Saliowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Saliowie (łac. Salii) – członkowie jednego z najstarszych kolegium kapłanów w Rzymie antycznym, kapłani Marsa. Początkowo jedno, zorganizowane przez Numę Pompiliusza na Palatynie – tak zwani Salii Palatini, później rozpadło się na dwa. Drugą grupę zorganizował Tullus Hostiliusz na Kwirynale w pobliżu Porta Collina, zwano ich Salii Collini lub Agonales.

Saliów było 24 (12 z Kapitolinu i 12 z Kwirynału) i byli wybierani wyłącznie z patrycjuszów. Ich nazwa pochodzi od łac. salio tańczę. Przewodził kolegium magister, ważną rolę odgrywali też praesul (prowadzący taniec) i vates (prowadzący chór). Dwa razy w roku: w marcu i październiku, w formie procesji, wykonywali oni na ulicach miasta staroitalskie tańce i pieśni kultowe, ze spiżowymi tarczami (zwanymi ancilia, przyodziani, w już wtedy uznawane za antyczne, staroitalskie stroje składające się z: tuniki, pancerza, togi (toga praetexta) i szpiczastej czapki (apex). W swych pieśniach (zob. Carmen saliare) wzywali Marsa. Była to tak stara tradycja, że Marek Terencjusz Warron (116-27 p.n.e.) dokonywał przekładu tekstów tych pieśni na łacinę bardziej współczesną.