Sala Kolumnowa w Sejmie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wejście do Sali Kolumnowej
Wnętrze sali, widok od strony głównego wejścia w kierunku stołu prezydialnego
Wnętrze sali, widok od strony stołu prezydialnego w kierunku głównego wejścia
Stół prezydialny oraz jedna z kolorowych rozet wykonanych z różnych rodzajów marmuru

Sala Kolumnowa (oficjalnie Sala im. Kazimierza Pużaka) – druga co do wielkości i reprezentacyjności sala w polskim Sejmie, o powierzchni 600 m².

Wystrój[edytuj | edytuj kod]

Do prostokątnej Sali Kolumnowej, znajdującej się na parterze Budynku C na lewo od Holu Głównego, prowadzą dwuskrzydłowe szklane drzwi z ozdobnymi kutymi kratami.

Sala zawdzięcza swą nazwę symetrycznie rozstawionym kolumnom wspierającym sufit (w dwóch rzędach po 10) ustawionych na pasach z szarego marmuru śląskiego. Marmurową posadzkę zdobią trzy kolorowe rozety z wielobarwnych marmurów (m.in. kararyjskiego, czarnego dębnickiego, czerwonego węgierskiego i Zielonej Marianny) i dolnośląskiego złocistego chalcedonu. Komponują się z nimi koliste stiukowe dekoracje na suficie z motywem liścia laurowego. Jest to najbogatsza dekoracja stiukowa we wnętrzach sejmowych[1].

Efektownymi elementami wnętrza są wielkie kryształowe kandelabry, wykonane według projektu Tadeusza Gronowskiego. Oprócz funkcji dekoracyjnej miały one także spełniać funkcję praktyczną - doświetlać salę, której okna wychodzą na północ (do tego na drogę wewnętrzną pomiędzy budynkami C i D).

W porównaniu z Holem Głównym Sala Kolumnowa jest stosunkowo niska. Powodem była chęć właściwego wyeksponowania przez architekta powojennej rozbudowy kompleksu sejmowego Bohdana Pniewskiego ogromnego plafonu, który miał znaleźć się na suficie. Ten projekt nie został jednak nigdy zrealizowany[2].

Wykorzystanie sali[edytuj | edytuj kod]

Po przywróceniu w 1989 roku Senatu, Sala Kolumnowa do maja 1991 była miejscem jego posiedzeń.

Obecnie wykorzystywana jest m.in. na posiedzenia sejmowych komisji śledczych, wysłuchania publiczne, konferencje oraz posiedzenia największego klubu parlamentarnego.

12 sierpnia 2010 odbyło się w niej nadzwyczajne posiedzenie Sejmu poświęcone pomocy dla poszkodowanych podczas powodzi na Dolnym Śląsku w sierpniu 2010 roku. Nie mogło się ono odbyć w Sali Posiedzeń, gdyż była ona wówczas remontowana.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Marek Czapelski: Gmachy Sejmu i Senatu. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2010, s. 95. ISBN 978-83-7666-062-2.
  2. Marek Czapelski: Bohdan Pniewski - warszawski architekt XX wieku. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2008, s. 236. ISBN 978-83-235-0450-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bożena Wierzbicka: Sejm i Senat. Architektura i wnętrza. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 1997, s. 26-27. ISBN 83-7059-298-8.