Saffloryt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Saffloryt
Safflorite-122718.jpg
Saffloryt na kalcycie; pochodzenie: Bouismas, prowincja Warzazat, Sus-Masa-Dara, Maroko (okaz ma wielkość 4,7 cm)
Saffloryt na kalcycie; pochodzenie: Bouismas, prowincja Warzazat, Sus-Masa-Dara, Maroko (okaz ma wielkość 4,7 cm)
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny Co As2 – arsenek kobaltu
Twardość w skali Mohsa 4,5-5,0
Przełam nierówny, muszlowy
Łupliwość dobra
Układ krystalograficzny rombowy
Gęstość minerału 7,16 -7,41 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa cynowobiała zazwyczaj z ciemnoszarym nalotem
Rysa szaroczarna
Połysk metaliczny
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Safflorytminerał z gromady arsenków. Należy do grupy minerałów rzadkich.

Nazwa pochodzi od niem. Safflor (ang. Safflower = krokosz barwierski), nawiązuje do zastosowania tego minerału do wyrobu barwnika.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Bardzo rzadko tworzy kryształy (rombowe) o pokroju słupkowym, bardzo podobne do kryształów löllingitu. Czasami wytwarza potrójne bliźniaki w formie gwiazd. Najczęściej występuje w skupieniach ziarnistych, zbitych, włóknistych, promienistych, nerkowatych, groniastych i promienistych. Bywa spotykany w postaci żył i gniazd. Jest kruchy, nieprzezroczysty, uderzony młotkiem wydziela zapach czosnku. Tworzy paragenezy z innymi arsenkami.

Minerały podobne: chloantyt, skutterudyt, arsenopiryt.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Minerał utworów hydrotermalnych niskich temperatur. Występuje w żyłach i gniazdach kruszcowych a minerały towarzyszące to: nikielin, skutterudyt, erytryn, bizmut, lelingit, syderyt, baryt, fluoryt.

Miejsca występowania:

  • Na świecie: Niemcy – Schneeberg, Rudawy, Saksonia, Szwecja, Czechy, Włochy, Kanada.
  • W Polsce: został stwierdzony w Miedziance, w okolicach Kowar a w rejonie Lubina i Polkowic (Dolny Śląsk) napotkano odosobnione ziarna.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • lokalna, podrzędna ruda kobaltu (28,23 %Co),
  • kolekcjonerskie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jaroslav Bauer: Skały i minerały: przewodnik, Multico 1995, ISBN 83-7073-050-7.
  • J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG ”Spirifer” W-wa 2005
  • A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa, Wyd. PAE W-wa 1993
  • W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. ”Alma – Press” 2003

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]