Słupy (województwo warmińsko-mazurskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Słupy
Kościół parafii NMP Nieustającej Pomocy w Słupach
Kościół parafii NMP Nieustającej Pomocy w Słupach
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat olsztyński
Gmina Dywity
Liczba ludności 716[1]
Strefa numeracyjna (+48) 89
Kod pocztowy 10-381 Olsztyn
Tablice rejestracyjne NOL
SIMC 0473081
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Słupy
Słupy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Słupy
Słupy
Ziemia 53°50′29,9″N 20°31′59,3″E/53,841639 20,533139Na mapach: 53°50′29,9″N 20°31′59,3″E/53,841639 20,533139
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Kapliczka przydrożna w Słupach

Słupy (dawniej niem. Stolpen) – osada[2] w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Dywity, położona około 3 km na północny wschód od granic administracyjnych Olsztyna.

Wieś położona jest wśród lasów nad jeziorem Wadąg. Dawniej typowo rolnicza, obecnie o charakterze podmiejskim. Pod koniec XX w. zaliczana do atrakcyjnych miejsc wypoczynkowych (liczne ośrodki wypoczynkowe i domki letniskowe)[3]. W Słupach znajduje się szkoła, mająca swoją siedzibę w pałacu, na którego parterze działa przedszkole. Obecnie (2011) miejscowość zamieszkuje 716 osób, przede wszystkim napływowa. W 1993 r. mieszkało tu 528 osób[3], na dzień 31.12.2012 zameldowanych mieszkańców było 716. Do wsi dociera miejska komunikacja autobusowa z Olsztyna nr 88 ale dodatkowo nr 82 przez Dywity.

W miejscowości od 29.10.1998 r. znajduje się parafia rzymskokatolicka pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy.

Etymologia nazwy[edytuj | edytuj kod]

Nazwa Słupy wiąże się z typem siedliska osadzonego na słupach wbitych w rzekę lub w jezioro albo też ze słupami służącymi do suszenia sieci rybackich. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z dokumentów, w których zapisana była jako: Stolpe (1364, 1374), Stolp (1564), Sztolpy (1879), Stolpy (1941). Obecna nazwa Słupy obowiązuje od 1951 r.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś powstała na miejscu wcześniejszej pruskiej osady, a lokację uzyskała na na prawie chełmińskim około 1360 r. Pierwsze wzmianki pochodzą z 1374, kiedy to Prusowi o imieniu Prejture nadano 13 włók ziemi. W wiekach XV-XVII Słupy były wsią szlachecką. W XVIII wieku znajdowała się w rękach rodziny Carnevalli, następnie von Stabbert. Jej ostatnimi właścicielami przed 1945 roku byli: Adolf Schulz i Oskar Thimm.

Na początku XXI wieku miejscowość utraciła rolniczy charakter i nie ma tu już żadnego gospodarstwa rolnego. W miejsce dawnego Państwowego Ośrodka Maszynowego, istniejącego do 1993 roku, powstało kilka mniejszych zakładów pracy, między innymi: Mazur Comfort, EuroBombi, DroPak, Opra czy zakłady meblarskie. W wyniku powiększania zabudowy pobliskiego Olsztyna, miejscowość bezpowrotnie utraciła typowo wiejski charakter.

W 1993 r. we wsi mieszkały 582 osoby.

W maju 1995 r. bp Julian Wojtkowski poświecił kamień węgielny pod budowę kościoła w Słupach. Wybudowany został staraniem tutejszego proboszcza, ks. Ludwika Nadolskiego z Kieźlin, wg projektu architekta inż. Józefa Daukszewicza. W dniu 29 listopada 1998 r. erygowana została parafia oraz konsekrowano kościół pw. Matki Boskiej Nieustajacej Pomocy. Nowa parafię objął ks. Zbigniew Meja.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lewicka D., Tomkiewicz R., Gmina Dywity – teraźniejszość i przeszłość. Monografie miast i wsi Warmii i Mazur, nr 1, OBN w Olsztynie, 1994.
  • Kościoły i kaplice Archidiecezji Warmińskiej, tom I. Święta Warmia. Kuria Metropolitalna Archidiecezji Warmińskiej, Olsztyn 1999, ISBN 83-86926-07-4
  • www.solectwoslupy.pl
  • www.burzaslupy.futbolowo.pl

Przypisy

  1. BIP, Dane statystyczne z dnia 31.12.2011 r.. [dostęp 19-07-2012].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200)
  3. 3,0 3,1 Lewicka D. Tomkiewicz R., Gmina Dywity, 1994, str. 72.