Sakramenty (Społeczność Chrystusa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Artykuł z serii
Ruch świętych
w dniach ostatnich
Christus statue temple square salt lake city.jpg
Geneza

Chrześcijaństwo · Restoracjonizm

Historia

Pierwsza wizja · Kryzys sukcesji
Szlak mormoński · Wojna w Utah
Historia Kościoła Jezusa Chrystusa
Świętych w Dniach Ostatnich

Historia Społeczności Chrystusa

Nauka

Jezus Chrystus · Tryteizm
Wielkie odstępstwo · Przywrócenie
Kapłaństwo · Obrzędy ewangelii
Plan zbawienia · Wieczny postęp
Chrzest · Chrzest za zmarłych
Obdarowanie · Małżeństwo na wieczność
Świątynie · Słowo mądrości

Pisma święte

Biblia · Księga Mormona
Biblia Króla Jakuba · Natchniony przekład
Księga Przykazań · Nauki i Przymierza
Perła Wielkiej Wartości · Zasady wiary

Ważne postacie

Józef Smith · Oliver Cowdery
Brigham Young · Józef Smith III
Sidney Rigdon · James Strang
Thomas S. Monson · Stephen M. Veazey

Kultura

Uniwersytet Brighama Younga
Mormoński Chór Tabernakulum
Liahona · Śpiewnik · Świątynia Salt Lake
Centrum historii rodziny · Służba misyjna
Świątynia Independence · Modlitwa o pokój

Denominacje

Kościół Jezusa Chrystusa
Świętych w Dniach Ostatnich

Społeczność Chrystusa · Obszar Świątyni
Bikertonici · Strangici · Fundamentaliści

Portal.svg Portal Święci w dniach ostatnich

Sakramenty (inaczej Ustanowienia) postrzegane są w Społeczności Chrystusa jako służby niezbędne dla rozwoju duchowego zarówno jednostki, jak i wspólnoty w jej misji, tożsamości i orędziu, stanowiąc wspólny fundament praktyk religijnych Kościoła na całym świecie[1]. Wyrażają one obecność Boga w życiu członków Kościoła i kapłaństwa, stanowiąc metaforyczne akty służące budowaniu i odnawianiu duchowej relacji z Bogiem. Przystępowanie do sakramentów postrzegane jest jako zawieranie z Bogiem przymierzy w odpowiedzi na jego wezwanie i łaskę. Społeczność Chrystusa praktykuje osiem sakramentów: chrzest, konfirmację, wieczerzę Pańską, zaślubiny, namaszczenie chorych, ordynację, błogosławienie dzieci i błogosławieństwo ewangelisty[2]. Społeczność Chrystusa nie traktuje spowiedzi jako sakramentu, uznając ją jako osobistą modlitwę pokutną do Boga.

Chrzest[edytuj | edytuj kod]

W Społeczności Chrystusa, chrzest jest przymierzem inicjującym, zawieranym między poszczególną osobą a Bogiem, wyrazem wiary i zaufania do Boga. Po zawarciu chrztu osoba staje się członkiem wspólnoty. Chrzest oznacza także zobowiązanie wobec powszechnego chrześcijaństwa, uznanie i docenianie wkładu innych chrześcijan. Do zawarcia chrztu w Społeczności Chrystusa wymagany jest od katechumena „wiek odpowiedzialny” (co najmniej osiem lat). Określenie „wiek odpowiedzialny” sugeruje, że osoba w takim wieku zdolna jest do odpowiedzialności za swoje decyzje, środki, którymi dysponuje oraz całe życie. Zgodnie z tradycją Społeczności Chrystusa chrztu dokonuje się poprzez całkowite zanurzenie w wodzie. Wynurzenie z wody symbolizuje zmartwychwstanie do nowego życia. Sakramentu chrztu mogą udzielać zarówno członkowie kapłaństwa Aarona, jak i Melchisedeka.

Konfirmacja[edytuj | edytuj kod]

Konfirmacja, określana również jako chrzest Duchem Świętym, następuje po chrzcie wodnym i oznacza przyjęcie osoby do Kościoła. Jedynym warunkiem udzielenia konfirmacji danej osobie jest wcześniejsze przyjęcie przez nią chrztu w Społeczności Chrystusa. Najczęściej dokonuje się jej kilka dni lub tygodni po chrzcie, czasami jednak udzielana jest bezpośrednio po chrzcie, podczas tego samego nabożeństwa. Konfirmacji udziela się poprzez nałożenie rąk. Zazwyczaj konfirmant siada na krzesło i dwóch członków kapłaństwa Melchisedeka nakłada swoje ręce na głowę konfirmanta, po czym jeden z nich zmawia modlitwę konfirmacyjną. Nie ma żadnych reguł co do jej treści.

Błogosławienie dzieci[edytuj | edytuj kod]

Błogosławienie dzieci sankcjonuje pojawienie się nowego życia w społeczności zborowej. Sakrament ten opiera się na sprawozdaniach ewangelii o Jezusie, który przyjmował i błogosławił dzieci; symbolizuje i dowodzi Bożej miłości i troski o najmłodszych. Udzielany jest do ósmego roku życia. Zazwyczaj dzieci członków Kościoła są błogosławione podczas pierwszych sześciu miesięcy po urodzeniu, chociaż błogosławi się także starsze dzieci oraz dzieci osób zaprzyjaźnionych z Kościołem. Sakramentu tego mogą udzielać jedynie członkowie kapłaństwa Melchisedeka.

Wieczerza Pańska[edytuj | edytuj kod]

Wieczerza Pańska jest obchodzona regularnie w każdą pierwszą niedzielę miesiąca a także przy specjalnych okazjach. Tradycyjnie używa się niesfermentowanego soku z winogron oraz pełnoziarnistego chleba, choć można używać również innych emblematów do celebracji sakramentu w zależności od regionu, kultury, potrzeb i możliwości. Sakrament wieczerzy Pańskiej może być sprawowany zarówno przez członków kapłaństwa Aarona, jak i Melchisedeka. Społeczność Chrystusa nie uznaje rzeczywistej obecności ciała i krwi Chrystusa w emblematach sakramentalnych.

Zaślubiny[edytuj | edytuj kod]

Społeczność Chrystusa uważa, że ślub powinien odbywać się zgodnie z prawem danego kraju, co czyni go wyjątkowym spośród innych sakramentów Kościoła. Śluby wewnątrzkościelne są zawierane podczas publicznych zgromadzeń, co zazwyczaj ma miejsce w ramach nabożeństwa. Są one udzielane zarówno przez członków kapłaństwa Aarona, jak i Melchisedeka. Kościół uznaje za ważne także małżeństwa usankcjonowane przez urzędników państwowych czy duchownych innych wyznań.

Namaszczenie chorych[edytuj | edytuj kod]

Sakrament namaszczenia chorych jest dostępny zarówno dla członków, jak i osób niezwiązanych z Kościołem. Każdemu, kto jest w złym stanie zdrowia, czy to fizycznym, czy psychicznym, lub cierpi w jakikolwiek inny sposób, może być udzielone namaszczenie. Celem tego sakramentu jest zapewnienie potrzebującego o Bożej trosce i opiece oraz o zainteresowaniu Kościoła tą osobą. Namaszczenie odbywa się zazwyczaj tylko w obecności dokonującego namaszczenia członka kapłaństwa. Sakramentu udziela się albo w oddzielonym pomieszczeniu Kościoła, albo w domu chorego, bądź też w szpitalu. Sporadycznie można udzielać namaszczenia w obecności osób trzecich lub jako część nabożeństwa. Sakrament ten jest sprawowany wyłącznie przez członków kapłaństwa Melchisedeka.

Ordynacja[edytuj | edytuj kod]

Ordynacja jest obrzędem przez który nadaje się władzę i odpowiedzialność kapłańską. Udziela ona kompetencji do sprawowania pewnych obowiązków. Władza ta jest nadawana poszczególnym osobom przez Boga i Kościół.

Błogosławieństwo ewangelisty[edytuj | edytuj kod]

Błogosławieństwo ewangelisty (dawniej: patriarchalne) służy jako sposobność dla Boga do utwierdzenia i wparcia osób w ich życiowych przedsięwzięciach. Doświadcza się go poprzez nałożenie rąk i modlitwę skupiającą się na Bożej twórczej miłości w życiu danej osoby, rodziny czy zboru. Błogosławieństwo jest doświadczeniem, które pomaga poznać siebie, swoje wartości i zdolności, jak również cel i sens życia. Sakrament może być udzielony konkretnej osobie, rodzinie lub całemu zborowi. Nie istnieją żadne ograniczenia związane z wiekiem, rasą, płcią, wyznaniem czy stanem społecznym, które by uniemożliwiały przyjęcie tego sakramentu. O błogosławieństwo ewangelisty można prosić wiele razy, w różnych momentach życia. Sakrament ten jest sprawowany wyłącznie przez członków porządku ewangelistów.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stephen M. Veazey, „Wiara i Zasady: Sakramenty w Społeczności Chrystusa”, Herald, Październik 2006, s. 20-21.
  2. Bolton, Andrew and Jane Gardner: „Sakramenty: Symbolika, Znaczenie a Uczniostwo”, Independence: Herald House, 2005.