SMS Novara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
SMS Novara
SMS Novara
Historia
Stocznia Danubius-Werft, Fiume
Położenie stępki 9 grudnia 1912
Wodowanie 15 lutego 1913
 K.u.K. Kriegsmarine
 Marine nationale
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność projektowa: 3500 t
pełna: 4010 t
Długość na linii wodnej: 129,7 m
całkowita: 130,6 m
Szerokość 12,8 m
Zanurzenie 5,3 m
Napęd
16 kotłów parowych Yarrow
2 turbiny parowe AEG o łącznej mocy 30 178 KM
Prędkość 27 węzłów
Uzbrojenie
9 x armata okrętowa 100 mm L50
1 x działo 47 mm L44
6 x wyrzutnia torped kal. 533 mm (od 1917 r.)
1 z armata przeciwlotnicza 66 mm L50 (od 1917 r.)
Opancerzenie
nadbudówki: 50 mm; pancerz burtowy: 60 mm; pokład: 20 mm; maski dział: 8-40 mm
Załoga 340
Następna nazwa Brindisi

SMS Novaraaustro-węgierski krążownik z okresu I wojny światowej. Trzeci okręt typu Novara (nazywanego także ulepszonym t. Admiral Spaun).

Okręt brał udział w II bitwie w Cieśninie Otranto. W jej pierwszej fazie, nad ranem, 15 maja 1917 "Novara" wraz z bliźniaczymi SMS "Saida" i "Helgoland" zatopił 14 trawlerów blokujących cieśninę. W drugiej fazie zespół austro-węgierskich krążowników starł się z krążownikiem "Marsala", oraz niszczycielami "Carlo Alberto Racchia", "Indomito", "Insidioso", "Impavido", "Carlo Mirabello", "Commandant Rivière", "Cimeterre" i "Bisson". Podczas pojedynku artyleryjskiego odniósł duże uszkodzenia. Już na początku starcia od wybuchu pocisku artyleryjskiego stracił obsługę jednego z dział. Później został trafiony jeszcze trzykrotnie. Ostatni z pocisków wystrzelony prawdopodobnie przez HMS "Dartmouth" spowodował tak duże uszkodzenia że "Novara" musiała być odholowana do bazy przez bliźniaczą "Saidę"[1].

Krążownik "Novara" przetrwał I wojnę światową. W 1920 roku został przekazany Francji jako część austro-węgierskich reparacji wojennych. Po wcieleniu do Marine Nationale otrzymał nazwę "Thionville" i służył jako okręt szkolny. Po 1932 przycumowany w Tulonie roku pełnił funkcję koszar. W 1941 roku sprzedany na złom.

Przypisy

  1. Michał Gajzler: II bitwa w Cieśninie Otranto (pol.). militarium.net. [dostęp 12 maja 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway's All The World's Fighting Ships 1906-1921. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1985. ISBN 978-0-87021-907-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]