SM U-49

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
SM U-49
Klasa okręt podwodny
Typ U-43
Historia
Stocznia Kaiserliche Werft, Gdańsk
Początek budowy sierpień 1914
Wodowanie 26 listopada 1915
 Reichsmarine
Wejście do służby 31 maja 1916
Los okrętu zatopiony 11 września 1917
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

725 ton
940 ton
Długość 65 m
Szerokość 6,2 m
Zanurzenie testowe 50 metrów
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

15,2 węzła
9,7 węzła
Zasięg powierzchnia: 9400 Mm / 8 węzłów
zanurzenie: 55 Mm / 5 węzłów
Załoga 36
Napęd
2 silniki Diesla (2x1200 KM), 2 silniki elektryczne (2x600 KM), 2 wały
Wyrzutnie torpedowe 4 x 500 mm (dziób-rufa)
Uzbrojenie
6 torped, działo 88 mm

SM U-49niemiecki okręt podwodny typu U-43 zbudowany w Kaiserliche Werft w Gdańsku w latach 1914-1916. Wodowany 26 listopada 1915 roku, wszedł do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej 31 maja 1916 roku. Służbę rozpoczął w III Flotylli pod dowództwem kapitana Richarda Hartmanna[1]. U-49 w czasie sześciu partoli, pod dowództwem Hartmanna, zatopił 38 statków o łącznej pojemności 86 320 BRT oraz dwa uszkodził i jeden zajął jako pryz.

Pierwszym zatopionym statkiem był szwedzki żaglowiec Benguela o pojemności 688 BRT, który 28 września 1916 roku został zatopiony około 40 mil na wschód od latarni morskiej Longstone. W czasie tego samego patrolu U-49 zatopił jeszcze dwa niewielkie statki norweskie oraz 29 września zajął norweski parowiec Haarfagre o pojemności 566 BRT.

W czasie drugiego patrolu 8 listopada 1916 roku 50 mil na północny wschód od Przylądku Ortegal, w Portugalii, U-49 zatopił amerykański statek parowy SS Columbian o pojemności 8580 BRT. Statek płynął z Nowego Jorku do Geniu z transportem stali[2] SS Columbian był największym statkiem zatopionym przez U-49.

27 lutego 1917 roku w czasie kolejnego patrolu u zachodnich wybrzeży Irlandii, U-49 zatopił trzy statki. Pierwszym był brytyjski żaglowiec Galgorm Castle o pojemności 1596 BRT płynący z Buenos Aires do Queenstown. W czasie ataku z broni maszynowej zginęło 11 członków załogi. Drugim zatopionym tego dnia statkiem był włoski parowiec Luigino B. o pojemności 1971 BRT. Podobnie jak trzeci zatopiony tego dnia statek brytyjski parowiec SS Tritonia[3], został zatopiony na północny wschód od wyspy Tearaght Island w grupie wysp Blasket.

11 września 1917 roku w czasie ostatniego 8 patrolu ofiarą U-49 stał się tylko jeden statek. Był to brytyjski parowiec Vienna płynący z ładunkiem z Brest do Nowego Jorku. Okręt został zatopiony na Atlantyku około 340 mil na wschód od wyspy Ouessant. W wyniku ataku zginęło 25 członków załogi[4]. 17 września 1917 roku U-49 został staranowany, a następnie zatopiony ogniem pokładowym, przez okręty towarzyszące brytyjskiemu konwojowi. Wszyscy członkowie załogi zginęli.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eberhard Moller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats From 1904 to the Present. Londyn: Greenhill Books Lionel Leventhal Ltd., 2004, s. 27. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Robert Gardiner (red.): Conway's All the World Fighting Ships 1906-1921. Londyn: Conway Maritime Press Ltd., 1985, s. 176. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]