SMS Viribus Unitis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
SMS Viribus Unitis
SMS Viribus Unitis
Historia
Stocznia Stabilimento Tecnico Triestino
Położenie stępki 24 lipca 1910
Wodowanie 20 czerwca 1911
 K.u.K. Kriegsmarine
Wejście do służby 6 października 1912
Los okrętu zatonął 1 listopada 1918
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa 20 548 ton
pełna 21 595 ton
Długość 152,18 m
Szerokość 27,99 m
Zanurzenie 8,58 m
Prędkość 20,3 węzła (nominalna)
20,49 węzła (maksymalna)
Napęd
12 kotłów Yarrow, 4 turbiny parowe Parsonsa, 25 000 KM, 4 śruby
Zasięg 4200 mil przy prędkości 10 węzłów
Uzbrojenie
12 × 305 mm w wieżach trójdziałowych

12 × 150 mm w jednodziałowych kazamatach
18 × 66 mm w jednodziałowych podstawach
4 × 533 mm wyrzutnie torpedowe

Opancerzenie
Pancerz burtowy: od 150 do 280 mm
Pokład: od 30 do 48 mm
Stanowisko dowodzenia i wieże artylerii głównej: 280 mm
Załoga 38 oficerów
1056 podoficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

SMS Viribus Unitisaustro-węgierski pancernik-drednot typu Tegetthoff z okresu I wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

"Viribus Unitis" powstał w stoczni Stabilimento Tecnico Triestino w Trieście. Zamówienie początkowo na dwa drednoty zostało złożone w stoczni ST Triestino w 1907 roku, z inicjatywy ówczesnego szefa Sekcji Marynarki w austrowęgierskim Sztabie Generalnym, kontradm. R.Montecuccoli, i bez autoryzacji ze strony Parlamentu, jakoby w celu zapobieżenia grożącemu stoczni w Trieście zamknięciu wskutek małej ilości zamówień. Stępkę pod budowę jednostki położono 24 lipca 1910, wodowanie nastąpiło 20 czerwca 1911, wejście do służby 6 października 1912.

Za nazwę pancernika posłużyło osobiste motto cesarza Franciszka Józefa I: "wspólnymi siłami". Nieobecnego przy wodowaniu pancernika cesarza zastępował jego bratanek i następca tronu, arcyksiążę Franciszek Ferdynand Habsburg.

Pod koniec czerwca 1914 roku zwłoki tegoż arcyksięcia, zamordowanego wraz z żoną w Sarajewie, zostały z honorami przewiezione na pokładzie SMS "Viribus Unitis" z Metkovic do Triestu.

SMS Viribus Unitis wziął udział w dwóch akcjach bojowych: 23 maja 1915 – w artyleryjskim bombardowaniu Ankony oraz 1 marca 1918 – w niedoszłym do skutku ataku na sprzymierzone siły morskie w Cieśninie Otranto (zespół floty cesarsko-królewskiej wyszedł w morze, jednakże z powodu ataku dwóch samolotów włoskich i zatopienia pancernika SMS Szent István, akcja została odwołana).

Okręt został zatopiony 1 listopada 1918 w Puli, przez włoską żywą torpedę Mignatta, kierowaną przez majora-inżyniera Raffaele Rossettiego oraz porucznika Raffaele Paolucciego. Był już wtedy pod banderą Państwa Słoweńców, Chorwatów i Serbów, a dowódcą jego był kmdr Janko Vuković de Podkapelski, który zginął w wyniku ataku (wraz z nim zginęło 400 marynarzy, głównie wciągniętych pod wodę przez wir, powstały w wyniku zatonięcia okrętu).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

"Viribus Unitis" (1912 r.)