Super Nintendo Entertainment System
| Super Nintendo Entertainment System (Super Famicom) | |
    Z lewej: wersja północnoamerykańska SNES (ok. 1991) Z prawej: wersja europejska konsoli |
|
| Typ | Konsola gier wideo |
| Producent | Nintendo |
| Generacja | Czwarta generacja |
| Premiera | JP 21 listopada 1990 Am.Płn. 23 sierpnia 1991 EUR 11 kwietnia 1992 AUS 3 lipca 1992 |
| Nośniki danych | Kartridż |
| Kontrolery | Gamepad |
| Sprzedanych jednostek |
49 milionów na świecie w tym ok. 20 milionów w USA |
| Najlepiej sprzedawana gra |
Super Mario World (razem z konsolą) 20 milionów dane z 25 czerwca 2007 roku Donkey Kong Country 8 milionów dane z 11 czerwca 2003 roku |
| Poprzednik | NES (Famicom) |
| Następca | Nintendo 64 |
Super Nintendo Entertainment System (w skrócie SNES i Super NES) – 16-bitowa konsola do gier, która osiągnęła wielki sukces w krajach zachodniej Europy, USA oraz w Japonii (tam pod nazwą Super Famicom).
Był to następca Nintendo Entertainment System, znacznie bardziej zaawansowany technicznie, z lepszą grafiką i dźwiękiem. Gry, podobnie jak w poprzednim modelu występowały w postaci kartridża.
Konsola ukazała się w wersji europejskiej oraz amerykańskiej. Wersja europejska różniła się kształtem: była bardziej zaokrąglona, natomiast gry w wersji amerykańskiej nie pasowały do konsoli europejskiej i odwrotnie. Była jednak możliwość pominięcia tego problemu za pomocą specjalnego adaptera.
Obecnie konsola doczekała się szeregu emulatorów na różne platformy, w tym także na konsole stacjonarne jak PlayStation 2, Nintendo GameCube oraz na takie platformy jak iPhone OS, czy Symbian OS. Niektóre z nich jak np. ZSNES są w stanie emulować bezbłędnie niemalże każdą grę. Oprócz emulatorów, wraz z premierą nowej konsoli Nintendo – Wii, ograniczona ale wciąż powiększająca się ilość tytułów dostępna jest na wbudowanym w konsole emulatorze, znanym jako Virtual Console.
Ze względu na znaczną ilość wysoko ocenianych tytułów i wciąż dużą popularność konsoli wśród graczy, wiele gier zostało przetłumaczonych na język polski. Także niektóre tytuły, oryginalnie wydane tylko w języku japońskim, zostały przetłumaczone i udostępnione w internecie jako patche lub gotowe ROM'y.
[edytuj] Specyfikacja techniczna
| Wybrane konsole gier wideo |
|---|
| Pierwsza generacja |
| Magnavox Odyssey • Pong • Coleco Telstar |
| Początek drugiej generacji |
| Fairchild Channel F • Atari 2600 • Astrocade • Videopac (Magnavox Odyssey²) • Intellivision |
| Druga połowa drugiej generacji |
| Arcadia 2001 • Atari 5200 • ColecoVision • Vectrex • SG-1000 |
| Trzecia generacja (8-bit) |
| NES/Famicom • Master System • Atari 7800 |
| Czwarta generacja (16-bit) |
| PC Engine/TurboGrafx 16 • Mega Drive/Genesis • Super NES/Super Famicom • Neo Geo • CD-i |
| Piąta generacja (32- i 64-bit) |
| Amiga CD32 • 3DO • Jaguar • Saturn • PlayStation • PC-FX • Nintendo 64 • Apple Pippin |
| Szósta generacja |
| Dreamcast • PlayStation 2 • GameCube • Xbox |
| Siódma generacja |
| Xbox 360 • PlayStation 3 • Wii |
SNES posiadał dość ciekawą konstrukcję wewnętrznych układów. Centralna jednostka (CPU) była relatywnie słaba (dwa razy słabsza od jednego z głównych konkurentów SNES-a – Sega Genesis), ale za to konsola wyposażona została w dość szybki (jak na owe czasy) układ graficzny, mogący generować innowacyjny efekt znany jako Mode 7. Także układy generujące dźwięk stanowiły istotną przewagę nad konkurencją, warto też wspomnieć o możliwości umieszczenia dodatkowych układów scalonych na kartridżach, znacznie zwiększających moc konsoli. Układy te z technicznego punktu widzenia mogły być również umieszczane w kartridżach konkurencji, w praktyce tylko w wypadku SNES-a były stosowane na taką skalę.
- CPU: Ricoh 5A22 – 16-bitowy procesor bazujący na rdzeniu 65c816
- 3.58 MHz, 2.68 MHz lub 1.79 MHz w zależności od potrzeb programu
- GPU: Picture processing unit (PPU)
- Rozdzielczość: progresywne skanowanie: 256x224, 512x224, 256x239, 512x239
- Z przeplotem: 512x448, 512x478
- Kolory: 32768 (15-bit)
- Duszki: 128, do 32 w jednej linii; maksymalna dopuszczalna wielkość do 64x64 pikseli
- Tło: 4 warstwy; każda do 1024x1024 pikseli
- Efekty:
- Pikselizacja (mozaika)
- Dodawanie i odejmowanie kolorów
- Clipping windows
- Przesuwanie tła (ang. Scrolling)
- Mode 7
- APU: Sony SPC700, Sony DSP
- Format: 16-bit ADPCM, 8 kanałów
- Wyjście: 32 kHz 16-bit stereo
- RAM:
- Główna pamięć 128 KB DRAM
- Video RAM 64 KB, w tym
- 512 + 32 bajtów dla duszków
- 256 × 15 bitów dla palet kolorów
- Audio RAM 64 KB
[edytuj] Nośnik danych
SNES jako nośnik danych wykorzystywał, podobnie jak większość ówczesnych konsoli, kartridże. Maksymalna ich pojemność to 128 MBit czyli 16MB jednakże tylko 117,75 Mbitów mogło zostać zaadresowane. W praktyce, ze względu na koszty produkcji i ówczesne możliwości mapowania pamięci, większość wydanych gier wykorzystywała do 32 Mbitów pamięci. Zdarzały się jednak także gry, które umieszczano na 48 Mbitowych kartridżach jak np. Star Ocean i Tales of Phantasia.
Na kartridżach często umieszczano dodatkową pamięć, zasilaną baterią, do zapisywania stanów gier. Oprócz tego kartridże mogły być wyposażone w dodatkową pamięć operacyjną oraz dodatkowe układy scalone jak np. koprocesory. Szczególne znaczenie dla konsoli miał dodatkowy chip o nazwie SuperFX, który pozwalał na generowanie dość prostej grafiki 3D.
Nintendo doskonale zdawało sobie sprawę z przewagi CD-ROM-ów nad tradycyjnymi, ale oferującymi małą pojemność kartridżami. Nigdy jednak nie zdecydowano się, mimo wielu zapowiedzi, na wprowadzenie takiego dodatku dla SNES-a. Stało się to pomimo rozmów na temat współpracy przy budowie takiej jednostki, które Nintendo prowadziło z Philipsem i SONY.
Zamiast napędu CD-ROM, SNES dostał natomiast urządzenie o nazwie Satellaview, które dostępne było jednak tylko na rynku japońskim, gdzie cieszyło się dość dużym powodzeniem. Satellaview drogą satelitarną dawał możliwość ściągnięcia gier, w tym zupełnie nowych tytułów, ale również dodatków do już istniejących wydań – remake`ów.
|
|||||||||||
