SN 1604
Współrzędne: 
17h30m42,00s; -21°29'00,00"
| SN 1604 | |
 Zdjęcie pozostałości po Gwieździe Keplera (w fałszywych kolorach) wykonane przez:
|
|
| Data odkrycia | 9 października 1604 |
| Dane obserwacyjne (J2000) | |
| Typ supernowej | Ia[1] |
| Pozostałość | Muszelka |
| Galaktyka | Droga Mleczna |
| Gwiazdozbiór | Wężownik |
| Rektascensja | 17h 30m 42s |
| Deklinacja | −21° 29' |
| Odległość | 20 tys. ly |
| Największa jasność | -2,25 do -2,5m |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Typ przodka | biały karzeł |
| Uwagi | Ostatnia obserwowana supernowa w naszej Galaktyce. Widoczna gołym okiem przez 18 miesięcy. |
Gwiazda Keplera (Nowa Keplera, SN 1604) – supernowa odkryta w 1604 roku, położona w kierunku gwiazdozbioru Wężownika w odległości około 20 tysięcy lat świetlnych od Ziemi. Ostatnia obserwowana supernowa w naszej Galaktyce.
Spis treści |
Nazwa[edytuj]
Oficjalne oznaczenie supernowej to SN 1604, akronim „SN” oznacza „supernową”, a liczba to rok odkrycia. Bardziej popularnie supernowa jest znana jako Gwiazda Keplera lub Nowa Keplera od nazwiska Johannesa Keplera, który ją opisał.
Odkrycie[edytuj]
Supernowa została pierwszy raz zaobserwowana 9 października 1604[2]. Niemiecki astronom Johannes Kepler zauważył ją pierwszy raz 17 października i opisał w książce De Stella nova in pede Serpentarii (Nowa gwiazda na stopie Wężownika).
Supernowa była widoczna gołym okiem. W czasie szczytowej jasności była najjaśniejszym obiektem na nocnym niebie, łącznie z wszystkimi planetami prócz Wenus, z jasnością gwiazdową równą −2,5.
Charakterystyka[edytuj]
Notatki Keplera na temat gwiazdy są na tyle szczegółowe, że pozwoliły zidentyfikować supernową jako supernową termonuklearną, czyli typu Ia. Tego typu supernowe mogą powstawać w wyniku kolizji dwóch białych karłów lub przez akrecję materii na powierzchni jednego białego karła w ciasnych układzie podwójnym. W przypadku Gwiazdy Keplera dane obserwacyjne sugerują, że do eksplozji doszło w układzie podwójnym, na co wskazuje odkryta w 2013 struktura w kształcie dysku oraz duże ilości magnezu w obłoku po supernowej – ten pierwiastek nie jest wytwarzany w dużych ilościach w supernowych, ale mógł pochodzić z towarzyszącej białemu karłowi gwiazdy[3].
Znaczenie[edytuj]
Była ostatnią obserwowaną supernową, bezsprzecznie znajdującą się w naszej Galaktyce, znajdowała się nie dalej niż 6 kiloparseków (około 20 000 lat świetlnych). Była to druga supernowa widziana w czasie jednego pokolenia (pierwszą była SN 1572 widziana przez Tycho Brahe w Kasjopei). Od tego momentu nie zanotowano więcej supernowych w Drodze Mlecznej, jednakże notuje się takie zjawiska w innych galaktykach.
Przypisy
- ↑ Chandra X-Ray Observatory. W: Kepler's Supernova Remnant: A Star's Death Comes to Life [on-line]. [dostęp 2006-01-16].
- ↑ Bill Blair's Kepler's Supernova Remnant Page
- ↑ Famous Supernova Reveals Clues About Crucial Cosmic Distance Markers (ang.). sciencedaily.com, 2013-03-18. [dostęp 2013-03-18].
Linki zewnętrzne[edytuj]
- Nine Planets page on SN1604
- SN 1604 w bazie SIMBAD (ang.)
