SOV

SOV (ang. Subject Object Verb, dosł. podmiot dopełnienie orzeczenie) – skrót oznaczający typ zdania, w którym podmiot występuje przed dopełnieniem, a orzeczenie występuje na końcu oraz typ języka, w którym takie zdania są dominujące. Jest to jeden z dwóch najpopularniejszych typów obok SVO.

Przykładowe języki SOV

To m.in: łacina, japoński, koreański, ajnoski, abazyński, tamilski, tybetański, hindi, perski, turecki, ujgurski, baskijski, pranordyjski czy keczua.

Przykładowe zdanie SOV w języku japońskim:

• 私はリンゴを食べました。

Watashi^[rzecz.] wa^[temat] ringo^[rzecz.] o^[dopeł.] tabemashita^{[hon. czas. przeszły]}.

Watashi wa (podmiot) ringo o (dopełnienie) tabemashita (orzeczenie).

Ja (podmiot) jabłko (dopełnienie) zjadłem (orzeczenie).

Zjadłem jabłko.

W tym zdaniu, 私 (watashi) jest podmiotem (dokładniej, tematem) oznaczającym "ja" (pierwszą osobę liczby pojedynczej), który został oznaczony specyficznym dla języka japońskiego markerem (partykułą) podmiotu は (wa). リンゴ (ringo) jest dopełnieniem, które podobnie jak podmiot, jest oznaczony kolejną partykułą - を (o), markerem dopełnienia w japońskim. 食べました (tabemashita) jest czasownikiem oznaczającym "jeść" i postawiony został na końcu zdania.

Szyk zdania w łacinie

Trzeba jednak zauważyć, że w łacinie (wymienionej jako pierwszej) szyk jest w praktyce zupełnie swobodny, np. zdania: (ego) pomum edo (SOV), (ego) edo pomum (SVO), Edo ego pomum (VSO), Edo pomum ego (VOS), Pomum ego edo (OSV) i Pomum edo ego (OVS) są praktycznie ekwiwalentne; różnią się jedynie rozłożeniem nacisku na poszczególne elementy zdania.