SNCAC NC. 1080

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
SNCAC NC. 1080
Dane podstawowe
Państwo  Francja
Producent Société Nationale de Constructions Aéronautiques du Centre
Typ samolot doświadczalny
Konstrukcja metalowa
Załoga 1
Historia
Data oblotu 29 lipca 1949
Dane techniczne
Napęd 1 x Silnik turboodrzutowy Rolls-Royce Nene
Ciąg 22,3 kN
Wymiary
Rozpiętość 11 m
Długość 12,3 m
Wysokość 4,7 m
Powierzchnia nośna 27 m²
Masa
Własna 5 141 kg
Startowa 7 700 kg
Osiągi
Prędkość maks. 978 km/h
Prędkość wznoszenia 20 m/s
Pułap praktyczny 13 300 m
Zasięg 1 550 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 x 20 mm
Użytkownicy
Francja
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

SNCAC NC. 1080 – prototyp francuskiego, pokładowego samolotu myśliwsko-bombowego, który powstał w wytwórni Société Nationale de Constructions Aéronautiques du Centre (SNCAC) pod koniec lat 40.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dowództwo fancuskiego lotnictwa morskiego (Aviation Navale) ogłosiło konkurs na nowy, bombardujący myśliwiec pokładowy z napędem odrzutowym. Do konkursu stanęła wytwórnia SNCAC, która zaprezentowała prototyp samolotu oznaczonego jako SNCAC NC. 1080. Maszyna po raz pierwszy wzbiła się w powietrze 29 lipca 1949. Niestety 10 kwietnia 1950 roku samolot uległ rozbiciu i dalszych prób już nie kontynuowano, zwłaszcza, że w między czasie zapadła decyzja o budowie licencyjnej brytyjskiej maszyny de Havilland Sea Venom, którą przyjęło na swoje uzbrojenie francuskie lotnictwo morskie. W pokonanym polu pozostała również inna rodzima konstrukcja, Arsenal VG 90 wytówrni Arsenal de l'Aéronautique.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

NC. 1080 był jednomiejscowym, całkowicie metalowym, wolnonośnym dolnopłatem. Napęd stanowił silnik turboodrzutowy Rolls-Royce Nene budowany we Francji na licencji w zakładach Hispano-Suiza. Skrzydło o obrysie trapezowym z niewielkim wzniosem i skosem 25°, zaopatrzone w sześciosegmentowe klapy szczelinowe. Kadłub o konstrukcji półskorupowej i kołowym przekroju. Cała tylna część kadłuba za skrzydłami mieściła silnik i można było ją łatwo odzielić od części przedniej samolotu. Wolnonośne usterzenie klasyczne, usterzenie poziome zamontowane było w 1/3 wysokości statecznika pionowego. Podwozie trójzespołowe, chowane, przednie do wnęki w kadłubie, główne do wnęk w skrzydłach samolotu. Na wysokości kabiny pilota, po obu stronach kadłuba znajdowały się boczne chwyty powietrza dla silnika. Prototyp nie był uzbrojony chociaż w przypadku budowy wersji seryjnej przewidywano zamontowanie na dziobie trzech działek kalibru 20 mm oraz możliwość zabierania uzbrojenia podwieszanego. Prototyp nie był przystosowany do operowania z lotniskowców.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]