STS-41-C

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
STS-41-C
Emblemat STS-41-C
Dane misji
Indeks COSPAR 1984-034A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-41-C
Pojazd
Wahadłowiec Challenger
Załoga
Zdjęcie STS-41-C
L-P: Crippen, Hart, van Hoften, Nelson i Scobee
Dowódca Robert Crippen
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 6 kwietnia 1984
Orbita okołoziemska
Apogeum 468 km
Perygeum 222 km
Okres orbitalny 91,4 min
Inklinacja orbity 28,5°
Lądowanie
Lądowanie 13 kwietnia 1984, Edwards AFB
Czas trwania misji 6 dni, 23 godz, 40 min, 07 sek
Przebyta odległość 4 619 000 km
Liczba okrążeń Ziemi 108
Program lotów wahadłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

STS-41-C (ang. Space Transportation System) – piąta misja amerykańskiego wahadłowca kosmicznego Challenger i jedenasta programu lotów wahadłowców. Wyprawa została przedłużona o jeden dzień z powodu problemów ze złapaniem satelity Solar Max (dlatego lądowanie wahadłowca odbyło się w bazie wojskowej Edwards, a nie jak początkowo planowano w ośrodku im. Kennedy’ego).

Załoga[edytuj | edytuj kod]

(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Parametry misji[edytuj | edytuj kod]

Cel misji[edytuj | edytuj kod]

  • Przechwycenie, naprawa i ponowne umieszczenie na orbicie satelity astronomicznego SMM (Solar Maximum Mission, wyniesionego w lutym 1980 r. przy pomocy rakiety Delta), ponadto umieszczenie na orbicie satelity LDEF, największego z dotychczas wysłanych o masie 10 ton.

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Kosmonauci George Nelson i James van Hoften naprawiają pochwyconego satelitę SMM (Solar Maximum Mission)

W czasie tej misji praktycznie wykorzystano odrzutowe plecaki. Chodziło o przechwycenie i naprawę satelity Solar Maximum Mission (Misja Maksimum Aktywności Słonecznej). Satelita wprowadzony na orbitę w lutym 1980 roku miał działać przez 4 lata, ale po roku uległ awarii i zaczął obracać się wokół swej osi, co uniemożliwiło realizację zaprogramowanych badań Słońca. Wymagało to osiągnięcia pułapu 500 km. Była to największa wysokość, na jaką wzniósł się wahadłowiec w dotychczas przeprowadzonych misjach. Dr Nelson i dr van Hoften mieli za zadanie zahamować obroty satelity i sprowadzić go do wahadłowca, w celu naprawy, aby kosztujący 77 milionów dolarów satelita mógł się znowu stać użyteczny. Nelson kilkakrotnie daremnie próbował się zakotwiczyć do wirującego wolno obiektu, aby za pomocą silniczków własnego plecaka MMU przyhamować obracanie się satelity. Musiał przerwać te próby, by wrócić do wahadłowca w celu pobrania nowej porcji paliwa dla silników plecakowych. 10 kwietnia próbę ponowiono i po wyeliminowaniu powolnego ruchu obrotowego satelity o masie 2315 kg astronauta Nelson „przyholował” go w zasięg manipulatora, którym satelitę umieszczono w ładowni. Po dokonaniu napraw (wymieniono uszkodzony zespół elektroniczny i naprawiono antenę) satelitę umieszczono w przestrzeni kosmicznej w celu wykonania prób z Ziemi. Po ponownym umieszczeniu w ładowni i domontowaniu dodatkowego przyrządu do badania korony słonecznej wahadłowiec wzniósł się na wysokość 503,83 km i tam pozostawił satelitę. Uprzednio, 8 kwietnia dla zrobienia miejsca w ładowni, wyniesiono z wnętrza wahadłowca na samodzielną orbitę największy obiekt, spośród dostarczonych w STS, sztucznego satelitę LDEF o masie 10 ton, w postaci platformy z zainstalowanymi urządzeniami dla przeprowadzenia 57 eksperymentów. Nad programami tych badań pracowało 200 specjalistów, głównie z USA. Po 10 miesiącach pobytu na orbicie platforma miała zostać sprowadzona na Ziemię[1][2]. Satelita został odszukany, przechwycony i sprowadzony na Ziemię przez załogę STS-32.
Załoga za naprawę na orbicie satelity SMM została w 1985 roku wyróżniona przez FAI Dyplomami im. Komarowa[2].

Spacery kosmiczne[edytuj | edytuj kod]

  • Nelson i van HoftenEVA 1
    • Start EVA 1: 8 kwietnia 1984 - 14:18 UTC
    • Koniec EVA 1: 8 kwietnia - 16:56 UTC
    • Czas trwania: 2 godz, 38 min
  • Nelson i van Hoften – EVA 2
    • Start EVA 2: 11 kwietnia 1984 - 08:58 UTC
    • Koniec EVA 2: 11 kwietnia 1984 - 15:42 UTC
    • Czas trwania: 6 godz, 44 min

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. „Astronautyka”. 1 (167), s. 4-5, 1990. Warszawa. 
  2. 2,0 2,1 „Astronautyka”. 5, s. 21, 1986. Warszawa. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]