SCB-27

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

SCB-27 - program United States Navy mający na celu ulepszenie lotniskowców typu Essex, zarówno wersji "krótkiej" jak i "długiej" (Ticonderoga), przeprowadzony pomiędzy 1947 a 1955. Program miał na celu dostosowanie lotniskowców z II wojny światowej do wymogów nowych, większych samolotów odrzutowych.

Modyfikacje[edytuj | edytuj kod]

USS "Lake Champlain" (CVA-39) w konfiguracji SCB-27A

Modernizacja SCB-27 była bardzo obszerna i trwała około dwa lata dla każdego okrętu. Aby móc obsłużyć cięższe i szybsze samoloty wczesnej ery odrzutowej, pokład lotniczy został znacząco wzmocniony i mógł przyjmować samoloty ważące ponad 23 t, takie jak North American AJ Savage. Zainstalowano mocniejsze podnośniki, dużo silniejsze katapulty, nowe liny hamujące Mk 5. Oryginalne cztery podwójne podstawy dział 5 calowych zostały usunięte, przez co z pokładu lotniczego zniknęły wszelkie działa. Nowe pięciocalowe baterie 8 dział umieszczono po bokach pokładu lotniczego. Podwójne podstawy dział 3-calowych zastąpiono działami 40 mm, zapewniającymi dużo większą skuteczność ognia z powodu wykorzystywania w nich zapalników zbliżeniowych.

Wysepka została całkowicie przebudowana - stała się wyższa, ale krótsza, usunięto też wszystkie podstawy dział. Dodatkowo nawiewy do kotłów zostały przebudowane i przekrzywione w kierunku dziobu, aby stworzyć miejsce dla radaru i masztu komunikacyjnego na dachu wysepki. Dla lepszej ochrony załogi samolotów pomieszczenia dla niej zostały przesunięte z pokładu galeryjnego pod opancerzony pokład hangarowy, zainstalowano także większą windę na sterburcie, aby umożliwić szybsze i prostsze przemieszczanie się załóg na pokład lotniczy. Wewnątrz kadłuba zwiększono zbiorniki paliwa lotniczego do 300 tys. galonów (zmiana o 50 %), a parametry pomp zwiększono do 50 galonów na minutę[1]. Zdolności przeciwpożarowe zostały zwiększone poprzez dodanie dwóch przeciwogniowych i przeciwodłamkowych przegród na pokładzie hangarowym, systemu gaszenia mgłą i pianą, wzmocnienie kurtyn wodnych i innego rodzaju usprawnienia. Ulepszono także systemy wytwarzania energii elektrycznej, magazyny broni i pomieszczenia obsługi. Wszystkie te zmiany spowodowały wzrost wyporności o około dwadzieścia procent. Po bokach kadłuba dodano bąble kompensujące większą wagę okrętów, co zwiększyło szerokość jednostek o 8 - 10 stóp. Okręty zanurzały się także głębiej, a prędkość maksymalna została lekko zredukowana - do 31 węzłów.

Rodzaje modyfikacji[edytuj | edytuj kod]

USS "Intrepid" (CVA-11) prezentujący konfigurację SCB-27C

Wyróżniono dwa podtypy modernizacji SCB-27, co było spowodowane zmianami w technologii katapultowania samolotów, jakie zaszły na początku lat 50. XX wieku. Okręty zmodernizowane do standardu SCB-27A zostały wyposażone w parę katapult hydraulicznych typu H 8, podczas gdy te zmodernizowane do standardu SCB-27C otrzymały parę parowych katapult - brytyjskiej innowacji. Aby zmieścić maszynownię katapult, okręty SCB-27C były trochę szersze i cięższe od siostrzanych SCB-27A. Dodatkowo okręty SCB-27C zostały wyposażone w deflektory odrzutu samolotów, powiększone przednie podnośniki lotnicze, chłodzenie pokładu, pomieszczenia mieszania paliw, bariery wychwytujące samoloty oraz pomieszczenia dla przechowywania i obsługi broni nuklearnej, których były pozbawione okręty SCB-27A[1].

Historia programu[edytuj | edytuj kod]

USS "Oriskany" (CV-34), którego budowa została przerwana z powodu zakończenia II wojny światowej, posłużył jako prototyp i został przebudowany do standardu SCB-27A. Wszystkie lotniskowce typu Ticonderoga zmodernizowane w programie SCB-27, poza USS "Lake Champlain" (CV-39), przeszły dalszą modernizację w ramach programu SCB-125.

Zmodyfikowane okręty[edytuj | edytuj kod]

Źródło:www.history.navy.mil [2]

  Program Stocznia Początek prac Ponowne wprowadzenie do służby
USS "Oriskany" (CV-34)   SCB-27A   New York   sierpień 1947   wrzesień 1950
USS "Essex" (CV-9)   SCB-27A   Puget Sound   luty 1949   styczeń 1951
USS "Wasp" (CV-18)   SCB-27A   New York   maj 1949   wrzesień 1951
USS "Kearsarge" (CV-33)   SCB-27A   Puget Sound   luty 1950   luty 1952
USS "Lake Champlain" (CV-39)   SCB-27A   Norfolk   sierpień 1950   wrzesień 1952
USS "Bennington" (CV-20)   SCB-27A   New York   grudzień 1950   listopad 1952
USS "Yorktown" (CV-10)   SCB-27A   Puget Sound   marzec 1951   luty 1953
USS "Randolph" (CV-15)   SCB-27A   Newport News   czerwiec 1951   Jul 1953
USS "Hornet" (CV-12)   SCB-27A   New York   lipiec 1951   wrzesień 1953
USS "Hancock" (CV-19)   SCB-27C   Puget Sound   grudzień 1951   luty 1954
USS "Intrepid" (CV-11)   SCB-27C   Newport News   kwiecień 1952   czerwiec 1954
USS "Ticonderoga" (CV-14)   SCB-27C   New York   kwiecień 1952   wrzesień 1954
USS "Shangri-La" (CV-38)   SCB-27C/125   Puget Sound   październik 1952   styczeń 1955
USS "Lexington" (CV-16)   SCB-27C/125   Puget Sound   wrzesień1953   sierpień 1955
USS "Bon Homme Richard" (CV-31)   SCB-27C/125   Mare Island   maj 1953   wrzesień 1955

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Friedman, Norman. (1983). U.S. Aircraft Carriers: An Illustrated Design History, Annapolis: Naval Institute. ISBN 0-87021-739-9.
  2. USN Ship Types-SCB-27 modernization of Essex/Ticonderoga class aircraft carriers

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Temat SCB-27 opisany na witrynie Naval Historical Center