Saksonia-Altenburg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Herzogtum Sachsen-Altenburg
Księstwo Saksonii-Altenburg
Saksonia-Weimar
Saksonia-Gotha-Altenburg
1602–1672
1826–1918
Saksonia-Gotha-Altenburg
Turyngia
Flaga Saksonii-Altenburg
Herb Saksonii-Altenburg
Flaga Saksonii-Altenburg Herb Saksonii-Altenburg
Położenie Saksonii-Altenburg
Stolica Altenburg
Ustrój polityczny monarchia
Ostatnia głowa państwa książę Ernest II
Powierzchnia
 • całkowita

1,323 km² km²
Liczba ludności (1905)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

207,000
156.5 /km² osób/km²
Mapa Saksonii-Altenburg
Mapa Turyngii w ramach Cesarstwa Niemieckiego (1871-1918). Zaznaczone Księstwo Sachsen-Altenburg w 1900 r.

Księstwo Saksonii-Altenburg (niem. Herzogtum Sachsen-Altenburg) - księstwo Świętego Cesarstwa Rzymskiego powstałe z podziału ziem linii ernestyńskiej dynastii Wettynów. W 1672 roku odziedziczone przez Saksonię-Gotha, tworzy Saksonię-Gotha-Altenburg. Przywrócone w 1826 roku w wyniku nowego podziału ziem dynastii Wettynów. Do 1866 kraj Związku Niemieckiego. Od 1866 roku państwoZwiązku Północnoniemieckiego, a po zjednoczeniu Niemiec w 1871 roku jedno z krajów Cesarstwa Niemieckiego. Stolicą księstwa było miasto Altenburg.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Książę Ernest I nie był aktywny politycznie, ale otwarty na kwestie społeczne. Doprowadził do uproszczenia administracji i większego rozwoju przemysłowego miasta. Od 1864 roku patronował pracom przy restauracji ratuszu w Altenburg. W 1873 roku otwarto Muzeum Narodowe. W 9 lutego 1855 wydał zarządzenie o ścisłym porozumieniu wojskowym z Prusami. Tydzień później został mianowany pruskiego generała à la suite. W czasie wojny prusko-austriackiej w 1866 roku, mimo osobistej sympatii dla wielu Wettynów i Austrii, zawarł sojusz wojskowy z Prusami. Konsekwencją ścisłego sojuszu z Prusami było przystąpienie Ernesta do Związku Północnoniemieckiego. Księstwo Saksonii-Altenburg w zamian za podporządkowanie się Prusom i przyjęcie narzuconego przezeń nowego porządku federalnego, otrzymało gwarancję niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium.

Panujący w latach 1918-1908, bratanek i następca Ernesta I, Ernest II w październiku 1918 roku w obliczu zbliżającej się klęski, gdy istnienie monarchii było coraz bardziej zagrożone, zwlekał z wprowadzeniem choćby częściowych reform, w tym z wprowadzeniem nowego prawa wyborczego. 7 listopada 1918 roku wybuchły w księstwie zamieszki. Książę próbował jeszcze ratować sytuację uzupełniając skład rządu o grupę socjaldemokratów. Bezskutecznie. Dnia 13 listopada został zmuszony do abdykacji.

Książę Ernest II był jedynym byłym władcą niemieckim, który nie opuścił dawnej ojczyzny na terenie NRD. Powszechnie szanowany, zakończył życie w swym zameczku myśliwskim „Fröhliche Wiederkunft” koło Neustadt/Orla. W jego pogrzebie, nie bojąc się represji reżimu, brało udział wiele tysięcy dawnych poddanych.

Książęta (Herzöge)[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Władcy Saksonii.

Pierwsza kreacja Stara linia[edytuj | edytuj kod]

  • 1573 - 1602 Fryderyk Wilhelm I (syn Jana Wilhelma I księcia von Sachsen-Weimar)
  • 1602 - 1639 Jan Filip I (syn Fryderyka Wilhelma I)
  • 1639 - 1669 Fryderyk Wilhelm II (syn Fryderyka Wilhelma I)
  • 1669 - 1672 Fryderyk Wilhelm III (syn Fryderyka Wilhelma II)

1672 - ziemie księstwa dziedziczy książę Saksonii-Gotha Ernest I Pobożny. W 1680 roku, po podziale ziem obydwa księstwa tworzą Saksonię-Gotha-Altenburg.

Druga kreacja Nowa linia[edytuj | edytuj kod]

1918 - obalenie monarchii.

Tytularni książęta sascy na Altenburgu:
  • 1955 - 1991 Jerzy Maurycy (syn Ernesta II)
  • 1991 - linia wygasła.

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

  • uproszczona genealogia panujących z dynastii Wettynów:
Drzewo genealogiczne Wettynów
Drzewo genealogiczne Wettynów

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons