Sałaka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sałaka
Clupea harengus membras[1]
Linnaeus, 1761
Sałaka
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd śledziokształtne
Rodzina śledziowate
Rodzaj Clupea
Gatunek śledź atlantycki
Podgatunek sałaka
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Sałaka[2], śledź bałtycki[2] (Clupea harengus membras) – bałtycki podgatunek śledzia atlantyckiego. Poławiany gospodarczo.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Wschodnia część Morza Bałtyckiego.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Śledź bałtycki jest skarlałą formą śledzia oceanicznego (atlantyckiego), jest od niego mniej tłusty i wcześniej dojrzewa płciowo – w drugim lub trzecim roku życia. Dorasta do około 24 cm długości. Tarło odbywa nad żwirowatym lub kamienistym podłożem, zwykle na głębokości 7–10 m. Samica składa do 100 000 ziaren lepkiej ikry.

Znaczenie gospodarcze[edytuj | edytuj kod]

W latach 70. i 80. XX wieku połowy śledzia w Bałtyku przekraczały 400 000 ton rocznie.

W wyniku silnego zanieczyszczenia Bałtyku w mięsie ryb bałtyckich stwierdzono zwiększone ilości dioksyn i dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (dl-PCB). Zawartość tych związków w mięsie śledzi bałtyckich nie przekracza jednak dopuszczalnych norm[3]. Ilość szkodliwych substancji w Morzu Bałtyckim nie obniża się w żaden istotny sposób wraz z upływem czasu, co jest rezultatem bardzo powolnej wymiany wody.

Przypisy

  1. Clupea harengus membras w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 G. Nikolski: Ichtiologia szczegółowa. Tłum. Franciszek Staff. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970.
  3. Piskorska-Pliszczyńska i inni. Raport z badań kontrolnych dioksyn, furanów, dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (dl-PCB) u zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego przeprowadzonych w roku 2009. , 20 lutego 2010. Państwowy Instytut Weterynaryjny (pol.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]