SU-57

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
SU-57
T-48
SU-57 w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie
SU-57 w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent White Motor Co. w Cleveland
Diamond T Motor Car Co. w Chicago
Typ pojazdu lekkie działo samobieżne
Trakcja półgąsienicowa
Załoga 5
Historia
Prototypy 1942
Produkcja 1943
Wyprodukowano 962
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, rzędowy, 4-suwowy, 6-cylindrowy White 160AX o mocy 148 KM
Poj. zb. paliwa 227 l
Pancerz spawany z płyt walcowanych o grubości 6,3 - 16 mm
Długość 5,99 m
Szerokość 2,19 m
Wysokość 2,23 m
Prześwit 0,28 m
Masa 9 530 kg (bojowa)
Moc jedn. 15,6 KM/t
Nacisk jedn. 0,86 kg/cm³
Osiągi
Prędkość 72 km/h (droga)
Zasięg 320 - 350 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 0,80 m
Rowy (szer.) 1,00 m
Ściany (wys.) 0,30 m
Kąt podjazdu 30°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata przeciwpancerna M1 kal. 57 mm (zapas amunicji 99 naboi)
Użytkownicy
ZSRR, Wielka Brytania, Polska

SU-57 (T-48) — amerykańskie lekkie działo samobieżne z okresu II wojny światowej, zbudowane na podwoziu półgąsienicowego transportera opancerzonego M3

[edytuj] Historia

Działo zostało opracowane w 1942 roku na wniosek mieszanej brytyjsko-amerykańskiej Komisji Uzbrojenia. Opracowano prototyp uzbrojony w 6-funtowa armatę konstrukcji brytyjskiej, produkowaną w USA na licencji pod oznaczeniem M1. Armia amerykańska nie przyjęła pojazdu na swoje uzbrojenie. Ustalono jednak, że będzie on produkowany dla armii brytyjskiej.

W roku 1943 zakłady White Motor Co. w Cleveland i Diamond T Motor Car o. w Chicago, wyprodukowały 962 pojazdy. Z tego 680 wysłano do Wielkiej Brytanii. Nie znalazły tam szerszego zastosowania, gdyż uznano, że armata 57 mm jest nieodpowiednia do zwalczania ciężkich czołgów niemieckich. Część pojazdów, po wymontowaniu uzbrojenia, używano w armii brytyjskiej jako zwykłe transportery opancerzone.

[edytuj] Służba

Większość pojazdów (650 sztuk), w oryginalnej postaci, wysłano (w ramach umowy Lend-Lease) do ZSRR, gdzie przyjęto je do uzbrojenia Armii Radzieckiej pod oznaczeniem SU-57.

Kilka wozów znalazło się w uzbrojeniu ludowego Wojska Polskiego. Były na wyposażeniu 7 samodzielnego dywizjonu artylerii samobieżnej. Sprzęt ten szybko wykruszył się w walkach i z powodu awarii. Uzupełnień nie przysyłano, bo był on nietypowy. 10 maja 1945 roku pozostało w 7 sdas 5 dział tego typu.

Po wojnie zostały one przekazane do KBW. Demontowano z nich działa i używano jako transportery opancerzone, m.in. podczas walk z bandami UPA w Bieszczadach. Wycofano je z uzbrojenia w końcu lat 50.

[edytuj] Bibliografia

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach