S/2000 J 11

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
S/2000 J 11
Planeta Jowisz
Odkrył Scott Sheppard, David Jewitt, Yanga Fernández i Eugene Magnier
Data odkrycia 5 grudnia 2000
Tymczasowe oznaczenie S/2000 J 11
Charakterystyka orbity
Półoś wielka 12 173 600 km
Mimośród 0,211
Perycentrum 9 606 700 km
Apocentrum 14 740 500 km
Okres obiegu 287,0 d
Nachylenie do płaszczyzny orbity planety 28,24°
Długość węzła wstępującego 276,24°
Argument perycentrum 217,02°
Anomalia średnia 169,9°
Własności fizyczne
Średnica równikowa 4 km
Masa ~9 × 1013 kg
Średnia gęstość 2,6 g/cm3
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni ~0,0015 m/s2
Albedo 0,04
Jasność absolutna 16,1m
Jasność obserwowana
(z Ziemi)
22,4m

S/2000 J 11 – mały księżyc Jowisza, odkryty przez grupę astronomów z Uniwersytetu Hawajskiego, kierowaną przez Scotta Shepparda.

Charakterystyka fizyczna[edytuj | edytuj kod]

S/2000 J 11 jest jednym z najmniejszych księżyców Jowisza, jego średnicę ocenia się na około 4 km. Powierzchnia księżyca jest bardzo ciemna – jego albedo to zaledwie 0,04. Z Ziemi można go zaobserwować jako obiekt o jasności wizualnej co najwyżej 22,4m. Najprawdopodobniej składa się on głównie z krzemianów, a średnia gęstość tego ciała wynosi ok. 2,6 g/cm3.

Księżyc ten obiega Jowisza zgodnie z kierunkiem jego obrotu wokół własnej osi. Wstępnie wyznaczone elementy jego orbity wskazywały, że należy do grupy Himalii. Późniejsze obserwacje, obejmujące ponad jedno pełne okrążenie wokół planety, pozwoliły precyzyjnie wyznaczyć parametry jego orbity i potwierdziły przynależność do tej grupy[1].

Zagubienie i ponowne odnalezienie[edytuj | edytuj kod]

Po odkryciu w 2000 roku księżyc ten nie został zaobserwowany podczas późniejszych przeglądów nieba. Istniało prawdopodobieństwo, że uległ on zniszczeniu w kolizji z dużo większą Himalią. Sonda New Horizons zaobserwowała nieznane wcześniej pasmo materii w pobliżu Himalii, które może być elementem pierścienia. Jego istnienia nie stwierdziła orbitująca wcześniej wokół Jowisza sonda Galileo; mogło ono powstać niedawno, w wyniku zderzenia małego księżyca z dużo większą Himalią[2], nie był to jednak S/2000 J 11.

W latach 2010-2011 księżyc ten został ponownie zaobserwowany przy użyciu Teleskopów Magellana. Okazało się, że nie został unicestwiony w kolizji, ale jako mały i ciemny obiekt zwykle ginie w blasku światła odbitego od Jowisza[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Scott Sheppard: Long Lost Moon of Jupiter Found. Carnegie Institution Department of Terrestrial Magnetism, 2012-11-01. [dostęp 2013-01-17].
  2. Moon marriage may have given Jupiter a ring. „New Scientist”, 2010-10-17. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S/2000 J 11. „Minor Planet Electronic Circular”, 2012-09-11. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]