STS-107

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
STS-107
Emblemat STS-107
Dane misji
Indeks COSPAR 2003-003A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-107
Pojazd
Wahadłowiec Columbia
Załoga
Zdjęcie STS-107
Tył (od lewej): Brown, Clark, Anderson, Ramon;
Przód: Husband, Chawla, McCool
Dowódca Rick Husband
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 16 stycznia 2003, 16:39 czasu polskiego (15:39 UTC)
Orbita okołoziemska
Liczba orbit 255
Apogeum 307 km
Lądowanie
Lądowanie Pojazd rozpadł się i spłonął w atmosferze podczas powrotu na Ziemię 1 lutego 2003
Czas trwania misji 15 dni, 22 godz., 20 min., 32 sek.
Przebyta odległość 6,59 mln mil (10,5 mln km)
Liczba okrążeń Ziemi 255
Program lotów wahadłowców
Załoga misji STS-107 w czasie pobytu na orbicie
Zginęła cała siedmioosobowa załoga

STS-107 – ostatnia misja promu kosmicznego Columbia, który rozpadł się podczas wchodzenia do atmosfery. Wystartował 16 stycznia 2003. Był to jego 28 lot, a jednocześnie 113 misja programu lotów wahadłowców. Na pokładzie było 5 amerykańskich astronautów, jedna Hinduska i jeden Izraelczyk (jako pierwszy przedstawiciel swojego narodu w kosmosie). Wahadłowiec podczas wchodzenia w atmosferę uległ dezintegracji. Zginęła cała 7-osobowa załoga.

Cele misji[edytuj | edytuj kod]

Była to interdyscyplinarna misja, w czasie której przeprowadzano badania w mikrograwitacji, a także dokonywano obserwacji Ziemi. Wahadłowiec przewoził w ładowni podwójny moduł Spacehab, w którym prowadzono eksperymenty oraz ładunek FREESTAR zawierający kolejne eksperymenty. Projekty badawcze, które zostały opracowane przez naukowców z wielu krajów, przeprowadzane były bez przerwy w ciągu 16 dni, które prom spędził na orbicie. W sumie przeprowadzono ponad 80 eksperymentów[1].

W czasie jednego z eksperymentów, polegającego na rejestracji obrazu wideo w celu badania pyłu atmosferycznego, odkryto nowe zjawisko, które nazwano TIGER (Transient Ionospheric Glow Emission in Red – Przejściowa Jonosferyczna Emisja Światła w Czerwieni)[2].

Na pokładzie Columbii znajdowała się kopia rysunku Petra Ginza, redaktora naczelnego magazynu Vedem, który w wieku 14 lat, jako więzień obozu koncentracyjnego Theresienstadt, narysował jak sobie wyobraża widok Ziemi z Księżyca.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

Dublerzy[edytuj | edytuj kod]

Parametry misji[edytuj | edytuj kod]

Katastrofa[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Katastrofa promu Columbia.

1 lutego 2003, podczas powrotu z przestrzeni kosmicznej, prom uległ zniszczeniu w wyniku uszkodzenia osłony termicznej na krawędzi natarcia lewego skrzydła. Uszkodzenie osłony nastąpiło w czasie wznoszenia po starcie, za sprawą fragmentu pianki osłaniającej zbiornik zewnętrzny wahadłowca, który oderwał się od zbiornika i uderzył w skrzydło orbitera powodując dziurę o średnicy ok. 25 cm, przez którą w trakcie przelotu przez termosferę gorące gazy mogły dostać się do środka. W trakcie wejścia w atmosferę w ostatnich minutach misji, okazało się, że uszkodzenie było poważne – w katastrofie zginęła cała załoga – 7 astronautów. Spowodowało to zawieszenie dalszych lotów wahadłowców NASA aż do startu misji STS-114 promu Discovery 26 lipca 2005.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. STS-107 Science Page (ang.). NASA, 2004-01-28. [dostęp 2013-01-16].
  2. Maggie McKee: Columbia crew saw new atmospheric phenomenon (ang.). NewScientist, 2005-01-19. [dostęp 2013-01-16].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 STS 107 (ang.). W: NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2014-06-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]