Słupy (województwo warmińsko-mazurskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Słupy
Kościół parafii NMP Nieustającej Pomocy w Słupach
Kościół parafii NMP Nieustającej Pomocy w Słupach
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat olsztyński
Gmina Dywity
Liczba ludności 716[1]
Strefa numeracyjna (+48) 89
Kod pocztowy 10-381 Olsztyn
Tablice rejestracyjne NOL
SIMC 0473081
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Słupy
Słupy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Słupy
Słupy
Ziemia 53°50′29,9″N 20°31′59,3″E/53,841639 20,533139Na mapach: 53°50′29,9″N 20°31′59,3″E/53,841639 20,533139
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Kapliczka przydrożna w Słupach

Słupy (dawniej niem. Stolpen) – osada[2] w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Dywity, położona około 3 km na północny wschód od granic administracyjnych Olsztyna.

Wieś położona jest wśród lasów nad jeziorem Wadąg. Dawniej typowo rolnicza, obecnie o charakterze podmiejskim. Pod koniec XX w. zaliczana do atrakcyjnych miejsc wypoczynkowych (liczne ośrodki wypoczynkowe i domki letniskowe)[3]. W Słupach znajduje się szkoła, mająca swoją siedzibę w pałacu, na którego parterze działa przedszkole. Obecnie (2011) miejscowość zamieszkuje 716 osób, przede wszystkim napływowa. W 1993 r. mieszkało tu 528 osób[3], na dzień 31.12.2012 zameldowanych mieszkańców było 716. Do wsi dociera miejska komunikacja autobusowa z Olsztyna nr 88 ale dodatkowo nr 82 przez Dywity.

W miejscowości od 29.10.1998 r. znajduje się parafia rzymskokatolicka pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy.

Etymologia nazwy[edytuj | edytuj kod]

Nazwa Słupy wiąże się z typem siedliska osadzonego na słupach wbitych w rzekę lub w jezioro albo też ze słupami służącymi do suszenia sieci rybackich. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z dokumentów, w których zapisana była jako: Stolpe (1364, 1374), Stolp (1564), Sztolpy (1879), Stolpy (1941). Obecna nazwa Słupy obowiązuje od 1951 r.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś powstała na miejscu wcześniejszej pruskiej osady, a lokację uzyskała na na prawie chełmińskim około 1360 r. Pierwsze wzmianki pochodzą z 1374, kiedy to Prusowi o imieniu Prejture nadano 13 włók ziemi. W wiekach XV-XVII Słupy były wsią szlachecką. W XVIII wieku znajdowała się w rękach rodziny Carnevalli, następnie von Stabbert. Jej ostatnimi właścicielami przed 1945 roku byli: Adolf Schulz i Oskar Thimm.

Na początku XXI wieku miejscowość utraciła rolniczy charakter i nie ma tu już żadnego gospodarstwa rolnego. W miejsce dawnego Państwowego Ośrodka Maszynowego, istniejącego do 1993 roku, powstało kilka mniejszych zakładów pracy, między innymi: Mazur Comfort, EuroBombi, DroPak, Opra czy zakłady meblarskie. W wyniku powiększania zabudowy pobliskiego Olsztyna, miejscowość bezpowrotnie utraciła typowo wiejski charakter.

W 1993 r. we wsi mieszkały 582 osoby.

W maju 1995 r. bp Julian Wojtkowski poświecił kamień węgielny pod budowę kościoła w Słupach. Wybudowany został staraniem tutejszego proboszcza, ks. Ludwika Nadolskiego z Kieźlin, wg projektu architekta inż. Józefa Daukszewicza. W dniu 29 listopada 1998 r. erygowana została parafia oraz konsekrowano kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Nieustajacej Pomocy. Nowa parafię objął ks. Zbigniew Meja. Kościół został konsekrowany 15 kwietnia 2012 r. Przez Abp Wojciecha Ziembę w Niedzielę Miłosierdzia Bożego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lewicka D., Tomkiewicz R., Gmina Dywity – teraźniejszość i przeszłość. Monografie miast i wsi Warmii i Mazur, nr 1, OBN w Olsztynie, 1994.
  • Kościoły i kaplice Archidiecezji Warmińskiej, tom I. Święta Warmia. Kuria Metropolitalna Archidiecezji Warmińskiej, Olsztyn 1999, ISBN 83-86926-07-4
  • www.solectwoslupy.pl
  • www.burzaslupy.futbolowo.pl

Przypisy

  1. BIP, Dane statystyczne z dnia 31.12.2011 r.. [dostęp 19-07-2012].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200)
  3. 3,0 3,1 Lewicka D. Tomkiewicz R., Gmina Dywity, 1994, str. 72.