Sam Bowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sam Bowie
#31
środkowy
Pełne imię i nazwisko Samuel Paul Bowie
Pseudonim Sam, Boo
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1961
Lebanon, Pensylwania
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 216 cm
Masa ciała 106 kg
Kariera
Szkoła średnia Lebanon High School
College University of Kentucky
Draft 1984, numer: 2
Portland Trail Blazers
  1. Mecze w lidze aktualne na 25 grudnia 2012.

Samuel Paul Bowie (ur. 17 marca 1961 w Lebanon w Pensylwanii) – amerykański koszykarz występujący na pozycji środkowego. W latach 1984-95 rozegrał 10 sezonów w lidze NBA, występując w Portland Trail Blazers, New Jersey Nets i Los Angeles Lakers. Prawdopodobnie najlepiej kojarzony jako gracz, który w drafcie do NBA (1984) został wybrany przed Michaelem Jordanem.

Kariera uniwersytecka[edytuj | edytuj kod]

Podczas studiów (lata 1979-84) występował w drużynie Kentucky Wildcats, będąc jednym z najlepszych zawodników w jej historii, choć jego karierę przerwała na dwa sezony (1981/82 i 1982/83) poważna kontuzja[1].

W pierwszym sezonie (1979/80) uzyskał w 34 występach średnie 12,9 punktu, 8,1 zbiórki i 2,15 bloku na mecz. Kentucky Wildcats (29 zwycięstw i 6 porażek) osiągnęli krajowe finały, plasując się w czołowej "16". Wcześniej, Bowie został wybrany do pierwszej piątki turnieju finałowego Southeastern Conference (SEC).

W kolejnym sezonie zagrał w 28 meczach, kończąc go ze średnimi 17,4 punktu, 9,1 zbiórki i 2,86 bloku. Jego drużyna (wynik 22-6) odpadła z turnieju krajowego już po pierwszym meczu. Został wybrany do drugiej krajowej drużyny sezonu.

Podczas jednego z ostatnich meczów drugiego roku (21 lutego 1981), w którym ustanowił do dziś niepobity rekord uczelni w blokach (9), doznał – jak się okazało po zakończeniu rozgrywek – przewlekłego złamania lewej kości piszczelowej. Leczenie urazu trwało ponad dwa lata.

Powrócił na boisko 26 listopada 1983 roku. W ostatnim sezonie dla Kentucky (1983/84) rozegrał wszystkie 34 mecze, uzyskując średnio 10,5 punktu, 9,2 zbiórki oraz 1,91 bloku. "Żbiki" (29-5) awansowały do Final Four, gdzie uległy w półfinale Georgetown University. Wybrano go do drugiej krajowej drużyny sezonu oraz do pierwszej piątki regionalnej fazy turnieju krajowego NCAA.

Podczas trzech sezonów z Kentucky uzyskał 218 bloków, co było wówczas drugim wynikiem w historii uczelni. Do roku 2012 posiadał najwyższą średnią bloków na mecz (2,27), którą poprawił Anthony Davis (4,65).

Jest członkiem University of Kentucky Athletics Hall of Fame. Numer 31, z jakim występował na boisku, został przez Kentucky zastrzeżony.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1984 roku podczas draftu NBA został wybrany jako drugi w kolejności przez Portland Trail Blazers, wyprzedzając trzeciego na liście Michaela Jordana, którego pozyskali Chicago Bulls, piątego Charlesa Barkleya (Philadelphia 76ers) oraz szesnastego Johna Stocktona (Utah Jazz), trzech członków legendarnego Dream Teamu[2]. Decyzję tę uznaje się często za jeden z największych błędów kadrowych w historii NBA[3][4][5].

W 2012 roku Bowie przyznał, że podczas badań przed draftem zataił przed lekarzami informację o chronicznych bólach, jakie odczuwał w nogach[1]. Tłumaczył, że chciał za wszelką cenę dostać się do ligi i wspomóc finansowo rodzinę. Nieświadome kłopotów zawodnika kierownictwo Trail Blazers, którzy mieli już w składzie nabytego rok wcześniej Clyde'a Drexlera i potrzebowali dobrego środkowego, postawiło na Bowiego (wybrany jako pierwszy Hakeem Olajuwon już nie był dostępny), a nie na grającego na podobnej pozycji co Drexler Jordana[1][2].

Jak się okazało, stan zdrowia środkowego miał ogromny wpływ na jego karierę, która nie potoczyła się tak, jak sugerowała to jego gra w NCAA. Podczas 11 lat w NBA kilkakrotnie doznawał złamań obu nóg oraz innych pomniejszych kontuzji. W pierwszych 5 latach z Trail Blazers opuścił 65% meczów zespołu, m.in. cały sezon 1987/88. W 1989 odszedł do New Jersey Nets, gdzie spędził 4 lata, grając średnio 70 meczów w sezonie. Dwa ostatnie spędził w Los Angeles Lakers, gdzie także prześladowały go kontuzje. W sumie opuścił w karierze 405 z 945 meczów (w tym 14 z 43 w play-offach)[6] .

Urazy i przerwy w grze spowodowały, że nie odniósł spektakularnych sukcesów w NBA. Rozegrał 511 meczów w sezonie regularnym, notując w nich średnio 10,9 punktu, 7,5 zbiórki oraz 1,8 bloku. W 29 występach posezonowych zaliczał średnio 5,7 punktu, 5,5 zbiórki i 1,4 bloku. Żadna z jego ekip nie potrafiła przebrnąć przez półfinał konferencji. W 1985 roku został wybrany do pierwszego zespołu debiutantów ligi (76 meczów, 10,0 pkt., 8,6 zb., 2,7 bl.)[6].

W 1995 roku, gdy już podjął decyzję o zaprzestaniu grania, próbowali zakontraktować go późniejsi mistrzowie NBA, Chicago Bulls. Mimo namów Phila Jacksona oraz przedsezonowych treningów z Michaelem Jordanem, Bowie nie zdecydował się na kontynuowanie kariery[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Sam Bowie doesn't ask 'what if?' (ang.). espn.go.com. [dostęp 25 grudnia 2012].
  2. 2,0 2,1 1984 NBA Draft, First Round (ang.). nba.com. [dostęp 25 grudnia 2012].
  3. The 14 Biggest Draft Busts In NBA History (ang.). businessinsider.com. [dostęp 25 grudnia 2012].
  4. Biggest draft busts in NBA history (ang.). msn.foxsports.com. [dostęp 25 grudnia 2012].
  5. NBA Draft: Biggest Draft Busts Ever (ang.). www.nydailynews.com. [dostęp 25 grudnia 2012].
  6. 6,0 6,1 Sam Bowie (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 25 grudnia 2012].