SU-57
| SU-57 T-48 |
|
SU-57 w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
| Producent | White Motor Co. w Cleveland Diamond T Motor Car Co. w Chicago |
| Typ pojazdu | lekkie działo samobieżne |
| Trakcja | półgąsienicowa |
| Załoga | 5 |
| Historia | |
| Prototypy | 1942 |
| Produkcja | 1943 |
| Wyprodukowano | 962 |
| Dane techniczne | |
| Silnik | 1 silnik gaźnikowy, rzędowy, 4-suwowy, 6-cylindrowy White 160AX o mocy 148 KM |
| Poj. zb. paliwa | 227 l |
| Pancerz | spawany z płyt walcowanych o grubości 6,3 - 16 mm |
| Długość | 5,99 m |
| Szerokość | 2,19 m |
| Wysokość | 2,23 m |
| Prześwit | 0,28 m |
| Masa | 9 530 kg (bojowa) |
| Moc jedn. | 15,6 KM/t |
| Nacisk jedn. | 0,86 kg/cm³ |
| Osiągi | |
| Prędkość | 72 km/h (droga) |
| Zasięg | 320 - 350 km |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Brody (głęb.) | 0,80 m |
| Rowy (szer.) | 1,00 m |
| Ściany (wys.) | 0,30 m |
| Kąt podjazdu | 30° |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1 armata przeciwpancerna M1 kal. 57 mm (zapas amunicji 99 naboi) | |
| Użytkownicy | |
| ZSRR, Wielka Brytania, Polska | |
SU-57 (T-48) — amerykańskie lekkie działo samobieżne z okresu II wojny światowej, zbudowane na podwoziu półgąsienicowego transportera opancerzonego M3
[edytuj] Historia
Działo zostało opracowane w 1942 roku na wniosek mieszanej brytyjsko-amerykańskiej Komisji Uzbrojenia. Opracowano prototyp uzbrojony w 6-funtowa armatę konstrukcji brytyjskiej, produkowaną w USA na licencji pod oznaczeniem M1. Armia amerykańska nie przyjęła pojazdu na swoje uzbrojenie. Ustalono jednak, że będzie on produkowany dla armii brytyjskiej.
W roku 1943 zakłady White Motor Co. w Cleveland i Diamond T Motor Car o. w Chicago, wyprodukowały 962 pojazdy. Z tego 680 wysłano do Wielkiej Brytanii. Nie znalazły tam szerszego zastosowania, gdyż uznano, że armata 57 mm jest nieodpowiednia do zwalczania ciężkich czołgów niemieckich. Część pojazdów, po wymontowaniu uzbrojenia, używano w armii brytyjskiej jako zwykłe transportery opancerzone.
[edytuj] Służba
Większość pojazdów (650 sztuk), w oryginalnej postaci, wysłano (w ramach umowy Lend-Lease) do ZSRR, gdzie przyjęto je do uzbrojenia Armii Radzieckiej pod oznaczeniem SU-57.
Kilka wozów znalazło się w uzbrojeniu ludowego Wojska Polskiego. Były na wyposażeniu 7 samodzielnego dywizjonu artylerii samobieżnej. Sprzęt ten szybko wykruszył się w walkach i z powodu awarii. Uzupełnień nie przysyłano, bo był on nietypowy. 10 maja 1945 roku pozostało w 7 sdas 5 dział tego typu.
Po wojnie zostały one przekazane do KBW. Demontowano z nich działa i używano jako transportery opancerzone, m.in. podczas walk z bandami UPA w Bieszczadach. Wycofano je z uzbrojenia w końcu lat 50.
[edytuj] Bibliografia
- Janusz Magnuski: 'Wozy bojowe LWP 1943-1983. Warszawa: WMON, 1985. ISBN 83-11-06990-5.
|
|||||||||||||||||||||||