Sahul

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Map of Sunda and Sahul.png

Sahul – prehistoryczny kontynent, obejmujący współczesną Australię wraz z wyspami Nową Gwineą i Tasmanią. Geologicznie stanowi on szelf kontynentalny Australii i jest częścią płyty indoaustralijskiej.

Zdaniem badaczy[1] w czasach, kiedy poziom oceanu światowego był znacznie niższy niż dziś (pomiędzy 100 a 10 tys. lat temu) Sahul stanowił jeden wspólny ląd, który największą powierzchnię miał ok. 22-23 tys. lat temu, gdy poziom oceanu był o około 135 metrów poniżej współczesnego poziomu morza. Podnoszenie się poziomu morza w ostatnich kilkunastu tysiącach lat (po maksimum ostatniego zlodowacenia) doprowadziło do oddzielenia się od Australii wyspy Tasmanii (i wypełnieniu wodą dzisiejszej cieśniny Bassa, głębokiej na 50-90 m) około trzynastu, natomiast Nowej Gwinei (oddzielonej od Australii głęboką na maksimum 22 metry Cieśniną Torresa) – około dziewięciu tysięcy lat temu.

Przypuszcza się, że człowiek współczesny wykorzystał obniżony poziom oceanów do zasiedlenia lądu Sahul około 60 tysięcy lat temu. Musiał jednak pokonać w tym celu cieśninę morską pomiędzy kontynentem Sahul a lądem Sunda (obejmującym współczesne wyspy Indonezji) i wyspą Timor, która nawet w najbardziej sprzyjających czasach miała blisko 200 km szerokości.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Monash University - Sahul Time