Słoweńska Domobrana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flaga słoweńskich domobrańców

Słoweńska Domobrana (SD), niem. Slowenische Landeswehr, sl. Slovensko domobranstvo (domobrańcy) – kolaboracyjna słoweńska formacja pomocnicza o charakterze policyjno-wojskowym, utworzona przez Niemców po kapitulacji Włoch 24 września 1943 r. na terenie Słowenii na bazie oddziałów Ochotniczej Milicji Antykomunistycznej.

SD funkcjonowało na podobnych zasadach jak inne oddziały pomocnicze w okupowanej przez Niemców Europie podczas II wojny światowej, lecz posiadało ograniczoną autonomię. Domobrańcy wywodzili się ze środowisk konserwatywnych, klerykalnych, antykomunistycznych i profaszystowskich, ale w czasie walk nierzadko siłą wcielano ludzi do Słoweńskiego Legionu Obrony Narodowej (Slovensko domobransko legijo).

Oddziały SD przysięgały wierność III Rzeszy, współpracę z SS i policją w walce z komunistami o słoweńską ojczyznę i wolną Europę. Żołnierze byli utrzymywani i wyposażani przez Niemców. Na czele SD stał gen. Leon Rupnik (szef administracji prowincji Ljubljana pod okupacją niemiecką w 1943 r.) jako szef inspektor (1944 r.), a następnie komendant (1945 r.). Słoweńska Domobrana zorganizowana była początkowo w plutony i kompanie, następnie w bataliony lub grupy bojowe (bojna skupina, Kampfgruppe). W kwietniu 1945 r. istniało sześć batalionów SD. Liczbę domobrańców ocenia się na 13,5 tys. (zapisanych ok. 17 tys.).

Jednostki domobrańców początkowo uczestniczyły w organizowanych przez Niemców akcjach antypartyzanckich, później podejmowały także samodzielne działania wymierzone w lewicową partyzantkę (NOVJ) na terenie Słowenii.

Większość oddziałów stanowiły jednostki piechoty. Istniały także oddziały artylerii, ale rzadko były używane. Brak było jednostek pancernych (poza kilkoma pociągami pancernymi), mimo że kilkanaście załóg czołgowych odbyło przeszkolenie w Niemczech. Uzbrojenie i wyposażenie: początkowo głównie włoskie, potem niemieckie, a także wszelkiego rodzaju broń zdobyta na nieprzyjacielu.

W maju 1945 r. większość domobrańców opuściła Słowenię i schroniła się na terenie austriackiej Karyntii, jednakże uciekinierzy zostali wydani przez brytyjską administrację wojskową w ręce nowego komunistycznego rządu Jugosławii, gdzie zostali skazani na śmierć, a następnie rozstrzelani w lasach koło Kočevja (według szacunków około 10 tys.)[1]. 4 września 1946 r. rozstrzelano za zdradę gen. L. Rupnika.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Uczeń Joyce'a. W: Drago Jančar: Spojrzenie anioła. Sejny: Pogranicze, 2002, s. 48. ISBN 83-86872-35-7.