STS-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
STS-2
Emblemat STS-2
Dane misji
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-2
Pojazd
Wahadłowiec Columbia
Załoga
Zdjęcie STS-2
Joe Engle (po lewej) i Richard Truly (po prawej)
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 12 listopada 1981, (15:10:00 UTC)
Orbita okołoziemska
Apogeum 222-231 km km
Inklinacja orbity 38°
Lądowanie
Miejsce lądowania Edwards Air Force Base
Lądowanie 14 listopada 1981, (21:23:11 UTC)
Czas trwania misji 2 dni, 6 godzin, 13 minut i 11 sekund
Przebyta odległość 1 729 653.73 km
Program lotów wahadłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

STS-2 (ang. Space Transportation System) – drugi (z czterech) doświadczalnych lotów wahadłowca.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

  1. Joe H. Engle (1) – dowódca (CDR)
  2. Richard H. Truly (1) – pilot (PLT)

(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Członkowie załogi misji (STS-4) byli załogą zapasową

  1. Thomas K. Mattingly (1) – dowódca
  2. Henry W. Hartsfield (0) – pilot

Przygotowania[edytuj | edytuj kod]

  1. OPF – 29 kwietnia 1981
  2. VAB – 10 sierpnia 1981
  3. Platforma startowa 39A – 31 sierpnia 1981

Opis misji[edytuj | edytuj kod]

Columbia wystartowała 12 listopada 1981 roku ze stanowiska 39-A na przylądku Canaveral. Celem misji było sprawdzenie zachowania systemów wahadłowca podczas wprowadzenia na orbitę, lotu oraz lądowania. Planowana pięciodniowa misja została skrócona do dwóch po awarii ogniwa paliwowego. W kilka minut po starcie pojawiły się odchylenia od normy w pracy ogniwa paliwowego dostarczającego promowi energii, a załodze wody pitnej i użytkowej. Na szczęście pozostałe dwa działały prawidłowo. Z uwagi na rygorystyczne przepisy dotyczące bezpieczeństwa misję skrócono. Wahadłowiec powrócił do bazy przy pierwszej nadarzającej się okazji i wylądował w Bazie Edwards 14 listopada, po 2 dniach 6 godzinach i 13 minutach lotu okrążywszy 37 razy Ziemię.

Dwa razy przekładano termin startu. Za pierwszym razem 9 października gdy wylało się paliwo nalewane do zbiorników RCS. Zaś 4 listopada odkryto zwiększone ciśnienie oleju? (chyba tlenu) w dwóch z trzech ogniw paliwowych. Na koniec, w samym dniu startu wymieniono źle działającą jednostkę przekazywania danych.

Mimo problemów 90% zadań misji zostało zrealizowanych – m.in. po raz pierwszy przetestowano zbudowane przez Kanadę ramię wahadłowca RMS. W skład ładunku wszedł zamontowany na platformie pochodzącej ze Spacelaba zestaw urządzeń obserwacyjnych OSTA-1 (waga 2447 kg) do badania z orbity bogactw mineralnych, pogody, oceanu oraz środowiska. Drugim ładunkiem był użyty też w STS-1 zestaw czujników DFI – Development Flight Instrumentation, które na bieżąco rejestrowały naprężenia podczas wszystkich faz lotu.

Tylko w misjach STS-1 i STS-2 używano pokrytego ochronną powłoką FRL zbiornika zewnętrznego. Ze względu na koszty (waga FRL), w późniejszych lotach zrezygnowano z tej powłoki.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]