STS-107

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
STS-107
Emblemat STS-107
Dane misji
Indeks COSPAR 2003-003A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-107
Pojazd
Wahadłowiec Columbia
Załoga
Zdjęcie STS-107
Tył (od lewej): Brown, Clark, Anderson, Ramon;
Przód: Husband, Chawla, McCool
Dowódca Rick Husband
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 16 stycznia 2003, 16:39 czasu polskiego (15:39 UTC)
Orbita okołoziemska
Liczba orbit 255
Apogeum 307 km
Lądowanie
Lądowanie Pojazd rozpadł się i spłonął w atmosferze podczas powrotu na Ziemię 1 lutego 2003
Czas trwania misji 15 dni, 22 godz., 20 min., 32 sek.
Przebyta odległość 6,59 mln mil (10,5 mln km)
Liczba okrążeń Ziemi 255
Program lotów wahadłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Załoga misji STS-107 w czasie pobytu na orbicie
Zginęła cała siedmioosobowa załoga

STS-107 – ostatnia misja promu kosmicznego Columbia, który rozpadł się podczas wchodzenia do atmosfery. Wystartował 16 stycznia 2003. Był to jego 28 lot, a jednocześnie 113 misja programu lotów wahadłowców. Na pokładzie było 5 amerykańskich astronautów, jedna Hinduska i jeden Izraelczyk (jako pierwszy przedstawiciel swojego narodu w kosmosie). Wahadłowiec podczas wchodzenia w atmosferę uległ dezintegracji. Zginęła cała 7-osobowa załoga.

Cele misji[edytuj | edytuj kod]

Była to interdyscyplinarna misja, w czasie której przeprowadzano badania w mikrograwitacji, a także dokonywano obserwacji Ziemi. Wahadłowiec przewoził w ładowni podwójny moduł Spacehab, w którym prowadzono eksperymenty oraz ładunek FREESTAR zawierający kolejne eksperymenty. Projekty badawcze, które zostały opracowane przez naukowców z wielu krajów, przeprowadzane były bez przerwy w ciągu 16 dni, które prom spędził na orbicie. W sumie przeprowadzono ponad 80 eksperymentów[1].

W czasie jednego z eksperymentów, polegającego na rejestracji obrazu wideo w celu badania pyłu atmosferycznego, odkryto nowe zjawisko, które nazwano TIGER (Transient Ionospheric Glow Emission in Red – Przejściowa Jonosferyczna Emisja Światła w Czerwieni)[2].

Na pokładzie Columbii znajdowała się kopia rysunku Petra Ginza, redaktora naczelnego magazynu Vedem, który w wieku 14 lat, jako więzień obozu koncentracyjnego Theresienstadt, narysował jak sobie wyobraża widok Ziemi z Księżyca.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

Dublerzy[edytuj | edytuj kod]

Parametry misji[edytuj | edytuj kod]

Katastrofa[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Katastrofa promu Columbia.

1 lutego 2003, podczas powrotu z przestrzeni kosmicznej, prom uległ zniszczeniu w wyniku uszkodzenia osłony termicznej na krawędzi natarcia lewego skrzydła. Uszkodzenie osłony nastąpiło w czasie wznoszenia po starcie, za sprawą fragmentu pianki osłaniającej zbiornik zewnętrzny wahadłowca, który oderwał się od zbiornika i uderzył w skrzydło orbitera powodując dziurę o średnicy ok. 25 cm, dzięki czemu w trakcie przelotu przez termosferę gorące gazy mogły dostać się do środka. W trakcie wejścia w atmosferę w ostatnich minutach misji, okazało się, że uszkodzenie było poważne – w katastrofie zginęła cała załoga – 7 astronautów. Spowodowało to zawieszenie dalszych lotów wahadłowców NASA aż do startu misji STS-114 promu Discovery 26 lipca 2005.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. STS-107 Science Page (ang.). NASA, 2004-01-28. [dostęp 2013-01-16].
  2. Maggie McKee: Columbia crew saw new atmospheric phenomenon (ang.). NewScientist, 2005-01-19. [dostęp 2013-01-16].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 STS 107 (ang.). W: NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2014-06-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]