Słownik starożytności słowiańskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Słownik starożytności słowiańskich: encyklopedyczny zarys kultury Słowian od czasów najdawniejszych – kilkutomowy słownik, dotyczący dziejów szeroko pojętej Słowiańszczyzny do końca XII wieku.

Projekt powstania słownika zrodził się w gronie polskich slawistów już przed II wojną światową, doszło jednak wówczas do wydania tylko zeszytu próbnego (1934). Po wojnie inicjatywę podjęła na nowo Komisja Słowianoznawstwa Polskiej Akademii Umiejętności, a po rozwiązaniu PAU w 1952 roku przejął ją Instytut Zachodni[1].

Pierwszy tom słownika ukazał się w 1961 roku, ostatni wydano w 1996 roku. Redaktorami Słownika byli m.in. Władysław Kowalenko, Gerard Labuda i Tadeusz Lehr-Spławiński.

Poszczególne tomy[edytuj | edytuj kod]

  • T. 1 : A-E.
    • [Cz. 1] : A-B. - 1961.
    • [Cz. 2] : C-E. - 1962.
  • T. 2 : F-K.
    • [Cz. 1] : F-H. - 1964.
    • [Cz. 2] : I-K. - 1965.
  • T. 3 : L-O.
    • [Cz. 1] : L-M. - 1967.
    • [Cz. 2] : N-O. - 1968.
  • T. 4 : P-R / oprac. pod red. Gerarda Labudy i Zdzisława Stiebera.
    • [Cz. 1] : P. - 1970.
    • [Cz. 2] : Q-R. - 1972.
  • T. 5 : S-Ś. - 1975.
  • T. 6 : T-W.
    • [Cz. 1] : T-U. - 1977.
    • [Cz. 2] : V-W. - 1980.
  • T. 7 : Y-Ż i suplementy
    • [Cz. 1] : Y-Ż. - 1982.
    • [Cz. 2] : Suplement A-C. - 1986.
  • T. 8 : Suplementy [A-Ż] i indeksy / oprac. pod red. Antoniego Gąsiorowskiego, Gerarda Labudy i Andrzeja Wędzkiego.
    • [Cz. 1] : D-J. - 1991.
    • [Cz. 2] : Suplement A-Ż oraz indeksy nomina i loca. - 1996.

Przypisy

  1. Stanisław Urbańczyk. Wyjątki ze wspomnień. „Język polski. Organ Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego”. LXXIX, s. 162, styczeń-kwiecień 1999.