STS-51-I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
STS-51-I
Emblemat STS-51-I
Dane misji
Indeks COSPAR 1985-076A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-51-I
Pojazd
Wahadłowiec Discovery
Załoga
Zdjęcie STS-51-I
Z przodu od lewej: Engle, Covey, w środku: Lounge, z tyłu od lewej: van Hoften, Fisher
Dowódca Joe Engle
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 27 sierpnia 1985
Orbita okołoziemska
Apogeum 448 km
Lądowanie
Lądowanie 3 września 1985, Edwards AFB, Pas startowy 23
Czas trwania misji 7 dni, 2 godz, 17 min, 42 s
Przebyta odległość 4 698 602 km[1]
Liczba okrążeń Ziemi 112
Program lotów wahadłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

STS-51-I (ang. Space Transportation System) – szósta misja wahadłowca kosmicznego Discovery i dwudziesta programu lotów wahadłowców[2].

Załoga[edytuj | edytuj kod]

(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Cel misji[edytuj | edytuj kod]

  • Umieszczenie na orbicie satelitów telekomunikacyjnych Aussat-1, ASC-1 oraz Leasat-4 (Syncom IV-4), naprawa (aktywacja) w otwartej przestrzeni satelity Leasat-3 (Syncom IV-3) umieszczonego na orbicie przez załogę Discovery STS-51-D. Satelita ten od kwietnia 1985 obiegał bezużytecznie naszą planetę, bez żadnej kontroli ze strony stacji naziemnych.

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Start miał miejsce 27 sierpnia i przebiegał normalnie. Nowego typu czujniki temperatury silników głównych działały bez zarzutu. Wstępną orbitę 352 x 63 km (o nachyleniu 28,5°) zmieniono pojedynczym manewrem OMS na orbitę kołową przebiegającą na wysokości 352 km.

Satelity Aussat i ASC powinny być po otwarciu pokrywy ładowni przetestowane i zakryte, do czasu wypuszczenia, osłonami termicznymi. Leasat takiej osłony nie wymagał. Okazało się, że osłona australijskiego satelity nie działa prawidłowo. Groziło to uszkodzeniem na skutek znacznych wahań temperatury. W związku z tym podjęto decyzję natychmiastowego wypuszczenia Aussat 1, a chwilę potem także ASC-1. Po raz pierwszy wahadłowiec umieścił na orbicie dwa satelity jednego dnia i to w pierwszej dobie lotu. Wkrótce po uwolnieniu zadziałały człony PAM-D obu obiektów. W trzecim dniu nastąpił wyładunek Leasata-4 i załoga skoncentrowała się na przechwyceniu i naprawie Leasata-3. Ponieważ uszkodzeniu uległ serwomechanizm w jednym z przegubów manipulatora RMS, nie mógł on pracować w reżimie automatycznym i astronauta Lounge poruszał nim wydając polecenia krok po kroku. Wobec pracochłonności tej procedury astronauci odbyli dwa spacery (31 sierpnia i 1 września) zamiast planowanego jednego. Po uchwyceniu satelity stojący w ładowni Fisher zainstalował wtyki z kablami zwierającymi i bezpiecznikami, dzięki czemu wykluczono możliwość włączenia się potężnego silnika satelity. Posługując się dodatkowym zasilaczem Fisher odchylił antenę dookólną. Po nocnym odpoczynku astronauci założyli koszulkę termiczną na dysze silnika satelity, usunęli bezpieczniki i kable zwierające.Kolejną czynnością było zainicjowanie czynności aktywujących Leasata za pomocą zainstalowanych poprzedniego dnia układów. Wreszcie Van Hoffen mógł wyekspediować satelity do samodzielnego lotu równocześnie wprawiając go w ruch wirowy. Nie bez znaczenia przy tym były warunki fizyczne astronauty: wzrost 190 cm, waga 98 kg. Drugi spacer trwał 4,5 godziny. Oszacowano na podstawie wskazań ciśnieniomierza, że zamarzła jedna czwarta zapasów ciekłego materiału pędnego, chć nie stwierdzono pęknięć przewodów.

Siedmiodniowy udany lot Discovery, dwudziesta misja STS zakończyła się 3 września 1985 w bazie Edwards w Kalifornii.

Parametry misji[1][edytuj | edytuj kod]

Spacery kosmiczne[edytuj | edytuj kod]

  • Fisher i van HoftenEVA 1
    • Start EVA 1: 31 sierpnia 1985
    • Koniec EVA 1: 31 sierpnia 1985
    • Czas trwania: 7 godz., 20 min
  • Fisher i van Hoften – EVA 2
    • Start EVA 2: 1 września 1985
    • Koniec EVA 2: 1 września 1985
    • Czas trwania: 4 godz, 26 min

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Mark Wade: STS-51-I (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-11-19].
  2. Tomaš Přibyl: Dzień, w którym nie wróciła Columbia. Bielsko-Biała: 2003, s. 161. ISBN 83-7167-224-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Wierzbowski. Astronautyka. . 144 (2), s. 21-22, 1986. ISSN 0004-623X. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]