SMS Novara
| SMS Novara | |
 |
|
| Historia | |
| Stocznia | Danubius-Werft, Fiume |
| Położenie stępki | 9 grudnia 1912 |
| Wodowanie | 15 lutego 1913 |
 K.u.K. Kriegsmarine |
|
 Marine nationale |
|
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | projektowa: 3500 t pełna: 4010 t |
| Długość | na linii wodnej: 129,7 m całkowita: 130,6 m |
| Szerokość | 12,8 m |
| Zanurzenie | 5,3 m |
| Prędkość | 27 węzłów |
| Załoga | 340 |
| Napęd | |
| 16 kotłów parowych Yarrow 2 turbiny parowe AEG o łącznej mocy 30 178 KM |
|
| Uzbrojenie | |
| 9 x armata okrętowa 100 mm L50 1 x działo 47 mm L44 6 x wyrzutnia torped kal. 533 mm (od 1917 r.) 1 z armata przeciwlotnicza 66 mm L50 (od 1917 r.) |
|
| Opancerzenie | |
| nadbudówki: 50 mm; pancerz burtowy: 60 mm; pokład: 20 mm; maski dział: 8-40 mm | |
| Następna nazwa | Brindisi |
SMS Novara – austro-węgierski krążownik z okresu I wojny światowej. Trzeci okręt typu Novara (nazywanego także ulepszonym t. Admiral Spaun).
Okręt brał udział w II bitwie w Cieśninie Otranto. W jej pierwszej fazie, nad ranem, 15 maja 1917 "Novara" wraz z bliźniaczymi SMS "Saida" i "Helgoland" zatopił 14 trawlerów blokujących cieśninę. W drugiej fazie zespół austro-węgierskich krążowników starł się z krążownikiem "Marsala", oraz niszczycielami "Carlo Alberto Racchia", "Indomito", "Insidioso", "Impavido", "Carlo Mirabello", "Commandant Rivière", "Cimeterre" i "Bisson". Podczas pojedynku artyleryjskiego odniósł duże uszkodzenia. Już na początku starcia od wybuchu pocisku artyleryjskiego stracił obsługę jednego z dział. Później został trafiony jeszcze trzykrotnie. Ostatni z pocisków wystrzelony prawdopodobnie przez HMS "Dartmouth" spowodował tak duże uszkodzenia że "Novara" musiała być odholowana do bazy przez bliźniaczą "Saidę"[1].
Krążownik "Novara" przetrwał I wojnę światową. W 1920 roku został przekazany Francji jako część austro-węgierskich reparacji wojennych. Po wcieleniu do Marine Nationale otrzymał nazwę "Thionville" i służył jako okręt szkolny. Po 1932 przycumowany w Tulonie roku pełnił funkcję koszar. W 1941 roku sprzedany na złom.
Przypisy
- ↑ Michał Gajzler: II bitwa w Cieśninie Otranto (pol.). militarium.net. [dostęp 12 maja 2009].
Bibliografia [edytuj]
- Robert Gardiner, Randal Gray: Conway's All The World's Fighting Ships 1906-1921. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1985. ISBN 978-0-87021-907-8.
