Służba Komunikacji Wojskowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Służba Komunikacji Wojskowej - służba zajmująca się całokształtem zagadnień komunikacyjnych w ludowym Wojsku Polskim.

Współdziałała z cywilnymi resortami komunikacji w zakresie przygotowania i utrzymania sieci komunikacyjnej kraju dla potrzeb obronnych. Ustalała zasady korzystania przez wojsko ze wszystkich rodzajów transportu samochodowego, kolejowego, wodnego śródlądowego, morskiego, przybrzeżnego i powietrznego. Planowała i realizowała masowe przewozy wojsk o charakterze operacyjnym, dowozy zaopatrzenia materiałowo-technicznego oraz ewakuacji.

Organem centralnym było Szefostwo Komunikacji Wojskowej Głównego Kwatermistrzostwa Wojska Polskiego. Miała też organy w okręgach wojskowych, a także organy liniowe do operatywnego kierowania przewozami wojsk oraz jednostki wojsk kolejowych (pułki mostów kolejowych, pułki kolejowe), wojsk drogowych i mostowych (brygady drogowe, pułki mostowe) przystosowane do odtwarzania żywotności sieci komunikacyjnej.

Jednostki komunikacji wojskowej w ramach szkolenia praktycznego wykonywały prace na rzecz gospodarki narodowej, m.in. wybudowały odcinek drogi szybkiego ruchu z Warszawy do Częstochowy, remontowały odcinki torów kolejowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 398. ISBN 83-11-06229-3.