SS Ile de France

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ile de France
Paquebot IDF.jpg
Data wodowania 1926
Data oddania do eksploatacji 1927
Data wycofania ze służby 1959
Typ statek pasażerski
Bandera  Francja
Nadzorujące towarzystwo klasyf. Compagnie Générale Transatlantique
Liczba pasażerów 1586 (w 3 klasach)
Długość całkowita (L) 231,6 m
Szerokość (B) 28,1 m
Zanurzenie (D) 9,5 m
Prędkość maks. 24 w
Dane napędu turbiny parowe
Liczba śrub napędowych 4

Ile de France – francuski liniowiec pasażerski zbudowany w 1927 w stoczni "Chantiers de Penhoët" w Saint-Nazaire we Francji do obsługi północnoatlantyckiej linii HawrNowy Jork o pojemności 43153 BRT dla armatora Compagnie Générale Transatlantique. Wystrój wewnętrzny statku był utrzymany w propagowanym wówczas stylu "Art déco", zaś zewnętrzny nawiązywał do konserwatywnych pierwowzorów liniowców sprzed I wojny światowej. Jako pierwszy transatlantyk został wyposażony w stałą kaplicę. Na początku lat 30. zostaje zamontowana katapulta startowa samolotu wykorzystywana do startu szybkiego wodnosamolotu pocztowego.

Załoga statku po kapitulacji Francji nie poparła Rządu Vichy i przekazała statek w Singapurze (statek był w drodze do Indochin po francuskie wojska kolonialne) do dyspozycji brytyjskiego Ministerstwa Żeglugi, które to wykorzystywało go podczas wojny w roli transportowca wojskowego (statek przetransportował w sumie ponad 300 tysięcy żołnierzy).

Po wojnie statek otrzymał nowe apartamenty, salę widowiskową (400 miejsc) i basen, również wygląd zewnętrzny statku uległ zdecydowanym zmianom (usunięcie olbrzymich kominów). Do renowacji i modernizacji wnętrz wykorzystano akcesoria i elementy wystroju zdemontowane z SS Normandie przed przystosowaniem w/w do roli transportowca wojskowego. Po przebudowie pojemność statku wzrosła do 44356 BRT. W roku 1956 Ile de France brał udział w akcji ratowniczej przyjmując na pokład 750 rozbitków (z 1706 pasażerów i członków załogi) tonącego włoskiego liniowca SS Andrea Doria. W roku 1959 "Ile de France" został sprzedany na złom do Japonii. Swoją ostatnią podróż (w kwietniu 1959 roku do Osaki) odbył pod nowym imieniem "Furanzu Maru". Krótko przed złomowaniem w 1960 roku został jeszcze wykorzystany jako kulisy filmowe podczas sesji zdjęciowych do filmu "The Last Voyage".

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg