Sławomir Rybicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sławomir Rybicki
Sławomir Rybicki III seminarium Archiwa Przełomu Kancelaria Senatu.JPG
Data i miejsce urodzenia 23 czerwca 1960
Gdańsk
Poseł VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
do 17 stycznia 2012
Odznaczenia
Krzyż Wolności i Solidarności

Sławomir Piotr Rybicki (ur. 23 czerwca 1960 w Gdańsku) – polski prawnik, polityk, poseł na Sejm IV, V, VI i VII kadencji z listy Platformy Obywatelskiej, były wiceprzewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1986 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego.

Od końca lat 70. związany z opozycją polityczną. W latach 1978–1987 był członkiem Ruchu Młodej Polski, zaś od 1980 do 1989 należał do NSZZ "Solidarność". Od września 1980 do wprowadzenia stanu wojennego 13 grudnia 1981 pracował jako kancelista i sekretarz przewodniczącego "Solidarności" Lecha Wałęsy. W późniejszych latach prowadził podziemną działalność opozycyjną. Za podziemną działalność wydawniczą został później uhonorowany odznaczeniem "Zasłużony Działacz Kultury". Od 1987 do 1989 był prezesem zarządu firmy "CORINA" Sp. z o.o., a w latach 1989–1990 wiceprezesem zarządu Agencji Filmowej "Profilm".

W okresie sprawowania funkcji wojewody gdańskiego przez byłego działacza trójmiejskiej opozycji Macieja Płażyńskiego (1990–1996) był dyrektorem jego gabinetu w Urzędzie Wojewódzkim. W latach 1996–1997 kierował jako dyrektor biurem prezydenta Lecha Wałęsy. 1997 ponownie podjął współpracę z Maciejem Płażyńskim, który objął stanowisko marszałka Sejmu III kadencji. Do 2001 był dyrektorem generalnym jego gabinetu w Kancelarii Sejmu.

W latach 1998–2001 należał do Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, od powołania Platformy Obywatelskiej w 2001 związany z tym ugrupowaniem. W latach 2005–2006 był komisarzem struktur miejskich PO w Olsztynie, a w 2005 pełnomocnikiem wyborczym Komitetu Wyborczego Kandydata na Prezydenta RP Donalda Tuska.

W 2001 został po raz pierwszy wybrany na posła w okręgu toruńskim. Po raz kolejny uzyskał mandat poselski w 2005 z okręgu olsztyńskiego. W Sejmie V kadencji przewodniczył Komisji Etyki Poselskiej. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz trzeci został posłem, otrzymując 30 218 głosów. W VI kadencji pełnił funkcję pierwszego wiceprzewodniczącego Klubu Parlamentarnego PO, rotacyjnie przewodniczył Komisji Etyki Poselskiej, był członkiem Komisji do spraw Służb Specjalnych. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 13 644 głosy (tym razem jako lider partyjnej listy w okręgu elbląskim)[1]. W VII Kadencji Sejmu ponownie wybrany na wiceprzewodniczącego Klubu Parlamentarnego PO, został także przewodniczącym Komisji Mniejszości Narodowych i Etnicznych, ponownie objął pełni funkcję pierwszego wiceprzewodniczącego Klubu Parlamentarnego PO.

17 stycznia 2012 został powołany na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta Bronisława Komorowskiego ds. kontaktów z rządem, parlamentem i partiami politycznymi[2], w związku z czym jego mandat poselski wygasł[3]. 5 września 2013 odebrał dodatkową nominację na zastępcę szefa KPRP[4].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem z 9 stycznia 2012 został przez prezydenta Bronisława Komorowskiego odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności[5].

Wyróżniony odznaką "Zasłużony Działacz Kultury".

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Stefana i Marii Rybickich. Brat Mirosława Rybickiego, Arkadiusza Rybickiego i Bożeny Rybickiej, szwagier Macieja Grzywaczewskiego. Jest żonaty z Małgorzatą, ma córkę Maję.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]