SDHC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karta SDHC firmy Panasonic.

SDHC (ang. Secure Digital High Capacity) – rodzaj pamięci flash z minimalną pojemnością 4 gigabajtów. Stowarzyszenie SD Card Association (SDA) ustanowiło standard SDHC jako drugą (2.0) wersję specyfikacji standardu kart SD.

Klasy szybkości[edytuj | edytuj kod]

Karty SDHC są oznaczane klasami szybkości zdefiniowanymi przez stowarzyszenie SD Card Association. Standard (ang. SD Speed Class Ratings) określa minimalną szybkość odczytu i zapisu czystej karty SD. Wyszczególniane są następujące klasy kart SDHC:

  • Klasa 2: 2 MB/s
  • Klasa 4: 4 MB/s
  • Klasa 6: 6 MB/s
  • Klasa 10: 10 MB/s (specyfikacja SD 3.0)

Różnice pomiędzy standardem SD i SDHC[edytuj | edytuj kod]

  • Większa pojemność (na korzyść kart SDHC).
  • Wyższy transfer danych (na korzyść kart SDHC) - zależny od klasy karty SDHC.
  • Urządzenia wyposażone w czytniki SDHC obsługują również karty SD.
  • Urządzenia wyposażone w czytniki SD nie obsługują kart SDHC.
  • Niektóre karty SDHC są wyposażone w przełącznik, który definiuje tryb pracy karty. W jednym trybie karta pracuje jako SDHC z pełną pojemnością. W innym pracuje jako SD z pojemnością 2 GB.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]