SN 1006
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Współrzędne: 
15h02m48,40s; -41°54'42,00"
| SN 1006 | |
 Zdjęcie pozostałości supernowej w falach radiowych (czerwony), świetle widzialnym (żółty) i promieniowaniu rentgenowskim (niebieski, Teleskop kosmiczny Chandra) |
|
| Data odkrycia | 30 kwietnia 1006 |
| Dane obserwacyjne (J2000) | |
| Typ supernowej | II |
| Gwiazdozbiór | Wilk |
| Rektascensja | 15h 02m 48,4s |
| Deklinacja | -41° 54' 42" |
| Odległość | ok. 7 tys. ly (2,15 kpc) |
| Największa jasność | -9m ±1m |
| Charakterystyka fizyczna | |
SN 1006 – najjaśniejsza zarejestrowana w historii supernowa. Rozbłysła w gwiazdozbiorze Wilka najprawdopodobniej 30 kwietnia 1006.
Według średniowiecznych obserwatorów (głównie astrologów) z Europy, Chin, Japonii, Egiptu i Iraku znajdowała się na granicy gwiazdozbioru Centaura, w pobliżu gwiazdy beta Lupi.
Miała kolor żółty. Najprawdopodobniej była widoczna przez około rok, co wskazuje że była ona supernową typu II. Miała jasność ok. -9m, była więc widoczna nawet w dzień.
Jej położenie ustalono na podstawie odkrytych w latach 60. jej pozostałości.
W 2009 japońscy naukowcy odkryli ślady pozostawione przez wybuch w rdzeniu lodowym z Antarktyki[1][2].
Przypisy
- ↑ An Antarctic ice core recording both supernovae and solar cycles. [dostęp 2009-02-24].
- ↑ First evidence of a supernova in an ice core. [dostęp 2009-02-24].
