SM U-9

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z SM U-9 (1910))
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
SM U-9
SM U-9
Klasa okręt podwodny
Historia
Stocznia Kaiserliche Werft Gdańsk
Położenie stępki 15 lipca 1908
Wodowanie 22 lutego 1910
 Kaiserliche Marine
Wejście do służby 18 kwietnia 1910
Los okrętu złomowany w 1919
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

493 t
611 t
Długość 57,4 m
Szerokość 6 m
Zanurzenie 3,1 m
Zanurzenie maksymalne
(bądź zgniecenia)
50 m
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

14,2 węzła
8,1 węzła
Napęd
na powierzchni: 4 silniki gaźnikowe o łącznej mocy 1200 KM
pod wodą: 2 silniki elektryczne o łącznej mocy 1160 KM
Zasięg na powierzchni: 3250 Mm (przy prędkości 9 węzłów)
pod wodą: 80 Mm (przy prędkości 5 węzłów)
Uzbrojenie
4 wyrzutnie torpedowe kal. 450 mm
Załoga 4 oficerów, 25 podoficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

SM U-9 − niemiecki okręt podwodny (U-Boot) z okresu I wojny światowej.

Okręt podwodny U-9 został zamówiony przez Kaiserliche Marine w Stoczni Cesarskiej w Gdańsku w 1908 roku, jako jedna z czterech jednostek typu U-9. Wodowanie odbyło się 22 lutego 1910 roku, zaś podniesienie bandery wojennej 18 kwietnia tegoż roku. Okręty typu U-9, wraz z czterema podobnymi, należącymi do typu U-5, tworzyły pierwszy trzon powstających sił podwodnych Cesarskiej Marynarki Wojennej.

W sierpniu 1914 roku dowódcą okrętu został Kapitänleutnant Otto Weddigen. Pod jego komendą załoga U-9 wsławiła się zatopieniem trzech brytyjskich krążowników pancernych 22 września 1914 roku. Za ten wyczyn okręt i jego dowódca zostali odznaczeni Krzyżami Żelaznymi przez cesarza Wilhelma II. 15 października 1914 roku, podczas kolejnego patrolu, U-9 zatopił krążownik pancernopokładowy HMS "Hawke", co przyniosło Ottonowi Weddigenowi odznaczenie orderem Pour le Mérite.

Pod komendą następnego dowódcy, Kapitänleutnanta Johannesa Spießa, U-9 odnosił sukcesy w ciągu kolejnych patroli na Morzu Północnym i Bałtyku w 1915 roku, by od kwietnia 1916 roku zostać, jako przestarzały, przesunięty do zadań treningowych. Po rozejmie w Compiègne został poddany aliantom. Przeznaczony do złomowania, został rozebrany w Morecambe w 1919 roku.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

SM U-9 miał kadłub o długości całkowitej 57,4 m, szerokości 6 m i zanurzeniu w położeniu nawodnym 3,1 m. Napęd podczas pływania na powierzchni zapewniały cztery silniki gaźnikowe Körtinga, napędzane naftą, dwa o mocy 350 i dwa 250 KM (łącznie 1200 KM), zaś w zanurzeniu dwa silniki elektryczne o mocy po 580 KM. Prędkość maksymalna w położeniu nawodnym wynosiła 14,2 węzła, w zanurzeniu 8,1 węzła. Zapas 52 ton paliwa pozwalał przepłynąć 3250 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 9 węzłów lub 1800 mil morskich przy prędkości maksymalnej. W zanurzeniu okręt miał zasięg 80 mil morskich przy prędkości 5 węzłów.

Uzbrojenie U-9 stanowiły cztery wyrzutnie torpedowe kalibru 450 mm, umieszczone po dwie w części dziobowej i na rufie. Okręt przenosił również dwie torpedy zapasowe dla wyrzutni dziobowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Gardiner (red.): Conway's All the World's Fighting Ships 1906-1921. London: Conway Maritime Press, 1986. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Andrzej Perepeczko: Wojenne szczęście U-9. "Nowa Technika Wojskowa" 5/2000. ISSN 1230-1655
  • Gordon Williamson: U-boats of the Kaiser's Navy. Botley, Oxford: Osprey Publishing, 2002. ISBN 1-84176-362-4. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]