STS-127

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
STS-127
Emblemat STS-127
Dane misji
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-127
Pojazd
Wahadłowiec Endeavour
Załoga
Dowódca Mark L. Polansky
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 15 lipca 2009[1]
Orbita okołoziemska
Apogeum 350 km
Inklinacja orbity 51,6°
Lądowanie
Miejsce lądowania KSC
Lądowanie 31 lipca 2009
Czas trwania misji 16 dni
Program lotów wahadłowców

STS 127 (ang. Space Transportation System) – 127. misja Programu lotów wahadłowców. Głównym celem lotu było dostarczenie na ISS ostatniej części modułu JEM. To zewnętrzna platforma pozwalająca na przeprowadzanie eksperymentów w otwartej przestrzeni kosmicznej. Dzięki niej można uniknąć części potencjalnie niebezpiecznych i czasochłonnych wyjść astronautów na zewnątrz stacji. Dodatkowo astronauci wymienili panele słoneczne ISS oraz dostarczyli niezbędnych części zapasowych, koniecznych do utrzymania funkcjonowania stacji po wycofaniu, w roku 2010, wahadłowców z dalszej eksploatacji. Misja wystartowała 15 lipca, za szóstym podejściem, o godzinie 00:03 (czasu polskiego)[1]. Początkowo planowano rozpoczęcie misji 13 czerwca, jednak start, z powodu złej pogody, wycieku wodoru oraz uderzenia pioruna, pięciokrotnie przekładano. Lot trwał 16 dni – do 31 lipca[2].

Start wahadłowca[edytuj | edytuj kod]

Endeavour wystartował pomyślnie za szóstym razem, z około miesięcznym opóźnieniem. Poprzednie podejścia kończyły się niepowodzeniem, początkowo z powodu złych warunków meteorologicznych, później wycieku paliwa, a następnie konieczności oszacowania następstw uderzeń piorunów w okolicach stanowiska startowego na Przylądku Canaveral[3].

Po starcie, na podstawie zdjęć i nagrań wideo, stwierdzono, że z powłoki zewnętrznego zbiornika paliwa oderwało się około 12 kawałków pianki izolacyjnej. Niektóre z nich uderzyły w powłokę termiczną statku. Dlatego NASA postanowiła zawiesić loty wahadłowców do czasu, aż zdarzenie zostanie wyjaśnione. Eksperci agencji sądzą jednak, że nie mogły one spowodować poważnych uszkodzeń, ponieważ oderwały się po przejściu statku przez gęste warstwy atmosfery. Nie było więc wystarczającego tarcia atmosferycznego, by oderwane kawałki mogły zagrażać bezpieczeństwu misji[4].

Załoga[edytuj | edytuj kod]

Przywieziony członek Ekspedycji 20[edytuj | edytuj kod]

Odwieziony członek Ekspedycji 20[5][edytuj | edytuj kod]

Ładunek[edytuj | edytuj kod]

Kibo Japanese Experiment Module Exposed Facility (JEM-EF)

Exposed Facility- dosłownie z angielskiego odsłonięta instalacja, jest ona przymocowana do Pressurized Module (PM) za pomocą specjalnego złącza EFBM . JEM-EF Wygląda trochę jak taras, będą na nim umieszczane ładunki z materiałem doświadczalnym. Dzięki temu ładunek będzie mógł zaznać warunków panujących w otwartej przestrzeni kosmicznej np. silne promieniowanie kosmiczne, temperatura itp. Kształtem przypomina prostopadłościan, jego wymiary są następujące :

  • szerokość 5 metrów
  • wysokość 3,8 metra
  • długość 5,2 metra
  • masa 4,1 tony
  • Moduł pobiera 11 kW mocy o napięciu 120 Voltów prądu stałego (DC). Czas eksploatacji przewidziany jest na więcej jak 10 lat

Kibo Japanese Experiment Logistics Module - Exposed Section (ELM-ES)

ELM-ES jest jedną z dwóch sekcji ELM- modułu zaopatrzeniowo-magazynowego. ELM-ES dołączony będzie do JEM-EF za pomocą Payload Interface Unit (PIU) . ELM-ES pełni funkcje logistyczne, może być odłączony od JEM-EF i powrócić na Ziemie na pokładzie Shuttla. Na swojej powierzchni może pomieścić trzy ładunki użyteczne . Wymiary ELM-ES:

  • szerokość 4,9 metrów
  • wysokość 2,2 metra
  • długość 4,1 metra
  • masa 1,2 tony
  • Maksymalny pobór mocy .1.0kW o napięciu 120Voltów prądu stałego (DC)

Czas eksploatacji przewidziany jest na więcej jak 10 lat.

Spacelab Pallet - Deployable 2 (SLP-D2)

Jest to pozostałość po Spacelab - laboratorium wielokrotnego użytku wysyłanego w przeszłości w przestrzeń kosmiczną na pokładzie wahadłowców. Laboratorium już nie ma, ale zostały natomiast jego palety zewnętrzne. Pierwsza z nich Deployable 1 została użyta podczas misji STS-123, Deployable2 wysłano podczas misji STS-127. Mogą być na nich montowane wszelkiego rodzaju instrumenty zewnętrzne np. teleskopy.

Integrated Cargo Carrier - Vertical Light Deployable (ICC-VLD)

Zawiera 6 nowych baterii które mają być zamontowane na miejsce starych w kratownicy P6. Stare baterie zamienią się miejscami z nowymi i wrócą na Ziemie. Pozostałe elementy czyli: LDU (Linear Drive Unit), PM-2 (Pump Module-2), SGANT (Space to Ground Antennae) zostaną przeniesione do External Stowage Platform-3 (ESP-3) [zewnętrzna platforma ładunkowa] w czasie jednego z spacerów kosmicznych.

DRAGONSAT Payload

NASA GPS Demonstrator i Studencki piko satelita zbudowany przez Texas A&M University i University of Texas

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Był to 158 amerykański, załogowy lot w kosmos
  • Była to 127 misja amerykańskiego wahadłowca
  • Był to 23 lot promu kosmicznego Endeavour
  • Był to 29 lot do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej
  • Była to 102 misja po katastrofie promu Challenger
  • Była to 14 misja po katastrofie promu Columbia
  • Po raz pierwszy na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej przebywało jednocześnie 13 ludzi
  • Po raz pierwszy dwóch Kanadyjczyków było razem w kosmosie
  • STS-127 wyniósł 500 osobę w kosmos

Przypisy

  1. 1,0 1,1 NASA: NASA - Missions Calendar. NASA, 2009. [dostęp 14 lipca 2009].
  2. W kosmos za szóstym podejściem. gazeta.pl. [dostęp 16 lipca 2009].
  3. Start promu odroczony po uderzeniu piorunów. gazeta.pl. [dostęp 17 lipca 2009].
  4. NASA wstrzymała dalsze loty wahadłowców. gazeta.pl. [dostęp 17 lipca 2009].
  5. Wakata przyleciał w Ekspedycji 18, był członkiem Ekspedycji 19 i powrócił na Ziemię jako członek Ekspedycji 20