SS Łódź (1907)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
SS Łódź
SSLodz.jpg
Data wodowania 1907
Data wycofania ze służby 1938
Wcześniejsze imiona "Kolpino", "Kovno"
Typ parowiec
Stocznia Earle'sShipbuilding and Engineering Co. Ltd., Hull
Armator Polbryt
Bandera  Polska
Port macierzysty Gdynia
Nośność (DWT) 3 220
Liczba członków załogi 40
Liczba pasażerów 200
Długość całkowita (L) 96,90 m
Szerokość (B) 12,50 m
Zanurzenie (D) 5,60 m
Prędkość maks. 10 w
Pojemność brutto 2450/netto 1477 RT
Dane napędu 1500 KM

SS Łódź − statek transportowo-pasażerski zakupiony w roku 1929 przez polsko-brytyjską spółkę armatorską „Polbryt” (75% udziałów kapitału polskiego) od armatora Ellerman & Wilson Line dla obsługi pierwszego etapu transoceanicznych emigranckich szlaków: z Polski do Wielkiej Brytanii.

Początki polskiej żeglugi pasażerskiej sięgają 1928 roku. Inicjatorem tego przedsięwzięcia był rząd polski, który chciał skierować krajową falę emigracji przez jedyny nasz port morski – budowaną od 1924 roku Gdynię. Powstało wówczas przedsiębiorstwo żeglugowe Polbryt. Zakupiono 4 statki w tym dwa zbudowane na początku XX wieku, były to: SS Rewa (200 pasażerów), SS Warszawa (322 pasażerów), SS Premjer (450 pasażerów) i SS Łódź[1].

Statki te w swojej koncepcji przewozu ludzi wyprzedziły czasy o około 15 lat. Na typowych statkach handlowych, w ładowniach i na międzypokładach urządzono prymitywne sypialnie, jadalnie, umywalnie (w podobnych warunkach mieli być przewożeni żołnierze alianccy na odległe teatry działań wojennych w czasie II wojny światowej). Pozostawiono jedynie niewielkie ładownie chłodzone, aby móc transportować do Wielkiej Brytanii polskie masło i wędliny. Pasażerowie mieli przesiadać się w Hull i Londynie na brytyjskie transatlantyki, aby nimi dopłynąć (najczęściej III klasą) do Ameryki Północnej[2].

Jednak w kilka już lat po powstaniu Polbrytu, w roku 1931 Stany Zjednoczone wprowadziły drastyczne cięcia kwot imigranckich, a tym samym przedsięwzięcie Polbrytu straciło rację bytu. SS Łódź jako najstarszy statek armatora, musiała odejść[3]. W roku 1932 zakupiła ją Marynarka Wojenna z przeznaczeniem na bazę flotylli okrętów podwodnych. Pod nazwą ORP Sławomir Czerwiński jednostka służyła do roku 1938, kiedy to oddano ją na złom[4].

Przypisy

  1. Z.J. Tyszel, s.105.
  2. J. Piwowoński, s.41.
  3. J. Piwowoński, s.42.
  4. J. Piwowoński, s.43.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Miciński: Księga statków polskich 1918-1945. T. I. Gdańsk: Polnord-Oskar, 1996. ISBN 83-86181-23-0.
  • Jan Piwowoński: Flota spod biało-czerwonej. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1989. ISBN 978-83-100-8902-1.
  • Polska na morzu. Mieczysław Bogucki, J.I. Targ (red.). Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1935.
  • Zygmunt Jan Tyszel: Pod ojczystą banderą. Katowice: Liga Morska i Rzeczna Okręgu Zagłębia Węglowego, 1930.