wyróżnienie „za wybitne osiągnięcia w badaniach nad Polonią w latach 2003-2006” przez Stowarzyszenie Naukowe "Polska w Świecie"
  • 2006: Nagroda Prezesa IPN dr. hab. Janusza Kurtyki „wzorowe wykonywanie powierzonych obowiązków w zakresie pracy naukowej”[1].
  • 2009: "Człowiek Roku 2008", tytuł przyznany przez tygodnik "Gazeta Polska" (za książkę SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii, razem z nim wyróżnienie otrzymał współautor publikacji Piotr Gontarczyk)[27].
  • 2009: Wyróżnienie w ramach Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza (za książkę Sprawa Lecha Wałęsy)[28].
  • 2010: Wyróżnienie przyznane przez Klub Jagielloński im. Św. Kazimierza dla historyków zajmujących się dziejami najnowszymi w ostatnim 20-leciu[29].
  • 2013: Nagroda im. Jacka Maziarskiego[30][31].
Konkursy
  • 2010: Nagroda w głosowaniu czytelników w 3. edycji konkursu „Książka Historyczna Roku” w ramach Nagrody im. Oskara Haleckiego w kategorii Najlepsza książka naukowa poświęcona dziejom Polski i Polaków w XX wieku (za książkę Anna Solidarność...)[32].
  • 2012: Nagroda w głosowaniu czytelników w 5. edycji konkursu „Książka Historyczna Roku” w ramach Nagrody im. Oskara Haleckiego w kategorii Najlepsza książka naukowa poświęcona dziejom Polski i Polaków w XX wieku (za książkę Długie ramię Moskwy...)[33][34].
  • 2013: Nagroda w głosowaniu czytelników w 6. edycji konkursu „Książka Historyczna Roku” w ramach Nagrody im. Oskara Haleckiego w kategorii Najlepsza książka naukowa poświęcona dziejom Polski i Polaków w XX wieku (za książkę Lech Kaczyński...)[35].

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 1,19 1,20 1,21 1,22 1,23 Biogram Sławomira Cenckiewicza (pol.). slawomircenckiewicz.pl. [dostęp 2014-02-17].
  2. Piotr Semka: Nie kijem Cenckiewicza, to pałką (pol.). rp.pl, 2008-06-03. [dostęp 2013-12-03].
  3. 3,0 3,1 3,2 Roman Daszczyński: Cenckiewicz walczy z grzechem (pol.). wyborcza.pl, 2008-06-21. [dostęp 2013-12-03].
  4. Encyklopedia Emigracji - Sławomir Cenckiewicz
  5. Andrzej Kublik: Nafciarze od Macierewicza. [dostęp 23-06-2008].
  6. Komunikat prasowy z dnia 22 lutego 2008. [dostęp 23-06-2008].
  7. Sławomir Cenckiewicz doktorem habilitowanym!. [dostęp 20-11-2011].
  8. S. Cenckiewicz na łamach „Uważam Rze” i „Uważam Rze Historia” (pol.). slawomircenckiewicz.pl, 2012-05-17. [dostęp 2013-11-22].
  9. Pożegnalny felieton Sławomira Cenckiewicza w "Uważam Rze Historia" (pol.). slawomircenckiewicz.pl, 2013-01-24. [dostęp 2013-11-22].
  10. Redakcja (pol.). dorzeczy.pl. [dostęp 2013-02-04].
  11. Sławomir Cenckiewicz w "Historii Do Rzeczy" (pol.). slawomircenckiewicz.pl, 2013-03-28. [dostęp 2013-11-22].
  12. Cenckiewicz na łamach „Securitas Imperii”!. slawomircenckiewicz.pl, 19 kwietnia 2014. [dostęp 1 maja 2014].
  13. Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949-2005 (pol.). wp.pl. [dostęp 2013-06-18].
  14. Lech Kaczyński. Biografia polityczna (pol.). zysk.com.pl. [dostęp 2013-09-30].
  15. Lech Kaczyński. Biografia polityczna – w poniedziałek rusza trasa promocyjna wielkiej książki poświęconej śp. Prezydentowi RP (pol.). wpolityce.pl, 2013-06-12. [dostęp 2013-09-30].
  16. Premiera książki "Lech Kaczyński: biografia polityczna 1949-2005" (pol.). blogpress.pl, 2013-07-06. [dostęp 2013-09-30].
  17. Wałęsa. Człowiek z teczki – Sławomir Cenckiewicz (pol.). zysk.com.pl. [dostęp 2013-09-30].
  18. Nadchodzi prawdziwa wiosna Kościoła (pol.). rp.pl, 2009-02-17. [dostęp 2013-12-03].
  19. Sympozjum naukowe „Oblicza wolności”. wsksim.edu.pl. [dostęp 17 lutego 2014].
  20. Sławomir Cenckiewicz.Gdański grudzień 70. (pol.). ipn.poczytaj.pl. [dostęp 2013-06-18].
  21. Ukazało się japońskie wydanie „Anny Solidarność” (pol.). slawomircenckiewicz.pl, 2012-03-13. [dostęp 2013-11-22].
  22. "Towarzysz generał" pokazany w TVP. Generał kontratakuje. debata.olsztyn.pl, 2 lutego 2010. [dostęp 2 stycznia 2014].
  23. „Niosła go Polska” - film z udziałem Sławomira Cenckiewicza. slawomircenckiewicz.pl, 18 kwietnia 2014. [dostęp 1 maja 2014].
  24. M.P. z 2008 r. Nr 5, poz. 59
  25. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 października 2007 r. o nadaniu odznaczeń. monitorpolski.gov.pl. [dostęp 1 maja 2014].
  26. Nagroda główna w 2005 roku (pol.). jozef-mackiewicz.pl. [dostęp 2013-10-30].
  27. Człowiek roku 2008 (pol.). stefczyk.tv. [dostęp 2013-11-22].
  28. Cenckiewicz nagrodzony! (pol.). slawomircenckiewicz.pl, 2009-11-13. [dostęp 2013-11-22].
  29. Prestiżowe wyróżnienie dla trzech profesorów UKSW (pol.). uksw.edu.pl, 2010-01-30. [dostęp 2013-11-22].
  30. Nagroda imienia Maziarskiego dla Cenckiewicza (pol.). sdp.pl, 2013-10-25. [dostęp 2013-10-30].
  31. Sławomir Cenckiewicz laureatem nagrody im. Jacka Maziarskiego (pol.). niezalezna.pl, 2013-10-26. [dostęp 2013-10-30].
  32. Cenckiewicz nagrodzony! (pol.). slawomircenckiewicz.pl, 2010-11-29. [dostęp 2013-11-22].
  33. Sławomir Cenckiewicz laureatem Nagrody Historycznej Roku im. Oskara Haleckiego! (pol.). wpolityce.pl, 2012-11-09. [dostęp 2013-11-22].
  34. Sławomir Cenckiewicz laureatem Nagrody Historycznej Roku im. Oskara Haleckiego! (pol.). slawomircenckiewicz.pl, 2012-11-10. [dostęp 2013-11-22].
  35. Wyłoniono zwycięskie publikacje w konkursie Książka Historyczna Roku (pol.). wyborcza.pl, 2013-11-15. [dostęp 2013-11-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]