T-48

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z SU-57)
Skocz do: nawigacja, szukaj
T-48
SU-57
SU-57 w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie
SU-57 w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent White Motor Company
Diamond T Motor Car Company
Typ pojazdu lekkie działo samobieżne
Trakcja półgąsienicowa
Załoga 5
Historia
Prototypy 1942
Produkcja 1943
Egzemplarze 962
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, rzędowy, 4-suwowy, 6-cylindrowy White 160AX o mocy 148 KM
Poj. zb. paliwa 227 l
Pancerz spawany z płyt walcowanych o grubości 6,3 - 16 mm
Długość 5,99 m
Szerokość 2,19 m
Wysokość 2,23 m
Prześwit 0,28 m
Masa 9 530 kg (bojowa)
Moc jedn. 15,6 KM/t
Nacisk jedn. 0,86 kg/cm³
Osiągi
Prędkość 72 km/h (droga)
Zasięg 320 - 350 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 0,80 m
Rowy (szer.) 1,00 m
Ściany (wys.) 0,30 m
Kąt podjazdu 30°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata przeciwpancerna M1 kal. 57 mm (zapas amunicji 99 naboi)
Użytkownicy
ZSRR, Wielka Brytania, Polska

T-48amerykańskie lekkie działo samobieżne z okresu II wojny światowej, zbudowane na podwoziu półgąsienicowego transportera opancerzonego M3.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Działo zostało opracowane w 1942 roku na wniosek mieszanej brytyjsko-amerykańskiej Komisji Uzbrojenia. Opracowano prototyp uzbrojony w 6-funtowa armatę konstrukcji brytyjskiej, produkowaną w USA na licencji pod oznaczeniem M1. Armia amerykańska nie przyjęła pojazdu na swoje uzbrojenie. Ustalono jednak, że będzie on produkowany dla armii brytyjskiej.

W roku 1943 zakłady White Motor Company w Cleveland i Diamond T Motor Car Company w Chicago, wyprodukowały 962 pojazdy. Z tego 680 wysłano do Wielkiej Brytanii. Nie znalazły tam szerszego zastosowania, gdyż uznano, że armata 57 mm jest nieodpowiednia do zwalczania ciężkich czołgów niemieckich. Część pojazdów, po wymontowaniu uzbrojenia, używano w armii brytyjskiej jako zwykłe transportery opancerzone.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Większość pojazdów (650 sztuk), w oryginalnej postaci, wysłano (w ramach umowy Lend-Lease) do ZSRR, gdzie przyjęto je do uzbrojenia Armii Radzieckiej pod oznaczeniem SU-57.

Działo SU-57 znalazło się na uzbrojeniu ludowego Wojska Polskiego. W marcu 1944 przybył transport 15 pojazdów, z których 13 włączono do kompani dział samobieżnych. Weszła ona w skład 1 batalionu rozpoznawczego. 7 czerwca 1944 roku z dział utworzono 7 samodzielny dywizjon artylerii samobieżnej[1]. Sprzęt ten wykruszył się w walkach i z powodu awarii. Uzupełnień nie przysyłano, bo był on nietypowy. 10 maja 1945 roku pozostało w 7 sdas 5 dział tego typu[2].

Po wojnie zostały one przekazane do KBW. Demontowano z nich działa i używano jako transportery opancerzone, m.in. podczas walk z oddziałami UPA w Bieszczadach. Wycofano je z uzbrojenia w końcu lat 50.

Pojazdy następnie trafiły do Łódzkich zakładów filmowych gdzie statystowały w filmach udając niemieckie transportery opancerzone z okresu II Wojny Światowej. Działa Su-57 występowały między innymi w filmie Krajobraz po bitwie.

Egzemplarze muzealne[edytuj | edytuj kod]

  • Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie eksponuje pojazd noszący w czasie wojny nr 507. Pojazd trafił do Muzeum Wojska Polskiego w 1973 roku. Jego numer ewidencyjny to 4021003 a numer silnika to 160AX 2359.[3] W 2010 roku firma B+S IMPORT-EKSPORT wykonała remont kapitalny Su-57 na zlecenie Muzeum Wojska Polskiego[4].
  • Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu eksponuje pojazd noszący w czasie wojny nr 505. Pojazd trafił do muzeum z Łódzkiej Wytwórni Filmów Fabularnych w 1975 roku. W latach 2008 - 2009 pojazd został poddany kapitalnemu remontowi w gostyńskim przedsiębiorstwie Handmet Sp. J[5].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 3, Regularne jednostki Ludowego Wojska Polskiego : formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych. Warszawa : Wydaw. Min. Obrony Narodowej 1987.. ISBN 83-11-07419-4.
  • Magnuski, Janusz: Wozy bojowe LWP : 1943-1983. Magnuski, Janusz. Warszawa: Wydaw. Min. Obrony Narodowej, 1985. ISBN 83-11-06990-5.