STS-61-B

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
STS-61-B
Emblemat STS-61-B
Dane misji
Indeks COSPAR 1985-109A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-61-B
Pojazd
Wahadłowiec Atlantis
Załoga
Zdjęcie STS-61-B
Z tyłu od lewej stoją: Charles Walker, Jerry Ross, Mary Cleave, Sherwood Spring i Rodolfo Neri Vela. W pierwszym rzędzie od lewej: Bryan O'Connor oraz Brewster Shaw.
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 26 listopada 1985
Orbita okołoziemska
Apogeum 417 km
Lądowanie
Lądowanie 3 grudnia 1985, Edwards AFB, Pas startowy 22
Czas trwania misji 6 dni, 21 godz, 4 min, 49 s
Przebyta odległość 4 568 883 km
Program lotów wahadłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

STS-61-B (ang. Space Transportation System) – druga misja wahadłowca kosmicznego Atlantis i dwudziesta trzecia programu lotów wahadłowców.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

  • Brewster Shaw (2), dowódca (CDR)
  • Bryan O'Connor (1), pilot (PLT)
  • Mary Cleave (1), specjalista misji 1 (MS2), jej zadaniem była obsługa manipulatora
  • Sherwood Spring (1), specjalista misji 2 (MS1) desygnowany do odbycia dwóch EVA
  • Jerry Ross (1), specjalista misji 3 (MS3) desygnowany do odbycia dwóch EVA
  • Rodolfo Neri Vela (1), specjalista ładunku 1 (PS2) (Meksyk), pierwszy astronauta meksykański
  • Charles Walker (3), specjalista ładunku 2 (PS1), inż. z firmy McDonnell Douglas, obsługujący urządzenia biotechnologiczne tej firmy.

(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Parametry misji[edytuj | edytuj kod]

Cel misji[edytuj | edytuj kod]

Umieszczenie na orbicie satelitów telekomunikacyjnych Satcom KU-2, Morelos 2 oraz Aussat-2.

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Start[edytuj | edytuj kod]

Start z Przylądka Canaveral nastąpił 26 listopada 1985 o godzinie 00.29 GMT, a więc w ciemnościach. Był to drugi nocny start, a pierwszy przy doskonałej pogodzie. Dzięki temu wzlot był obserwowany z odległości kilkuset kilometrów. Świadkowie dostrzegli odrzucenie rakiet startowych SRB, które nastąpiło na wysokości ponad 50 km. Główne silniki SSME pracowały 8,5 min. Po półgodzinnej przerwie uruchomiono na 3 min. silniki manewrowe OMS, dzięki czemu Atlantis znalazł się na orbicie przebiegającej na wysokości 350 km.

Umieszczenie satelitów[edytuj | edytuj kod]

W drugim dniu lotu, 28 listopada astronauci wyładowali dwa satelity telekomunikacyjne. Pierwszy z nich, Morelos 2, był obiektem przeznaczonym dla tworzonej na potrzeby Meksyku krajowej sieci łącznościowej. Nadzorowanie operacji było jednym z zadań Rodolfo Noriego. Drugi satelita, Aussat 2, wprowadzony na orbitę był własnością Australii. Trzeci, Satcom KU-2, został ulokowany na wstępnej niskiej orbicie 29 listopada. Był przeznaczony dla amerykańskiej firmy RCA. Po uruchomieniu pomocniczego silnika rakietowego satelita znalazł się najpierw na wydłużonej orbicie przejściowej, a następnie na geostacjonarnej. Nastąpiło to 1 grudnia. Również wcześniejsze manewry umieszczenia na orbicie geosynchronicznej satelitów Moreles i Aussat zostały zrealizowane bez problemów.

Spacery kosmiczne[edytuj | edytuj kod]

Po wyładowaniu satelitów załoga skupiła się na dwóch spacerach kosmicznych. Astronauci Spring i Ross wychodzili przez śluzę powietrzną na dolnym pokładzie do otwartej ładowni. Zajmowali się budową i demontażem prototypowych konstrukcji szkieletowych, które w przyszłości miały posłużyć do łączenia ze sobą modułów stacji kosmicznej. Łączone przez nich rurki metalowe utworzyły wieżę wysokości 14,5 m złożoną z 10-ciu łączonych zatrzaskowo sekcji oraz odwróconą piramidę o boku 3,5 m. Czynności montażu oraz rozbierania konstrukcji były powtarzane wiele razy. Astronauci w pełni wykonali swe zadania, a ich czynności były rejestrowane.

  • EVA-1 (30 listopada 1985, 5 godz. 34 min): S. Spring, J. Ross.
  • EVA-2 (1 grudnia 1985, 6 godz. 46 min): S. Spring, J. Ross.

Doświadczenia[edytuj | edytuj kod]

Charles Walker nadzorował w czasie misji działanie kolumny rafinacyjnej, która służyła do otrzymywania czystego hormonu przeciwdziałającego anemii. Rodolfo Neri zajmował się eksperymentami biomedycznymi przygotowanymi przez uczonych meksykańskich. Jednym z kolejnych doświadczeń przeprowadzonych w czasie misji STS 61-B było wykonywanie, za pomocą specjalnego sprzętu fotograficznego zdjęć nawiedzonych suszą obszarów Afryki – w celu poszukiwania podziemnych zbiorników wody.
W przedostatnim dniu wyprawy Neri stał się główną postacią prowadzonej via Ośrodek Kierowania Lotem konferencji prasowej[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jerzy Wierzbowski. Astronautyka. . 4, s. 9-10, 1986. Warszawa: Ossolineum. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]