Salamina (Cypr)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Salamina
Państwo  Cypr Północny
 Cypr
Dystrykt Famagusta
Położenie na mapie Cypru
Mapa lokalizacyjna Cypru
Salamina
Salamina
Ziemia 35°11′N 33°54′E/35,183333 33,900000Na mapach: 35°11′N 33°54′E/35,183333 33,900000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Cypr
teatr w Salaminie

Salamina (Salamis) – starożytne miasto i port leżący na Cyprze, w VII wieku p.n.e główne miasto wyspy. Obecnie w tureckiej części wyspy, 5 km od Famagusty (tur. Gazimağusa).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Starożytna Salamina leżała nad rzeką Pediajos na północ od góry Hyjal na wschodzie wyspy. Według legend jej założycielem był Teukros (Teucer) syn Telamona z Salaminy greckiej. Miasto zostało założone w XII wieku p.n.e. W V w. p.n.e. zostało stolicą cypryjskich miast. W 450 p.n.e. miała miejsce bitwa pod Salaminą stoczona między flotami grecką i perską w czasie wojen perskich.

Chrystianizacja[edytuj | edytuj kod]

W I wieku w mieście żył apostoł święty Barnaba. Święty Paweł, Barnaba i Jan Marek głosili słowo Boże w tutejszych synagogach, co miało miejsce na początku pierwszej podróży misjonarskiej Pawła[1].

Powstanie Żydów[edytuj | edytuj kod]

W 116 r. podczas powstania, żydowscy rebelianci wymordowali całą ludność nieżydowską Salaminy. Powstanie zostało stłumione przez Rzymian, a Żydzi musieli opuścić miasto. Wrócili i osiedlili się w nim ponownie dopiero pod koniec XIX w.

Salamina w czasach rzymskich, w jej sąsiedztwie były prężne ośrodki chrześcijaństwa jak Antiochia Syryjska

Epifaniusz[edytuj | edytuj kod]

W IV wieku Salaminę nawiedziło trzęsienie ziemi, a następnie została odbudowana jako Konstancja przez Konstantyna Wielkiego. W 367 r. biskupem Salaminy (Konstancji) został Epifaniusz z Salaminy, który wcześniej przez ponad trzydzieści lat był ihumenem założonego przez siebie ośrodka monastycznego w judejskim Eleutheropolis. Jako biskup zachował zakonny ubiór i nadal prowadził monastyczny tryb życia, który wykształcił w nim surowość, skłonność do ascezy i bezkompromisowość w sprawach wiary. Był uznawany za wielkiego erudytę. Nauczał o pierwszeństwie Piotra wśród apostołów. Prace Epifaniusza są źródłem wielu informacji o wczesnym chrześcijaństwie, szczególnie o herezjach. Najważniejsze to: Panarion (o herezji) oraz Ankyrotos (o Trójcy Świętej), w którym zawarł tekst wyznania wiary identyczny z uchwalonym sześć lat później na II Soborze powszechnym w Konstantynopolu nicejsko-konstantynopolitańskim wyznaniem wiary. Zaś Panarion („Apteczka domowa”; (łac.) Contra haereses panaria)[2], to jego największe dzieło. Napisał je między rokiem 374 a 376, opisując w nim 80 herezji, z których 20 należało do okresu przedchrześcijańskiego. Sama nazwa dzieła określa jego cel: zapobieganie herezjom lub leczenie duszy ze skutków ich jadu.

Wykopaliska archeologiczne[edytuj | edytuj kod]

W VII wieku n.e. przez najazdy Arabów miasto zostało złupione i zburzone. Odkryto je ponownie w trakcie prac archeologicznych przeprowadzonych częściowo przez francusko-cypryjską naukowców przed rokiem 1974.

Salamina była ważnym ośrodkiem kultu Zeusa. W I wieku n.e. Rzymianie wznieśli tu teatr, łaźnie i palestrę, a także świątynię Zeusa. W II wieku budowle ozdobiono marmurowymi rzeźbami, w III i IV wieku wzbogacono je mozaikami. W IV wieku wybudowano tu bazylikę chrześcijańską. W pobliżu miasta znajdują się groby władców z VIII i VII wieku p.n.e. Ruiny miasta znajdują się ok. 5 km na pn. od współczesnego miasta Famagusta (na terytorium Cypru Północnego).

Commons in image icon.svg

Przypisy

  1. Dz 13:2-5
  2. Zob. K. Holl, Epiphanius w: Griechische Christliche Schrifsteller der ersten drei Jahrhunderte (GChSch), 1,146n, Lipsk 1897n; PG 43, 232C i 234n

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Vassos Karageorghis, Salamis in Cyprus, Homeric, Hellenistic and Roman (1969), ISBN 0-500-39006-1.
  • Walter Burkert, 1992. The Orientalizing Revolution: Near Eastern Influence on Greek Culture in the Early Archaic Age

(Harvard University Press)