SLT

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Światło poprzez grupę soczewek obiektywu (1) dociera do wnętrza aparatu. Zwierciadło przeźroczyste(2), jest ustawione w korpusie pod kątem 45 stopni do osi optycznej obiektywu. Część światła dociera przez filtr UV (3) do matrycy cyfrowej (4). Reszta światła kierowana jest do czujnika AF (5)

SLT (ang. Single-Lens Translucent) - odmiana aparatu fotograficznego używająca nieruchomego zwierciadła przeźroczystego w podobnej roli w jakiej lustrzanki jednoobiektywowe używają ruchomego lustra.

W odróżnieniu od lustrzanek, lustro jest nieruchome oraz przepuszczalne w efekcie czego, część światła trafia na film światłoczuły lub matrycę, a część do oddzielnego czujnika automatyki ostrości opartego na detekcji fazowej umieszczonego w górnej części aparatu.

Pierwszym aparatem fotograficznym wykorzystującym takie rozwiązanie był Canon Pellix wyprodukowany w latach 60., ale samo określenie SLT zostało wprowadzone przez firmę Sony w jej pierwszym aparacie cyfrowym Sony α55. Lustro w aparatach Sony jest umocowane w jednej pozycji podczas normalnej pracy, ale może być podniesione w celu czyszczenia matrycy[1].

Przypisy