Sadlno (województwo zachodniopomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sadlno
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat gryficki
Gmina Trzebiatów
Liczba ludności (2009) 287
Strefa numeracyjna (+48) 91
Kod pocztowy 72-350 (Niechorze)
Tablice rejestracyjne ZGY
SIMC 0784740
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Sadlno
Sadlno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sadlno
Sadlno
Ziemia 54°03′45″N 15°10′27″E/54,062500 15,174167

Sadlno (do 1945 niem. Zedlin) – wieś w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfickim, w zachodniej części gminy Trzebiatów. Wieś o typowej zabudowie owalnicowej, położona na południowej krawędzi pradoliny[1] na Równinie Gryfickiej z przeważającą funkcją rolniczą.

Według danych z 28 lutego 2009 wieś miała 287 mieszkańców[2].

Do wsi prowadzi droga powiatowa nr 0117Z z Rogoziny do Sadlenka. Sadlno jest także połączone z Chomętowem poprzez drogę powiatową nr 0132Z.

W latach 1946–1998 miejscowość położona była w województwie szczecińskim. W latach 1945-1954[3] stanowiła siedzibę gminy Sadlno (do 1946 r. Ziętkowice[4]), następnie obszar gminy został podzielony pomiędzy dwie gromady: Chomętowo i Rogozina. Od 1973 r. miejscowość włączona do gminy Trzebiatów.

Społeczność lokalna[edytuj | edytuj kod]

Gmina Trzebiatów utworzyła "Sołectwo Sadlno", będące jej jednostką pomocniczą. Obejmuje ono Sadlno oraz przysiółek Sadlenko, których mieszkańcy razem wybierają sołtysa i 5-osobową radę sołecką[5].

Struktura demograficzna wsi Sadlno w 2009 r.[2]
Zakres wieku mężczyzn Mężczyźni Kobiety Zakres wieku kobiet
0–19 39 26 0–19
20–60 105 77 20–65
powyżej 60 10 30 powyżej 65
Razem (Σ) 154 133 (Σ) Razem

Dzieci z miejscowości uczęszczają do Szkoły Podstawowej Nr 1 im. Jana Kochanowskiego w Trzebiatowie[6].

Kościół[edytuj | edytuj kod]

We wsi znajduje się kościół średniowieczny, którego początki sięgają XIII wieku. Z tego okresu pochodzi romańskie prezbiterium z granitowych kwadr z wyraźnym cokołem. Na południowo-wschodnim narożniku dwie kwadry posiadają tzw. szachownice. Tajemnicze znaki są być może sygnaturą ówczesnych budowniczych lub architektów. U stóp południowej ściany znajduje się wykuta w kamieniu twarz. Mieszkańcy mawiają, że to jeden z mnichów, budowniczych kościoła, inni w rzeźbie widzą wizerunek lwa. U stóp drewnianej wieży z 1622 roku po bokach wejścia dwie romańskie kropielnice. Część ceglana kościoła pochodzi z XV wieku. We wnętrzu XIX-wieczne wyposażenie: częściowo zdemontowany(?) neogotycki ołtarz z obrazem Matki Boskiej, ambona, ławy numerowane, chór z prospektem organowym. Sklepienie sieciowe wsparte na dwóch kolumnach. Na wieży jeden z najstarszych na Pomorzu dzwonów. Na terenie przykościelnym wokół muru cmentarnego rozrzucone poniemieckie nagrobki. Dwie pomnikowe lipy od strony południowo-zachodniej. Mogła tu przebywać w roku 1124 lub 1128 misja chrystianizacyjna biskupa Ottona z Bambergu[potrzebne źródło].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Władysław Nowotniak: Gryfice i okolica – Wycieczki po mieście i okolicy. Warszawa: Wydawnictwo "Sport i Turystyka", 1962, s. 38.
  2. 2,0 2,1 Plan Odnowy Miejscowości Roby na lata 2009-2015. Urząd Miejski w Trzebiatowie, 2009-03, s. 9. (Załącznik do Uchwały Nr XXXII/305/09 Rady Miejskiej w Trzebiatowie z dnia 26 marca 2009 r.)
  3. Inf. o zespole archiwalnym Gminna Rada Narodowa w Sadlnie, (SEZAM) (pol.). Archiwum Państwowe w Szczecinie Oddział w Płotach. [dostęp 25 listopada 2007].
  4. Starostwo Powiatowe Gryfickie (pol.). W: Informacje o zespole archiwalnym [on-line]. Archiwum Państwowe w Szczecinie Oddział w Płotach (SEZAM). [dostęp 25 listopada 2007].
  5. Uchwała Nr XII/114/03 Rady Miejskiej w Trzebiatowie z dnia 28 sierpnia 2003 r. ws. statutów jednostek pomocniczych (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 101, poz. 1715)
  6. Uchwała Nr XXII/218/08 Rady Miejskiej w Trzebiatowie z dnia 17 lipca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2008 r. Nr 77, poz. 1695)