Sabat czarownic (obraz Goi)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sabat czarownic
Sabat czarownic
Autor Francisco Goya
Rok wykonania 17971798
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 44 x 31 cm
Muzeum Museo Lázaro Galdiano
Sabat czarownic z ok. 1821 roku, jeden z czarnych obrazów.

Sabat czarownic (znany też jako Wielki Kozioł) - obraz hiszpańskiego malarza Francisco Goi. Należał do serii sześciu obrazów o tematyce związanej z czarami, które zamówiła księżna Osuna aby ozdobić sypialnię swojej rezydencji na wsi[1].

Goya często malował obrazy o tematyce ezoterycznej, antyklerykalnej (prawdopodobnie należał do masonów) a przy tym makabrycznej, a bohaterami jego dzieł były demony diabły i postacie fantastyczne.

Obraz Sabat czarownic, przedstawia Wielkiego Kozła Baphometa pomiędzy wiedźmami. Było to wyobrażenie sabatu, święta które swe pochodzenie wywodzi od obrzędów ku czci Diany, bogini piekieł i jedna z epifanii Księżyca. Wokół nich leżą ciała zabitych dzieci. Kozioł domaga się kolejnej ofiary. Jedna z kobiet podaje mu kolejne dziecko, wychudzone przypominające szkielet. Inna czarownica trzyma na zaostrzonym kiju ciała zabitych dzieci. Nad zgromadzeniem Goya namalował czarne niebo pełne nietoperzy.

Na głowie Kozła znajduje się feston z liści dębu. Wieniec ma nawiązywać do obrzędów organizowanych na cześć Dionizosa, boga m.in. rozpusty. Wizerunek kozła był utożsamiany przez kościół katolicki z szatanem. Widoczne na obrazie kije i miotły, najczęstszy symbol czarownicy, były symbolicznym odwołaniem do męskich narządów płciowych.

Goya malując obraz Sabat czarownic mógł wyśmiewać zabobonne wierzenia starych kobiet, choć ta interpretacja jest porzucana zwłaszcza, że w latach 18211823 namalował drugie płótno o tej samej tematyce należące do serii czarnych obrazów obecnie znajdujących się w muzeum Prado w Madrycie[2].

Przypisy

  1. Thomas E. Crow: Historia crítica del arte del siglo XIX. Ediciones AKAL, 2001, s. 84-85. ISBN 84-4601-055-0.
  2. Kazimierz Zawanowski: Francisco Goya y Lucientes. Warszawa: Arkady (W Kręgu Sztuki), 1975, s. 12.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]