SZD-6 Nietoperz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
SZD-6 Nietoperz
SZD-6 Nietoperz (pierwszy z lewej) w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie
SZD-6 Nietoperz (pierwszy z lewej) w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Szybowcowe

Zakłady Doświadczalne

Typ szybowiec
Konstrukcja drewniana Średniopłat
Załoga 1
Historia
Data oblotu 12 stycznia 1951
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 12 m
Wydłużenie 10,0
Długość 4 m
Wysokość 1,30 m
Powierzchnia nośna 14,40 m²
Profil skrzydła NACA-23012
Masa
Własna 150 kg
Startowa 235 kg
Osiągi
Prędkość minimalna 54 km/h
Prędkość dopuszczalna 300 km/h
Prędkość min. opadania 1,35/80km/h
Doskonałość maks. 17,5/90 km/h
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

SZD-6 Nietoperz - polski, jednomiejscowy, szybowiec doświadczalny konstrukcji drewnianej. Zaprojektowany w Szybowcowych Zakładach Doświadczalnych w Bielsku-Białej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prace nad szybowcem rozpoczęto pod koniec lat 40, którymi kierowali inż. Władysław Nowakowski i Justyn Sandauer. Projekt szybowca przedstawiał się interesująco na skutek bezogonowej konstrukcji nośnej, której inicjatorem z zainteresowania był Władysław Nowakowski. W związku z nietypową konstrukcją szybowiec nazwano Nietoperz.

Oblot Nietoperza przeprowadzono w styczniu 1951 na lotnisku w Katowicach, gdzie szybowiec został przetransportowany z Bielska-Białej. Oblot w Bielsku był ryzykowny z powodu bliskości gór, co mogło powodować większe zawirowania powietrza. Loty doświadczalne przeprowadzano na Nietoperzu do końca 1959. W czasie prób okazało się, że szybowiec jest trudny w pilotażu i po zakończeniu testów Nietoperz trafił do Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie jako jedyny egzemplarz.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]