Sabine Laruelle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sabine Laruelle
Sabine Laruelle 2011.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 czerwca 1965
Huy
Minister rolnictwa Belgii
Przynależność polityczna Ruch Reformatorski
Okres urzędowania od 2003
do 2014
Poprzednik Jaak Gabriëls
Następca Willy Borsus

Sabine Laruelle (ur. 2 czerwca 1965 w Huy) – belgijska i walońska polityk oraz inżynier rolnictwa, od 2003 do 2014 minister rolnictwa w kolejnych rządach.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła inżynierskie studia rolnicze na uniwersytecie rolniczym w Gembloux – FSAGx (Faculté Universitaire des Sciences Agronomiques de Gembloux). Uzyskała także dyplom z zakresu administracji na Uniwersytecie w Liège.

Była naukowcem w Fundacji Uniwersytetu Luksemburskiego i doradcą w Fundacji Króla Baldwina. Pełniła kierownicze stanowiska w organizacjach rolniczych jako dyrektor generalny belgijskiej Alliance Agricole Belge (od listopada 1999 do grudnia 2000) i walońskiej Fédération Wallonne de l'Agriculture (od stycznia 2001 do maja 2003).

Zaangażowana w działalność Partii Reformatorsko-Liberalnej i współtworzonego przez nią Ruchu Reformatorskiego. W latach 90. pełniła funkcję doradcy regionalnego ministra rolnictwa. W 2003, 2007 i 2010 była wybierana w skład Izby Reprezentantów.

W lipcu 2003 Guy Verhofstadt powierzył jest stanowisko ministra ds. małej i średniej przedsiębiorczości w tym samozatrudnienia (tzw. PME, dawniej Classes moyennes) oraz rolnictwa. Od lipca 2007 odpowiadała dodatkowo za współpracę na rzecz rozwoju. W grudniu 2007 w gabinecie przejściowym tego samego premiera została ministrem gospodarki i rolnictwa. Od marca 2008 ponownie sprawowała urząd ministra ds. PME oraz rolnictwa, pełniąc też funkcję ministra nauki. W grudniu 2011 została została natomiast ministrem ds. samozatrudnienia i polityki rolnej w rządzie, na czele którego stanął Elio Di Rupo[1]. Zakończyła urzędowanie w październiku 2014.

Odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Leopolda.

Przypisy

  1. La composition officielle du gouvernement Di Rupo Ier (fr.). lalibre.be, 5 grudnia 2011. [dostęp 2011-12-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]