STS-51-G

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
STS-51-G
Emblemat STS-51-G
Dane misji
Indeks COSPAR 1985-048A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-51-G
Pojazd
Wahadłowiec Discovery
Załoga
Zdjęcie STS-51-G
Rząd z tyłu L-P: Nagel, Lucid, Baudry, Al-Saud.
Z przodu L-P: Creighton, Brandenstein, Fabian
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 17 czerwca 1985
Orbita okołoziemska
Apogeum 387 km
Lądowanie
Lądowanie 24 czerwca 1985, Edwards AFB, Pas startowy 23
Czas trwania misji 7 dni, 1 godz, 38 min, 52 sek
Przebyta odległość 4 693 051 km
Liczba okrążeń Ziemi 112
Program lotów wahadłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

STS-51-G (ang. Space Transportation System) – osiemnasta wyprawa w ramach programu lotów amerykańskich wahadłowców i piąta promu kosmicznego Discovery. NASA była bardzo zadowolona, że udało się zrealizować trzy kolejne starty ze średnią częstotliwością jeden start miesięcznie.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Załoga to trzon zespołu odsuniętego od wyprawy STS-51-D. Zespół, do którego zostali dokooptowani Francuz Patrick Baudry oraz przedstawiciel Arabii Saudyjskiej, a jednocześnie organizacji Arabsat. Zarówno więc załoga, jak i ładunki użyteczne nadawały misji charakter międzynarodowy.

Cel misji[edytuj | edytuj kod]

Umieszczenie na orbicie satelitów telekomunikacyjnych Morelos 1 – dla Meksyku, Arabsat-1B – dla organizacji komunikacji satelitarnej utworzonej przez 21 krajów arabskich i OWP, i Telstar-3D – dla amerykańskiego koncernu AT&T. Ponadto znalazł się tam satelita astronomiczny Spartan-1 przeznaczony do odzyskania po krótkotrwałym samodzielnym locie oraz 6 pojemników GAT do doświadczeń nad wytopem materiałów w stanie nieważkości[1][2].

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Po starcie silniki główne promu wprowadziły go na wstępny tor o parametrach: 343÷61 km przy nachyleniu 28,5°. Po 30 minutach silniki OMS zmieniły orbitę tak, że przebiegała na wysokości 352÷354 km.

Już pierwszego dnia wyprawy uwolniono z ładowni satelitę Morelos 1. Był to geostacjonarny obiekt serii HS-376 firmy Hughes, przeznaczony do utrzymywania łączności telefonicznej, TV i dalekopisowej. Dysponował 18 kanałami pracującymi w paśmie C i 4 w paśmie Ku. Wraz z drugim podobnym obiektem oraz siecią stacji naziemnych miał świadczyć usługi telekomunikacyjne dla kilkunastu tysięcy wiosek meksykańskich. Następnego dnia opuścił komorę towarową Arabsat-1B zbudowany przez zespół firm, którymi kierowała francuska Aerospatiale, a po kolejnej dobie, Telstar-3D – zbliżony budową do Moralesa 1. Wszystkie trzy satelity telekomunikacyjne były wyposażone w pomocnicze człony rakietowe PAM-D, które wprowadziły je na wydłużone orbity eliptyczne sięgające w apogeum wysokości, jaka charakteryzuje tor geostacjonarny. Przelatując przez apogeum uruchomiły własne silniki korekcyjne i stały się obiektami stacjonarnymi względem Ziemi.

Powodzeniem zakończyły się również eksperymenty prowadzone po raz pierwszy za pomocą mającego masę 1100 kg i długość około 3,5 m obiekty Spartan (Shuttle Pointed Autonomous Research Tool for Astronomy). Umieszczono go na orbicie korzystając z ramienia manipulatora RMS, a następnie po około 40 godzinach w ten sam sposób odzyskano, by sprowadzić na Ziemię i wykorzystać w przyszłych lotach wahadłowców. Spartan 1 miał za zadanie dostarczyć podczas samodzielnego loty danych dotyczących pochodzenia i zachowania się gorącego gazu w dużych gromadach galaktyk oraz budowy centralnej części Drogi Mlecznej. Dawniej tego typu badania prowadzono za pomocą rakiet sondażowych, wobec czego seanse pomiarowe trwały każdorazowo zaledwie 5 minut. Spartan wydłużył ten czas 400-krotnie.

Po wyładowaniu satelitów astronauci przystąpili do realizacji pozostałych eksperymentów. Najgłośniejszym było doświadczenie z reflektorem odbijającym wysłany z Ziemi promień lasera małej mocy. Chodziło o weryfikację jednej z technik, jaka miała być wykorzystana w programie SDI. Reflektor zwierciadlany odbył drogę w kosmos w pojemniku, a na orbicie załoga przymocowała go 9 śrubami wizjera włazu z lewej strony kabiny. Reflektor miał średnicę około 21 cm (z obudową ponad 26 cm) i wysokość 18 cm. Wobec błędnego zaprogramowania komputerów pokładowych wahadłowiec był źle ustawiony w przestrzeni, mimo że astronauci widzieli niebieski błysk lasera o mocy 4 W. Dwie następne powtórki były udane. Powadzono Discovery laserem przez około 5 minut. Równocześnie z lotem Spartan wewnątrz Discovery Patric Baudry prowadził na sobie (a także mając za pacjenta Al-Sauda) doświadczenia biomedyczne. Były one powtórzeniem eksperymentów, jakie realizował Chretien na pokładzie Saluta 7. Baudry obsługiwał też piec do krystalizacji kierunkowej, by otrzymać trwałe magnesy. Natomiast dowódca i drugi pilot testowali nowe układy i metody pilotażu oraz instalacje pokładowe.

Wyprawa STS-51-G zakończyła się 24 czerwca 1985 lądowaniem w bazie Edwards w Kalifornii.

Parametry misji[3][edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Tomaš Přibyl: Dzień, w którym nie wróciła Columbia. Bielsko-Biała: 2003, s. 160. ISBN 83-7167-224-1.
  2. „Astronautyka”. 144 (2), s. 20, 1986. Wrocław: Ossolineum. ISSN 0004-623X. 
  3. Mark Wade: STS-51-G (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-11-19].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]